บทที่ 277 ทำไมดีกับหนูขนาดนี้

บทที่ 277 ทำไมดีกับหนูขนาดนี้

นรมนเครียด คนในนี้เองก็เครียด ทุกคนต่างมองมาที่นรมนอย่างช่วยอะไรไม่ได้

สำหรับเธอแล้ว มาถึงที่นี่ถือว่าเหนือความคาดหมายแล้ว แต่พอได้มาเจอผู้หญิงน่าสงสารตั้งหลายคนขนาดนี้ก็ยิ่งเหนือความคาดหมายขึ้นไปอีก แต่เธอจะไม่สนใจได้เหรอ?

แน่นอนว่านรมนทำไม่ได้

ไม่ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังป้าโอจะเป็นใคร เธอก็ไม่มีทางปล่อยให้คนชั่วทำเรื่องลักลอบค้ามนุษย์ที่ไร้ความปรานีอย่างนี้หรอก

ยังดีที่สองคนนั้นแค่ค้นหาเธอแถวๆนี้ จากนั้นไม่นานก็ถอยออกไปอย่างรวดเร็ว อาจจะกลัวป้าอกกลับมาล่ะมั้ง

ตกลงป้าโอมีอิทธิพลขนาดไหนกัน?

คนในฐานทัพกลัวเธอกันหมดเลยเหรอ?

หรือว่าป้าโออยู่มาตั้งแต่เริ่มสร้างฐานทัพขึ้นมาแล้ว?

นรมนไม่แน่ใจ แต่เธอก็คิดเรื่องนี้มาตลอด

เมื่อข้างนอกไม่มีเสียงอะไรแล้ว นรมนจึงพูดกับพวกผู้หญิงข้างหลังว่า “อีกเดี๋ยวฉันจะพาพวกคุณออกไป แต่จะหนีออกไปได้หรือเปล่าฉันก็ไม่กล้ารับประกัน พอถึงตอนนั้นทุกคนวิ่งหนีกันคนละทางนะ ห้ามวิ่งไปทางเดียวกันเข้าใจไหม?”

ทุกคนพยักหน้า

สำหรับพวกเธอแล้ว การที่นรมนช่วยพวกเธอออกมาได้ก็เป็นความหวังอันยิ่งใหญ่แล้ว

นรมนเปิดประตูออกไป ถึงข้างนอกจะเย็นสบาย แต่กลับทำให้คนรู้สึกไม่สบายใจเลย

เธอเดินนำออกไปก่อน เมื่อมองไปรอบๆ แล้วไม่เจอใครถึงได้โบกมือให้คนที่ตามมาข้างหลังออกมาพร้อมกัน

นรมนจำทางตอนเข้ามาได้ เธอจึงพาผู้หญิงทั้งหลายวิ่งไปยังทิศทางนั้น

ข้างนอกท้องฟ้าเริ่มสว่างแล้ว แถวๆนี้ต้องมีกล้องแน่

นรมนสังเกตอยู่สักพัก ก็พบว่ามีกล้องติดอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล เธอจึงรีบหยิบของขึ้นมาปิดกล้องเอาไว้อย่างรวดเร็ว

"ฉันทำแบบนี้ ไม่นานพวกเขาก็คงจะรู้แล้วว่าทางนี้มีอะไรผิดปกติ ถึงตอนนั้นทุกคนวิ่งใครวิ่งมันเลยนะ. จะหนีได้หรือเปล่า. ก็คงขึ้นอยู่กับโชคชะตาแล้วล่ะ"

"ขอบคุณนะ"

ในที่สุดก็มีคนร้องไห้ออกมาอย่างซาบซึ้ง

ถึงแม้จะหนีออกไปจากที่นี่ไม่ได้. แต่อย่างน้อยพวกเธอก็พอทีหวัง

นรมนไม่กล้ารับคำขอบคุณจากพวกเธอเสียเท่าไหร่. ถึงยังไงนี่ก็ยังเป็นแค่ขั้นแรก

หลังจากที่บอกทางหนีทีไล่ให้พวกเธอ. นรมนก็ทำการปิดกล้องไว้อย่าง. จากนั้นก็พุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว

แต่มีเด็กผู้หญิงอายุประมาณสิบแปดปี. รูปร่างไม่ค่อยสูงเท่าไหร่. ตอนที่นรมนพุ่งออกไปเธอเองก็วิ่งตามนรมนมาเหมือนกัน

ทุกคนแยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทาง. ใครก็ไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อ. มีแค่เด็กผู้หญิงคนนี้ที่เอาแต่ตามนรมนมา

ตอนแรกนรมนไม่สังเกตเห็น ต่อมาพอรู้ว่ามีคนตามมาเธอจึงค่อนข้างลำบากใจ

"น้องสาว เธอจะตามฉันมาไม่ได้นะ"

นรมนกลัวจะพาเธอเดือดร้อนไปด้วย. แต่เด็กสาวกลับส่ายหัว และไม่ได้พูดอะไรออกมา

ท้องฟ้ายังไม่ค่อยสว่างเท่าไหร่. นรมนจึงเห็นหน้าอีกคนไม่ชัด. แต่ก็รู้สึกจนใจกับความดื้อรั้นของเด็กสาวคนนี้อยู่พอสมควร

"ฉันยังมีเรื่องอื่นต้องจัดการ พาเธอไปด้วยไม่ได้จริงๆ"

ตอนนี้เธอไม่ปลอดภัยมากๆ. คนทั้งฐานทัพกำลังตามหาเธออยู่ เธอต้องหลบแชมป์เพื่อหาทางติดต่อพวกกิมจิ. เด็กผู้หญิงคนนี้ตามนรมนมา. อาจจะไม่ปลอดภัยกับเธอ

แต่เด็กสาวก็ทำเพียงแค่ส่ายหัว. ไม่ยอมไปไหน

สุดท้าย. นรมนก็ไล่เด็กคนนี้ไปไม่ได้

เธอถอนหายใจออกมา "สักพักถ้าเห็นคน เธอต้องวิ่งนะ. ห้ามสนฉันเด็ดขาดเข้าใจไหม?"

เด็กสาวพยักหน้า ดวงตาคู่นั้นโดดเด่นท่ามกลางแสงยามเช้า

เธอมีดวงตาที่สวยมากๆ

นรมนจะไม่สนเธอก็ไม่ได้. จึงปล่อยให้เธอตามหลังมาติดๆ. วิ่งตรงไปยังชายฝั่งที่อยู่ด้านหลังอย่างรวดเร็ว

ต้องไปที่นั่น. เธอถึงจะมีหวัง

"ว่ายน้ำเป็นไหม?"

เด็กสาวส่ายหน้า

นรมนเริ่มหนักใจ

เด็กสาวว่ายน้ำไม่เป็น แล้วพวกเธอจะหนียังไง?

ในตอนนี้เองที่นรมนเห็นคนจำนวนมากกำลังมุ่งไปที่ชายฝั่ง

ชายฝั่งคือทางหนีเดียวของเธอ. ถ้าเธอเป็นแชมป์ ก็คงเดาได้ว่าเธอจะไปที่ชายฝั่ง หลังจากกล้องถูกอำพราง

ทำยังไงดี?

ยอมเสี่ยงติดกับดัก?

หรือวิ่งกลับเข้าไปแล้วค่อยหาทางใหม่ดี?

นรมนไม่รู้เลย. รู้สึกว่าทุกๆก้าวในตอนนี้มีแต่ตัวเลือกที่แสนยากเย็น

เมื่อก่อนขอแค่มีบุริศร์. ขอแค่เธอได้อยู่กับบุริศร์ก็ไม่เป็นอะไรแล้ว ตอนนี้ในสถานการณ์แบบนี้. เธอควรทำยังไงดี

เมื่อนรมนหยุดเดิน เด็กสาวเองก็หยุดเดิน

ตอนนี้มีหลายคนมุ่งหน้าไปที่ชายฝั่ง

เมื่อพวกเธอเห็นทะเล ก็เท่ากับว่าได้เห็นความหวัง ต่อให้ต้องตายอยู่ในทะเล ก็ดีกว่าถูกขายออกไปนอกประเทศ

การหยุดเดินอย่างกะทันหันของนรมน. ทำให้เด็กสาวทรงตัวไม่อยู่ จนเกือบชนนรมน แต่ยังดีที่เธอเบรกทัน

" เธอกลัวไหม ถ้าตอนนี้ฉันหันหลังวิ่งกลับไป เธอยังจะตามฉันมาอยู่ไหม?"

นรมนมองมาที่เด็กสาว