ตอนที่ 400
บทที่ 400 ทำไมถึงรู้สึกว่าคุณไม่ใช่แม่ฉัน
October 22, 2026
บทที่ 400 ทำไมถึงรู้สึกว่าคุณไม่ใช่แม่ฉัน
นรมนลุกขึ้นยืนอย่างฉับพลัน
ข่าวนี้มันเป็นเรื่องที่กระทบกระเทือนเกินไปสำหรับเธอ
เมื่อเจตต์เห็นปฏิกิริยาของเธอ แม้จะรู้ว่าเธออาจจะไม่ได้นิ่งสงบเท่าไรนัก แต่ก็คาดไม่ถึงว่าอารมณ์เธอจะเปลี่ยนไปขนาดนี้
“คุณอย่าเพิ่งเป็นทุกข์ไป นั่งลงฟังผมพูดก่อน”
“นั่งอะไรอีก มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
นรมนถามตรงๆ
เจตต์ถอนหายใจพลางกล่าวว่า “เรื่องนี้ฉันไม่คิดว่าจะมีใครต้องการทำให้บุริศร์อับอาย เพราะมันไม่ใช่เรื่องน่ายินดี ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาปิดกั้นข่าวจากภายนอก เรื่องนี้คุณนายทวีทรัพย์ธาดาโกรธมาก เธอด่าว่าอยู่ข้างเตียงของตุลยาคนเดียว ผมยังได้ยินจากพยาบาลคนหนึ่งว่าเธอมาเปลี่ยนยาให้ตุลยาโดยเฉพาะ ว่ากันว่าอวัยวะส่วนล่างของตุลยาฉีกขาด น่าเวทนาจนทนดูไม่ได้จริงๆ เธอคงไม่ได้ทำตัวเองจนเป็นแบบนี้เพียงเพื่อต้องการใส่ร้ายเขาหรอกนะ? ถ้าเป็นแบบนั้นผู้หญิงคนนี้คงจะเหี้ยมโหดเกินไปแล้ว”
เมื่อได้ยินเจตต์พูดแบบนี้ ในใจของนรมนรู้สึกเหมือนถูกทอดในน้ำมันทันที
ในตอนแรกเธอยังสามารถบอกตัวเองได้ว่าทุกอย่างล้วนเป็นแผนการของตุลยา อาจจะไม่มีอะไรระหว่างบุริศร์กับเธอ พวกเขาแค่แกล้งแสดงให้คนอื่นเห็น แต่ว่าในตอนนี้มันหมายความว่ายังไง?
สภาพของตุลยาบ่งบอกได้ว่าไม่ใช่ตัวเองทำตัวเองอย่างแน่นอน แม้ว่าคนคนหนึ่งจะโหดร้ายกับตัวเองแค่ไหน ก็คงไม่นำเรื่องแบบนี้มาล้อเล่น
ยิ่งไปกว่านั้นคุณนายทวีทรัพย์ธาดาก็ออกหน้าแล้ว แถมยังปิดข่าวอีกด้วย ความน่าเชื่อถือของเรื่องนี้ก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น
ราวกับมีมีดบาดเข้าไปในหัวใจ นรมนทรุดนั่งลงบนเตียงทันที
เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าบุริศร์และตุลยาจะทำมันจริงๆ
หรือว่าตุลยาจะวางยาบุริศร์?
ไม่ใช่!
คราวก่อนเธอก็วางยาบุริศร์ แต่บุริศร์ก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบสนองอะไรมากมายนัก
บุริศร์ก็เคยบอกว่าเขาไม่สามารถมีเซ็กส์ได้ภายในหนึ่งเดือนหลังจากกินยานั้นไม่ใช่หรือ?
แล้วจะทำให้ได้ตุลยาเป็นแบบนั้นได้ยังไง?
“ไม่ใช่! ไม่ใช่ฝีมือของบุริศร์! ไม่ใช่เด็ดขาด!”
นรมนโพล่งออกมาอย่างกะทันหัน น้ำเสียงที่หนักแน่นทำให้เจตต์ถอนหายใจ
“นรมน ผมรู้ว่าคุณยอมรับความจริงนี้ไม่ได้ แต่มันเป็นเช่นนี้จริงๆ ผมไม่จำเป็นต้องโกหกคุณ คุณนายทวีทรัพย์ธาดาแทบจะถือมีดไปฆ่าบุริศร์ เรื่องนี้มีเพียงพยาบาลสาวไม่กี่คนในห้องผู้ป่วยของตุลยาเท่านั้นที่รู้เรื่อง และยังถูกสั่งไม่ให้พูดออกไป ถ้าไม่ใช่บุริศร์ ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาจะใส่ร้ายเขาทำไม?”
คำพูดของเจตต์ทำให้นรมนส่ายหน้า
“หมายความว่ายังไงนรมน?”
“ตุลยาเอาแต่ร้องเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ เธอไม่พูดอะไรเลย เธอร้องไห้จนเป็นลมไปหลายต่อหลายครั้ง ใครมาเห็นก็รู้สึกสมเพชจริงๆ”
เจตต์พูดช้าเกินไป นรมนส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ไม่ใช่บุริศร์แน่นอน แม้ว่าตุลยาจะถูกข่มขืนจริงๆ แต่คนที่ข่มขืนเธอไม่ใช่บุริศร์ ไม่ใช่อย่างแน่นอน!”
“คุณแน่ใจได้ยังไงว่าไม่ใช่บุริศร์? ไม่มีแมวตัวไหนบนโลกนี้ที่ไม่นอกใจ ต่อให้บุริศร์จะเป็นสุภาพบุรุษ แต่ถ้าหากตุลยาต้องการจัดฉากใส่ร้ายเขาและวางยาเขาจริงๆ ผมไม่เชื่อว่าจะมีผู้ชายคนไหนต้านทานมันได้ “
“ฉันบอกว่าไม่ใช่ก็ไม่ใช่สิ!”
นรมนเกือบจะแตกคอกับเจตต์แล้ว
เมื่อเห็นว่าเธอโกรธจริงๆ แล้ว เจตต์ก็รีบพูดทันที “เอาล่ะๆ ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ คุณอย่าโกรธนะ ในเมื่อคุณคิดอย่างนี้ผมก็จะไม่พูดอะไรอีก นี่คือข่าวที่ผมได้รับมาในตอนนี้ ตอนนี้ตุลยาไม่มีการติดต่อกับใครเลยนอกจากคุณนายทวีทรัพย์ธาดา แล้วเราจะยังคงติดตามเบาะแสจากตุลยาอยู่หรือเปล่า?”
“ตาม ไม่ว่าจะยังไง ตุลยาก็คือช่องโหว่เพียงหนึ่งเดียว”
นรมนจำเป็นต้องนิ่งสงบไว้
เจตต์เห็นเธอเป็นเช่นนี้ก็รู้สึกไม่ค่อยเข้าใจนรมนเท่าไรแล้ว
ผู้หญิงทั่วไปน่าจะโศกเศร้าเสียใจเมื่อเจอเรื่องแบบนี้ไม่ใช่หรือ?
ยิ่งไปกว่านั้นนรมนและบุริศร์มีความสัมพันธ์ที่ดีเช่นนั้น เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ทำไมเธอถึงเชื่อมั่นว่าบุริศร์ไม่ได้เป็นคนทำ?
หรือว่านรมนต้องปลอบใจตัวเองแบบนี้เพื่อให้ตัวเองยืนหยัดต่อไปได้?
เจตต์ไม่เข้าใจและไม่กล้าถามอีกแล้ว เขาแค่คิดว่านรมนแตกต่างจากผู้หญิงทั่วไปจริงๆ สมกับที่เป็นผู้หญิงที่เขาชอบ!
น่าเสียดายที่ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เป็นของเขา!
อนิจจา!