ตอนที่ 428
บทที่ 428 ผมจะดูแลคนรักของคุณให้ดี
October 22, 2026
บทที่ 428 ผมจะดูแลคนรักของคุณให้ดี
กานต์สามารถมองเห็นว่าบุริศร์ท่าทางรีบร้อน แต่เขากลับจงใจพูดว่า：“อันที่จริงท้องฟ้าข้างนอกก็ยังไม่มืด ผมสามารถนอนกับหม่ามี้ได้อีกสักหน่อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งกมลก็ยังไม่ตื่นเลย”
มุมปากของบุริศร์ตกลงทันที
“ไอ้เด็กหน้าเหม็นคนนี้ แกจงใจใช่ไหม？”
“ใช่แล้ว จงใจจะอยู่กับหม่ามี้ หม่ามี้ไม่ใช่ของคุณเพียงคนเดียว คุณมีสิทธิ์อะไรไม่ให้พวกเราอยู่กับหม่ามี้เยอะๆ？”
กานต์ถามแบบนี้ นึกไม่ถึงว่าบุริศร์จะไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไรดี
“อย่างไรเสียพวกแกก็รีบกลับไปเถอะ นี่เมียของฉันนะ”
“ก็เป็นหม่ามี้ของผมเหมือนกัน！”
คำพูดของกานต์ไม่มีผิด แต่กลับทำให้บุริศร์พูดไม่ออก
จู่ๆเขาก็รู้สึกว่าไอ้เด็กหน้าเหม็นคนนี้เกิดมาเพื่อต่อต้านเขา คิดไปคิดมาจึงพูดว่า：“คุณย่ารออยู่ข้างล่างนานแล้ว พวกแกไม่สงสารเหรอ？”
พูดถึงคุณนายตระกูลโตเล็ก กานต์นิ่งไปเล็กน้อย
คุณย่าของเขาดีกับพวกเขามากๆ วันนี้ก็เพราะคุณย่าบอกว่าจะพาพวกเขามาหาหม่ามี้ ไม่อย่างนั้น ถ้ารอให้บุริศร์บอกให้พวกเขามาหาหม่ามี้ ยังไม่รู้ว่าต้องรอถึงปีไหน
นึกถึงตรงนี้ กานต์เหลือบมองบุริศร์อย่างดูถูก：“ผู้ชายใจแคบ หึงแม้กระทั่งลูกของตัวเอง คุณไม่กลัวจะหึงจนเป็นบ้าตายเหรอ”
บุริศร์คิดไม่ถึงว่ากานต์จะตอบกลับตนเองแบบนี้ เขาอึ้งไปทันที และตอบกลับไปตามจิตใต้สำนึก：“ฉันยินดีที่จะหึงตาย แกยุ่งอะไรด้วย？”
“ชิ！”
กานต์ปีนขึ้นมา ตัดสินใจที่จะไม่เถียงกับผู้ชายที่ทำตัวเหมือนเด็กยิ่งกว่าเขา
เขาจูบลงไปบนใบหน้าของนรมน มองเห็นมุมปากของบุริศร์กระตุกอย่างชัดเจน ถ้าเขาไม่ใช่ลูกชายของเขา เดาว่าคงถูกเขาคว้าคอเสื้อโยนออกไปแล้ว
ไม่ได้เห็นสีหน้าแบบนี้ของบุริศร์มานาน กานต์รู้สึกมีความสุขอย่างปฏิเสธไม่ได้
“ผมรักหม่ามี้ที่สุด ได้ยินว่าสำหรับคนที่ชอบที่สุดต้องจูบลงบนปาก”
กานต์พูดจบก็ก้มตัวลงไป กลับรู้สึกว่ามีคนดึงคอเสื้อของตนเองอย่างไม่ทันตั้งตัว ทันใดนั้นเองใบหน้ามืดดำเหมือนกับก้นหม้อของบุริศร์ก็ปรากฏตรงหน้าของเขา
“กานต์ แกพอได้แล้วนะ！ถ้าแกกล้าก็ลองจูบผู้หญิงของฉันดูสิ！”
“นี่คือหม่ามี้ของผม！”
“ก็จูบปากไม่ได้！จูบแก้มสำหรับฉันก็มากพอแล้ว แกเชื่อไหมว่าฉันสามารถโยนแกลงไปจากชั้นสองได้？”
บุริศร์รู้ว่ากานต์จงใจ แต่ตนเองไม่สามารถควบคุมความหึงที่เพิ่มขึ้นอย่างไม่หยุดได้
ไอ้เด็กคนนี้จงใจก่อกบฏ！
คิดไม่ถึงว่าจะอยากจูบปากเมียของเขา？
คิดว่าเขาไม่กล้าแตะต้องใช่ไหม？
กานต์กลับพูดด้วยรอยยิ้ม：“คุณไม่กล้าหรอก ถ้าคุณจับผมโยนลงจากชั้นสอง หม่ามี้จะเกลียดคุณ ในเมื่อผมคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอ ผมมีค่าสำหรับเธอ”
“แก……”
บุริศร์ถูกกานต์ยั่วโมโห จึงคว้าคอเสื้อของเขาลากลงมาจากเตียงด้วยความโกรธ
“โอ้ย ผู้ชายที่โกรธเพราะความอับอายมักจะหยาบคายแบบนี้！”
กานต์ไม่รู้สึกอะไรแม้แต่เล็กน้อย ยังคงยั่วยุบุริศร์เหมือนเดิม
บุริศร์เอาแต่บอกตนเองว่า อย่าไปเถียงกับไอ้เด็กหน้าเหม็นคนนี้ เขาจึงเลิกเถียง เพียงแต่ท่าทางกัดฟันกรามนั้นกลับมองเห็นกานต์เรียกได้ว่าสบายใจมาก
ลากกานต์ออกมาได้อย่างยากเย็น และส่งให้กับพฤกษ์ที่รออยู่ด้านนอก บุริศร์ไม่แม้แต่เหลียวมองเขา อุ้มกมลที่ยังหลับใหลขึ้นมาต่อ
กมลไม่รู้ว่าที่นอนของตนเองได้เปลี่ยนไปแล้ว เธอควานหาตำแหน่งหลับสบายในอ้อมแขนของบุริศร์อย่างไม่รู้ตัว นอนน้ำลายไหล หลับฝันหวาน
ร่างนุ่มๆในอ้อมแขนของบุริศร์ขยับไปมาเล็กน้อย เหมือนกับมีขนนกมาเขี่ยที่หัวใจของบุริศร์
เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ลูกสาวคือคนรักในชาติที่แล้วของเขา
ความเอาอกเอาใจส่องแสงในแววตาของบุริศร์ คิดไม่ถึงว่าจะอาลัยอาวรณ์ไม่อยากให้กมลกลับไป
พฤกษ์เห็นท่าทางหลงลูกสาวของบุริศร์แบบนี้ จึงอดกล่าวด้วยรอยยิ้มไม่ได้：“ประธานบุริศร์ ถ้าตัดใจไม่ได้จริงๆ ไม่สู้ให้คุณหนูค้างที่คฤหาสน์สักสองวันล่ะครับ？”
“ช่างเถอะ ให้กลับไปกับแม่ของฉัน น่ารักน่าเอ็นดูแบบนี้ แม่ของฉันก็ชอบอยู่แล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องที่คฤหาสน์ยังไม่ได้จัดการให้เรียบร้อย พวกเขาอยู่ที่นี่คงจะไม่เหมาะสม”
ในที่สุดบุริศร์จึงอุ้มกมลลงไปชั้นล่าง
กานต์เห็นท่าทางระมัดระวังของบุริศร์ จึงพูดเสียงเบา：“คุณอย่าถูกความอ่อนหวานของกมลหลอกนะ ตอนนี้เธอชั่วร้าย”
“นั่นก็ดีกว่าแก”
บุริศร์มองอย่างไรก็รู้สึกว่ากานต์กำลังอิจจา จึงยิ่งรู้สึกรักและเอ็นดูกมลเพิ่มมากขึ้นอย่างห้ามไม่ได้
“ลูกสาวของฉันเป็นเด็กดีเชื่อฟังที่สุด ไม่เหมือนคนบางคน วันๆเอาแต่อกตัญญูกับผู้ใหญ่ ไม่รู้จะเรียกว่าอะไร”
กานต์มองเห็นบุริศร์มีความคิดเหมือนเด็กเช่นนี้ จึงหันไปถามพฤกษ์ที่อยู่ด้านข้าง：“คุณอาพฤกษ์ ผมได้ยินมาว่าวอลนัทช่วยบำรุงสมองเหรอครับ？”
“ครับ ถ้านายน้อยชอบทาน เดี๋ยวผมจะให้คนซื้อกลับมาให้คุณเยอะๆ”
พฤกษ์คิดว่ากานต์อยากกิน
กานต์กลับพยักหน้าและพูดว่า：“ครับ ควรจะซื้อกลับมาเยอะๆเลย เอาไว้ให้ประธานบุริศร์ของพวกคุณบำรุงสมอง ไม่งั้นผมกลัวว่าบริษัทร่วมทุนภายใต้ชื่อของเขาจะถูกเปลี่ยนเจ้าของในเร็วๆนี้ ถึงตอนนั้นผมกับหม่ามี้แถมยังมีน้องสาวอีกคนคงต้องเกาะคุณย่ากิน”
พูดจบ เขายังเลียนแบบท่าถอนหายใจ เหมือนกับเรื่องนี้กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า
มุมปากของบุริศร์กระตุกขึ้นอีกครั้งหนึ่ง
ไอ้เด็กหน้าเหม็นคนนี้ถ้าไม่กวนประสาทเขาสักพักมันจะอึดอัดมากเลยใช่ไหม？
“กานต์ แกอยากโดนตีก้นเหรอ？”
“นอกจากคุณจะใช้ความรุนแรงกับผม ยังจะทำอะไรได้อีก？”
กานต์ไม่กลัวบุริศร์สักนิดเดียว เขาเหลือบมองและลงไปชั้นล่าง จู่ๆเขาก็พูดกับคุณนายตระกูลโตเล็กว่า：“คุณย่าครับ แด๊ดดี้บอกว่าเดี๋ยวจะไปส่งพวกเรา”
“ฉันเคยพูดตอนไหน……”