ตอนที่ 272
บทที่ 272 คุณบอกว่าคุณเป็นพี่สะใภ้ผมไม่ใช่หรือไง?
October 22, 2026
บทที่ 272 คุณบอกว่าคุณเป็นพี่สะใภ้ผมไม่ใช่หรือไง?
“ว้าย! วางฉันลงนะ! ตรินท์ คุณมาอยู่ในห้องฉันได้ยังไง? คุณ.......”
“เงียบ!”
ถึงขนาดนี้แล้ว ผู้หญิงคนนี้ยังเห็นเขาเป็นตรินท์อยู่อีก บุริศร์รู้สึกเอือมเป็นที่สุด
“ยังจะมาดุฉันอีกนะ? ฉันเป็นพี่สะใภ้คุณนะ!”
นรมนอารมณ์ขึ้น
ตรินท์นี่ยังไง?
ไม่รู้หรือไงว่าผู้ชายกับผู้หญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน?
บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าบุริศร์ขี้หึง?
เธอดิ้น และเริ่มออกหมัดสะบัดเท้า ลืมเลือนความเจ็บปวดและความเหนื่อยล้าบนร่างกายไปจนหมดสิ้น
ตอนนี้ในหัวเธอคิดแค่ว่า เธอจะให้ตรินท์อยู่ที่นี่ต่อไม่ได้ จะให้เขาอุ้มเธออยู่แบบนี้ไม่ได้ แบบนี้มันได้ที่ไหนกัน?
บางทีอาจเป็นเพราะนรมนออกแรงสุดแรง แขนที่กำลังสะบัดดิ้นอยู่ จึงฟาดลงบนหน้าของบุริศร์อย่างไม่ได้ตั้งใจ ทั้งบุริศร์และนรมนต่างนิ่งอึ้ง
“เอ่อ ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ แต่คุณต้องวางฉันลง ฉันเป็นพี่สะใภ้คุณนะ”
นรมนพูดเสียงอ่อน ใบหน้างอแงของเธอยิ่งทำให้ไฟโกรธของบุริศร์ลุกโชน
“พี่สะใภ้พ่องสิ!”
เขาสบถคำหยาบออกมา
สามารถทำให้ผู้ชายสูงส่งที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีหลุดคำหยาบออกมาได้ นรมนนี่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ
แต่นรมนกลับไม่คิดอย่างนี้
“ทำไมคุณต้องด่าฉันด้วย? ฉันจะบอกคุณให้นะ ฉันเป็น.....อื้อ!”
นรมนยังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกบุริศร์โยนลงบนเตียง จากนั้นร่างกายของเขาก็ตามลงไปคร่อมทับ ในตอนที่นรมนยังไม่ทันได้ดิ้นขัดขืน จูบรุนแรงเอาแต่ใจก็ประทับลงมาบนริมฝีปากสีสวยของนรมนอย่างรวดเร็ว
นรมนรู้สึกราวกับว่าสมองของเธอตัวเองระเบิดดัง “ตู้ม”
นี่มันอะไรกัน?
เธอถูกน้องชายสามีตัวเองปล้ำจูบงั้นเหรอ?
ได้ยังไง?
ถ้าบุริศร์รู้เข้าล่ะก็ จะไม่ตายกันหมดเหรอ?
นรมนดิ้นขัดขืนอย่างแรง ถึงขนาดกัดปากของบุริศร์อย่างไม่สนใจใดๆทั้งสิ้น
กลิ่นเลือดจางๆลอยคลุ้งไปทั่วแนวฟันของทั้งสอง
บุริศร์เจ็บ จนต้องปล่อยเธอออกไป
“คุณเป็นหมาเหรอ?”
“คุณทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง? ออกไปเลยนะ!”
นรมนยกเท้าขึ้นเตรียมจะถีบตรงนั้นของบุริศร์ กะระยะแม่นยำจนทำให้บุริศร์อกสั่นขวัญแขวน
บุริศร์หลบหลีกเท้าของนรมนได้อย่างหวุดหวิด แต่คิดไม่ถึงเลยว่านรมนจะหยิบแจกันดอกไม้บนโต๊ะขึ้นมาโยนใส่หัวเขา
“ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันเป็นพี่สะใภ้คุณ แล้วทำไมคุณยังกล้าทำกับฉันแบบนี้? ตรินท์ คุณหาเรื่องตายใช่ไหม?”
นรมนโมโหจนกรอบตาแดงไปหมด
ไอ้เลวนี่สารเลวเกินไปแล้ว!
เขาทำแบบนี้กับเธอได้ยังไง?
ถึงที่นี่จะอยู่ในภูเขา ถึงที่นี่จะไม่มีผู้หญิง เขาก็ไม่ควรทำกับเธอที่เป็นพี่สะใภ้ของเขาอย่างนี้!
บุริศร์แย่งแจกันในมือของเธอมา เมื่อเห็นนรมนโกรธจนจะร้องไห้ เขาจำต้องถอนหายใจออกมาแล้วพูดว่า “คุณไม่มีตาหรือไง? ดูให้ดีๆผมคือใคร?”
“จะเป็นใครไปได้อีกล่ะ? คุณก็ตรินท์ไม่ใช่หรือไง? ฉันจะบอกให้นะ คุณ......”
“นรมน!”
บุริศร์แทบอยากจะใช้แจกันทุบหัวเธอเพื่อดูว่าในสมองของเธอบรรจุอะไรไว้กันแน่? ทำไมถึงได้แน่ใจขนาดนั้นว่าเขาคือตรินท์?
นรมนสะดุ้งกับอารมณ์คุกรุ่นของบุริศร์
เมื่อเห็นอย่างนี้ ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่าคนตรงหน้ายิ่งเหมือนบุริศร์เข้าไปใหญ่
“คุณๆๆ อย่ามองฉันอย่างนั้นนะ อย่าคิดว่าหน้าตาเหมือนพี่ชายคุณ แล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไรคุณนะ ฉันจะบอกคุณให้ ถ้าคุณกล้าทำอะไรฉันอีก ฉันจะกำจัดคุณแทนพี่ชายคุณซะ คุณยังมีกิจจาอยู่นะ แต่ถ้าไม่กลัวว่าจะหายไปก็เข้ามา”
คำพูดของเธอทำให้มุมปากของบุริศร์กระตุก
“นรมน คุณนี่ชักจะเลยเถิดไปไกลแล้วนะ ไม่เคยเจอตรินท์แท้ๆ แต่กลับคิดเป็นจริงเป็นจังว่าสามีตัวเองคือน้องชายสามีซะงั้น คุณอยากเจอเขามากขนาดนั้นเลยเหรอ? หือ? “
บุริศร์อัดอั้น เจ็บใจเหมือนมีเข็มแทง
นรมนหัวช้า ไม่เข้าใจความหมายของบุริศร์ จึงมองบุริศร์ตรงๆ ลืมไปจนหมดสิ้นว่ามีแค่ชั้นในปกปิดร่างกายอยู่ในตอนนี้
ทั้งร่างของเธอเขียวช้ำ ถึงแม้ว่าจะมีรอยสักคอยปกปิด แต่ก็ไม่สามารถปิดรอยแผลบนร่างกายได้อยู่ดี
เมื่อเห็นเธอนิ่งไป บุริศร์ก็ถอนหายใจออกมา “ในสายตาของคุณ ตรินท์เป็นคนบุ่มบ่ามเหรอ?”
“คุณไม่ใช่ตรินท์เหรอ?”
“มีแต่คุณพูดเองไม่ใช่เหรอ? ผมบอกตอนไหนว่าผมคือตรินท์?”
บุริศร์อยากร้องแต่ร้องไม่ออก
ความรู้สึกอึดอัดที่ถูกเมียตัวเองจำผิดเป็นคนอื่นแบบนี้ ชาตินี้ทั้งชาติเขาก็ไม่อยากนึกถึงมันอีกแล้ว
นรมนกลับไม่กล้าวางใจ
“เดี๋ยวก่อน! อย่าเพิ่งเข้ามา ในเมื่อบอกว่าเป็นสามีของฉัน แล้วจะพิสูจน์ยังไง?”
คำพูดของนรมนทำให้บุริศร์แสยะยิ้มออกมาอย่างโกรธๆ
“พิสูจน์ยังไงงั้นเหรอ? นรมน คุณเป็นควายหรือไง? คุณสัมผัสกลิ่นอายความเป็นผมไม่ได้เลยเหรอ? หลายวันมานี้ผมกินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะคุณ แถมยังรีบร้อนมาหาคุณที่นี่อีก แต่ตอนนี้คุณกลับบอกว่าไม่รู้จักผมเนี่ยนะ เพราะผมตามใจคุณมากเกินไป หรือเป็นเพราะคุณตกทะเลจนสมองกระทบกระเทือนกันแน่?”