ตอนที่ 345
บทที่ 345 ความวุ่นวายและการแก่งแย่งชิงดี
October 22, 2026
บทที่ 345 ความวุ่นวายและการแก่งแย่งชิงดี
"เป็นอะไร？"
นรมนหดหู่ใจอย่างกะทันหัน
ตอนเช้าตรู่ บุริศร์พูดว่าออกไปธุระนี่น่ะ ตอนนี้ยังไม่กลับมาอีก หรือว่าบุริศร์เกิดเรื่องอะไรขึ้นมา？
คิดถึงความเป็นไปได้เช่นนี้ นรมนนิ่งเฉยไม่ได้อีกแล้ว
เธอลุกขึ้นมาโดยตรง และเดินตรงไปหาพฤกษ์
พฤกษ์มองหน้านรมน และมองหน้าธิดา พูดเสียงทุ้มต่ำว่า:"ไม่ใช่ประธานบุริศร์เกิดเรื่องครับ เป็น.........."
"เป็นใครหล่ะ？"
นรมนโล่งใจเมื่อได้ยินว่าไม่ใช่บุริศร์ เพียงแต่ว่าที่สามารถให้พฤกษ์มาแจ้งเรื่องทุกข์น่าจะเป็นคนในคฤหาสน์
พฤกษ์มองหน้าธิดา และพูดเสียงทุ้มต่ำว่า:"เป็นนาวินครับ"
"เปรี้ยง"นึงครั้ง กุญแจในมือของธิดาตกลงไปบนพื้นอย่างกะทันหัน
"นาวินเป็นอะไร？"
เสียงของธิดาสั่นคลอน
นรมนขมวดคิ้วเล็กน้อย
ธิดากับนาวินเพิ่งได้ใช้ชีวิตที่สุขสบายร่วมกันได้แค่ไม่กี่วันนี่เเอง ทำไมเกิดเรื่องขึ้นมาซะแล้วหล่ะ？
"เกิดเรื่องอะไรขึ้นมากันแน่？"
นรมนกอดไหล่ของธิดาเอาไว้ ซึ่งไม่ให้เธอล้มลงไป
พฤกษ์พูดเสียงทุ้มต่ำว่า:"หลังจากนาวินส่งประธานบุริศร์ไปถึงที่บริษัทฮัวยูกรุ๊ปจำกัดเรียบร้อยแล้ว พูดว่าธิดาชอบทานซาลาเปาใส่ปูของภาคตะวันออกเมือง ก็เลยบอกกับประธานบุริศร์ว่าต้องการไปซื้อมาหลายๆลูก พอดีว่าประธานบุริศร์ไม่มีธุระเร่งด่วน จึงให้นาวินไป เพียงแต่ว่าเมื่อไม่นานของก่อนหน้านี้หัวหน้าธีมการจารจรโทรศัพท์ให้กับประธานบุริศร์ พูดว่านาวินถูกรถบรรทุกสิบล้อชนที่ทางแยกภาคตะวันออกเมือง ตอนนี้กำลังช่วยเหลือชีวิตอย่างเร่งด่วน ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นยังไง ประธานบุริศร์ให้ผมมาบอกกับท่านและธิดา หากธิดาสะดวก ให้ไปเที่ยวนึง เกรงว่า.......เกรงว่า......."
คำพูดตอนท้ายพฤกษ์ไม่ได้พูด แต่ว่าสีหน้าของธิดากลับขาวซีดอย่างกับกระดาษ
"ซื้อซาลาเปาใส่ปูอะไรกันเล่า？ฉันไม่ได้ทานไม่ตายสักหน่อย ทำไมเขาต้องไปซื้อซาลาเปาใส่ปูนั้นด้วย？"
ธิดาพูดอยู่ น้ำตาก็ไหลออกมาทันที
พฤกษ์ก็ไม่ค่อยสบายใจนัก
ช่วงนี้ นาวินกับเขาทำงานให้กับบุริศร์ร่วมกัน ทำอย่างเต็มที่ทั้งแรงกายและแรงใจ และอยากใช้ชีวิตอยู่กับธิดาต่อไปจริงๆ เพียงแต่ว่าคิดไม่ถึงจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา
"ธิดา เธอก็อย่าเสียใจไปเลยนะ รีบเก็บข้าวของและไปเร็วๆเถอะ"
"ฉันก็ตามไปดูด้วย"
นรมนนิ่งดูดายไม่ได้
"คุณนายคะ ประธานบุริศร์พูดว่าท่านยังต้องอยู่ไฟอีกไม่กี่วันถึงจะออกจากการอยู่ไฟ ดีที่สุดคือ........"
"นี่มันเวลาไหนแล้ว ยังจะพูดพวกนี้อีก รีบเตรียมพร้อมรถยนต์ ฉันกับธิดาไปเดี๋ยวนี้เลย"
นรมนพูดขัดจังหวะพฤกษ์โดยตรง จากนั้นหันหลังไปทันที
เห็นนรมนเช่นนี้ พฤกษ์ก็พูดอะไรไม่ได้ รีบออกไปเตรียมรถยนต์ ส่วนธิดาเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็วยิ่งกว่าอะไร ใส่ผิดไปตั้งหลายครั้ง
"อย่าใจร้อนเลยนะ ธิดา เวลานี้เธอจำเป็นต้องใจเย็นๆ ฉันรู้ว่าเธอเป็นห่วงนาวิน แต่ว่าเธอยิ่งกระวนกระวาย ยิ่งจัดการธุระได้ไม่ดี ตอนนี้นาวินยังต้องการเธออยู่นะ เธอต้องให้ตัวเองใจเย็นๆนะรู้มั๊ย？"
นรมนจับไหล่ของธิดาเอาไว้แน่นๆ บีบบังคับเธอไม่มองสายตาของตัวเองไม่ได้
ธิดามองตาของนรมน จู่ๆร้องไห้และพูดว่า:"คุณนายคะ ดิฉันกลัว！ดิฉันกลัวจริงๆค่ะ！ถ้านาวินยื้อต่อไปไม่ไหว และมีอันเป็นไป ดิฉันจะทำยังไงหล่ะคะ？เขาเพิ่งพูดเองว่าจะแต่งงานกับดิฉัน เราได้จองฤกษ์เรียบร้อยแล้วด้วย ความหวังที่ยิ่งใหญ่ในใจของดิฉันก็คือเป็นเจ้าสาวของเขา"
"แน่นอน แน่นอนอยู่แล้ว ฉันคิดว่านาวินก็อยากให้งานแต่งที่เพอเฟคกับเธอนะ เพราะฉะนั้นอย่าละทิ้งเด็ดขาด ทุกอย่างคิดไปในทางที่ดีรู้มั๊ย？"
นรมนไม่สบายใจอย่างยิ่ง
คู่รักที่เหมาะสมอย่างกับกิ่งทองใบหยก ซึ่งใกล้จะแต่งงานกันในเร็วๆนี้แล้วด้วย ทำไมถึงเกิดเหตุแบบนี้ขึ้นมานะ？"
ทั้งคู่มาถึงที่โรงบาลเร็วมาก บุริศร์ก็ได้ยินข่าวจึงมาอย่างเร่งด่วน ขณะที่เห็นนรมนอึ้งไปเล็กน้อย และเห็นว่าเธอใส่แค่ชุดบางๆ ถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกมา ณ ที่นั่นโดยตรงและสวมใส่ให้กับนรมน รวมทั้งติดกระดุมให้เรียบร้อยอีกด้วย
"อากาศหนาวเย็นขนาดนี้ออกมาทำไม？"
บุริศร์โทษว่าเธอบ้างนิดหน่อย
นรมนพูดเสียงทุ้มต่ำว่า:"นาวินเกิดเรื่องขึ้นมา ฉันจึงต้องมาคอยดูธิดาทางนี้"
ได้ยินเธอพูดเช่นนี้ บุริศร์ก็ไม่ได้ว่าอะไรแล้ว เพียงแต่ว่ากลับให้เธอนั่งอยู่ที่เก้าอี้ข้างๆ ตัวเองกับธิดารออยู่ที่ข้างนอก
การผ่าตัดของนาวินไม่นานก็เสร็จสิ้นแล้ว ตอนที่หมอออกมา ธิดาใจร้อนมากๆ
"คุณหมอคะ เขาเป็นยังไงบ้างคะ？"
"สาหัสมาก คอยดูคืนนี้ก็แล้วกัน ถ้าหากยื้อต่อไปไม่ได้ เป็นไปได้สูงมากอาจจะกลายเป็นคนอัมพาต"
คำพูดของคุณหมอทำให้ธิดานั่งลงไปบนเก้าอี้โดยตรง
"ไม่นะ ธิดา เธอต้องเข้มแข็งเข้าไว้นะ ในใจนาวินมีเธออยู่นะ เขาต้องยืนหยัดตลอดไปอย่างแน่นอน"
นรมนเห็นหน้าตาท่าทางแบบนี้ เสียใจโดยไม่รู้ตัว
ถึงแม้ธิดาเศร้าศอกเสียใจก็ตาม แต่ก็รู้ร่างกายของนรมนดี พูดกับพวกเขาไปว่า:"ประธานบุริศร์คะ คุณนายคะ พวกท่านกลับไปก่อนเถอะค่ะ ดิฉันอยู่ที่นี่คนเดียวก็พอแล้วค่ะ"
"ฉันสั่งคนมาคอยดูแลนาวินกับเธอนะ"
บุริศร์รู้ดี เรื่องนี้ไม่จัดการให้ดีๆ นรมนจะต้องไม่สบายใจแน่ เพราะฉะนั้นเขาเอ่ยปากออกมาด้วยตัวเอง
หลังจากจัดการทุกอย่างที่นี่ให้เรียบร้อยแล้ว อารมณ์นรมนหดหู่บ้าง เพียงแต่ว่าคิดถึงคุณนายทวีทรัพย์ธาดาก็นอนที่โรงบาลนี้เช่นกัน เธอพูดแบบลังเลว่า:"เอาอย่างนี้ไหมฉันไปเยี่ยมเยียนคุณนายทวีทรัพย์ธาดาหน่อย？"