บทที่ 412 ข้อบกพร่องในภาพถ่าย

บทที่ 412 ข้อบกพร่องในภาพถ่าย

"เฮ้เฮ้เฮ้ ผู้หญิงคนนี้ คุณ......"

บุริศร์รู้สึกว่านรมนตอนนี้ได้คืบจะเอาศอก

นรมนส่ายโทรศัพท์ และแสดงหน้าจอให้บุริศร์ดู มันคือเบอร์ 110 จริงๆ

"คุณจะไปหรือไม่ไป? ถ้าคุณไม่ไปฉันจะโทรจริงๆ นะ! ถ้าตำรวจมาแล้ว ฉันก็อยากจะดูว่าคุณจะพูดอย่างไร"

นรมนไม่มีท่าทีล้อเล่นเลย

ทันใดนั้นบุริศร์ก็นึกถึงคำพูดที่น่าสยดสยองเมื่อไม่นานมานี้ขึ้นมา ให้เธอรอไปก่อน ให้ตายเถอะ คราวนี้ได้รอจริงๆ แล้ว แต่เปลี่ยนคนรอเป็นเขาเอง

"ที่รัก ผมผิดไปแล้ว"

บุริศร์รีบขอโทษด้วยท่าทียอมรับความผิด

นรมนยิ้มเยาะ และพูดว่า "ถ้าประธานบุริศร์ไม่ไป ฉันจะโทรไปที่สถานีโทรทัศน์แล้วนะคะ คาดเดาว่าสถานีโทรทัศน์คงจะสนใจพฤติกรรมแบบนี้ของคุณมาก"

ในขณะที่พูด เธอก็ถือโทรศัพท์และเข้าไปข้างใน ก่อนจะปิดม่านทั้งหมดด้วย

บุริศร์ไม่ถูกต้อนรับ จนเขารู้สึกห่อเหี่ยวใจ

เขาต้องลงมาอย่างไม่เต็มใจนัก และกลับไปที่รถ

เมื่อเห็นว่าเขากลับมาเร็วกว่าที่คิด พฤกษ์จึงไม่กล้าถามอะไรมาก เพียงแค่ถามบุริศร์ว่ากำลังจะไปที่ไหน

บุริศร์พูดอย่างหงุดหงิด "จะไปไหน? ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าจะไปที่ไหน?"

ตอนนี้รู้แล้วว่านรมนอยู่ที่ไหน นอกจากที่นี้ เขาก็ไม่ต้องการจะไปไหนอีก ใครจะรู้ว่าเขาทำให้ภรรยาขุ่นเคืองอีก

เมื่อเห็นความหงุดหงิดของบุริศร์ พฤกษ์ก็อดไม่ได้ที่จะให้คำแนะนำ

"ทำไมเราไม่ซื้อดอกไม้ให้คุณนายสักช่อหนึ่งล่ะครับ? ได้ยินมาว่าผู้หญิงชอบดอกไม้ บางทีถ้าคุณนายดีใจ ก็คงลืมเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดไปเลยก็ได้นะครับ"

บุริศร์มองไปที่พฤกษ์เหมือนคนงี่เง่าและพูดว่า "ให้ดอกไม้เธอ? นี่นายกลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้ว่าภรรยาฉันกับเจตต์อยู่ที่นี่ใช่ไหม?"

พฤกษ์ที่ถูกถามแบบนั้นก็ไม่รู้จะพูดอะไร

"ถ้าอย่างนั้น......"

"ถ้าอย่างนั้นอะไร? นี่ฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว"

บุริศร์กลุ้มใจ

ในขณะนั้น สายของกานต์ก็โทรเข้ามา

"คุณบุริศร์ คุณกลับมาที่นี่หน่อยได้ไหมครับ ผมพบบางอย่างผิดสังเกตนิดหน่อย"

"ผิดสังเกตยังไง?"

"เกี่ยวกับรูปภาพของหม่ามี้ครับ"

ทันทีที่กานต์พูดออกมา บุริศร์ก็คิดอะไรบางอย่างออก

"ไป ขับรถกลับบ้านเก่า"

เมื่อบุริศร์พูดเช่นนั้น พฤกษ์ก็ตอบตกลงทันที

นรมนยังคงรอให้บุริศร์พูดอะไรบางอย่างที่นุ่มนวลและดีกับเธอ แต่หลังจากรออยู่ครู่หนึ่ง โทรศัพท์ก็ไม่ดัง วีแชทเงียบ และดูเหมือนว่าข้างนอกจะไม่มีเสียงอะไรอีกด้วย

จู่ๆ เธอก็เปิดผ้าม่านออก แต่กลับไม่เห็นเงาของบุริศร์เลย?

ดี!

ผู้ชายคนนี้จะเล่นกับเธอแบบนี้ใช่ไหม?

นรมนรู้สึกน้อยใจมาก

เธอคิดอยากจะโทรหาบุริศร์และกล่าวว่าเขาอีกรอบ แต่หลังจากคิดๆ ดูแล้ว เธอรู้สึกว่ามันน่าขายหน้าเกินไป

จะเอาแบบนี้ก็ได้ ใครกลัวกัน!

นรมนเป็นคนชอบคิดมากเป็นนิสัยส่วนตัว แต่ก็มักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างขาดหายไป

ผู้หญิงก็เป็นเช่นนี้ เมื่อเริ่มโกรธขึ้นมา ในตอนที่ไม่สนใจบุริศร์ก็ไม่รู้สึกว่ามันยากที่จะทนได้ แต่ตอนนี้เมื่อความเข้าใจผิดถูกเคลียร์แล้ว กลับรู้สึกว่าเวลาหนึ่งวันช่างนานเหมือนหนึ่งปีอย่างไรอย่างนั้น

แต่บุริศร์กลับไม่รู้ว่าตอนนี้นรมนกำลังคิดอะไรอยู่ เขาขับรถกลับไปที่บ้านเก่าของตระกูลโตเล็ก กานต์ดึงบุริศร์เข้าไปในบ้านทันที

"คุณบุริศร์ คุณดูสิ"

เมื่อกานต์ซูมภาพของนรมน ใบหน้าของบุริศร์ก็ดูผิดสังเกตไปเล็กน้อย

"รูปพวกนี้ฉันให้คนลบไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมนายถึงยังมีอยู่?"

แม้ว่าร่างกายของนรมนจะถูกเบลอแล้ว แต่บุริศร์ก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี ถ้าหากลูกชายของเขาเห็นภรรยาของเขาเช่นนี้

แต่กานต์กลับไม่รู้สึกอะไรเลย ถึงแม้จะเป็นหม่ามี้ของเขา แต่ก็ถูกเบลอไปแล้ว เขาจึงมองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

"คุณบุริศร์ อย่าเพิ่งกังวลเรื่องนี้เลยครับ คุณลองดูสิว่าด้านหลังของหม่ามี้คือที่ไหน"

"ด้านหลัง?"

บุริศร์ไม่เคยคิดถึงตรงนี้มาก่อน

หลังจากที่กานต์พูดขึ้นมา เขาก็หรี่ตามองไป แม้ว่ามุมของภาพจะพร่ามัวเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ดูเหมือนเป็นห้อง แต่กลับเหมือนโกดังอะไรสักอย่าง

ที่นี่ที่ไหน?

กานต์ขยายไปที่ส่วนด้านหลัง

"ผมได้ตรวจสอบสถานที่นี้บนแผนที่ของเมืองชลธีแล้ว แต่ก็ไม่พบที่ที่เหมือนกันเลย จะพูดได้ไหมว่าสถานที่นี้ไม่ใช่ภาพที่หม่ามี้ในเมืองชลธี แต่ตลอดห้าปีที่ผ่านมา หม่ามี้อยู่ที่สหรัฐอเมริกาตลอด เป็นไปได้ไหมที่ภาพถ่ายนี้ถูกถ่ายที่สหรัฐอเมริกา? เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน! และผมยังพบอีกจุกที่ผิดสังเกตอีกหนึ่งที่ครับ"

กานต์ลังเล ก่อนจะพูดว่า "คุณบุริศร์ คุณดูที่นี่ ดูเหมือนว่าจะถูกตัดต่อส่วนศีรษะด้วยครับ"

ประโยคนี้ทำให้บุริศร์ตะลึงเล็กน้อย

ถ้าเป็นการตัดต่อทั่วไป บุริศร์คงจะมองออกนานแล้ว แต่อีกมุมหนึ่งเมื่อคนอื่นสังเกตเห็นร่างกายของนรมน แวบแรกก็คิดว่าเป็นเธอจริงๆ จนไม่ได้สนใจสิ่งอื่นๆ

ถ้าไม่ใช่กานต์ที่มองหาจุดผิดสังเกตในภาพนี้ บุริศร์ก็คิดว่าเขาคงไม่สามารถมองเห็นถึงร่องรอยการตัดต่อว่าอยู่ตรงไหน

"ทำไมต้องตัดต่อเอาศีรษะหม่ามี้นายไปไว้บนนั้นด้วย? ทั้งๆ ที่......"

บุริศร์หยุดคำพูดได้ทัน จะบอกไปไม่ได้ว่าจริงๆ แล้วก็เป็นร่างกายของหม่ามี้ของเขา ทำไมจะต้องตัดต่อรูปด้วย?

ปัญหานี้ทำให้บุริศร์คิดไม่ตก

"นายฟังก่อน เดี๋ยวฉันจะไปหาหม่ามี้นายก่อน"

บุริศร์ถ่ายจุดผิดสังเกตของภาพนี้ไว้

กานต์มองไปที่บุริศร์และพูดว่า "คุณบุริศร์ หม่ามี้จะกลับมาเมื่อไหร่? ผมคิดถึงหม่ามี้"