ตอนที่ 43
บทที่ 43 อำนาจที่จะไม่อ่อนข้อให้
October 22, 2026
บทที่ 43 อำนาจที่จะไม่อ่อนข้อให้
กานต์และบุริศร์ออกจากโรงพยาบาล ขึ้นรถของบุริศร์แล้ว
บุริศร์มองเขาแล้ว ในใจอิ่มเอมไปด้วยความพอใจ เด็กคนนี้ยิ่งมองยิ่งเพลินจริงๆ
“อยากซื้อของไปให้กิจจาสักหน่อยมั้ย？”
เขาแค่อยากอยู่กับกานต์ต่ออีกสักหน่อย แต่หาข้ออ้างที่สมเหตุสมผลไม่ได้ ประธานคนนึงอยากซื้อของ ก็คงไม่ใช่ประโยคที่เขาจะพูดมันออกมาหรอก？
กานต์ประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็คิดว่าการไปมือเปล่าไม่ค่อยดีเท่าไหร่ จึงผงกหัวไปมา
ทั้งสองคนไปที่ห้างสรรพสินค้า
“กิจจาชอบอะไรหรอครับ”
กานต์เพิ่งกลับมาที่เมืองชลธี ที่จริงก็ไม่ค่อยสนิทกับกิจจาเท่าไหร่ ที่เขารู้ทั้งหมดก็มีเพียงแค่ว่าเขาเป็นลูกชายที่บุริศร์ไม่สนใจแล้ว แต่ว่าตัวตนนี้ก็ทำให้เขามีปัญหาเพิ่มมากขึ้น
บุริศร์ประหลาดใจ
กิจจาชอบอะไรงั้นหรอ？
ดูเหมือนว่าเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
เขามักจะเอาสิ่งที่ดีที่สุดไปให้กิจจาเสมอๆ ไม่ว่าจะเป็นของเล่นที่เพิ่งผลิตออกมาใหม่หรือเสื้อผ้าแบบใหม่ในท้องตลาด เพียงแค่มันคือสิ่งที่ดีที่สุด เขาก็จะเอามันไปให้กิจจา แต่ว่าใจจริงของกิจจาชอบอะไรกันนะ เหมือนว่าแต่ไหนแต่ไรเขาก็ยังไม่เคยถามมันมาก่อน
เห็นท่าทางของบุริศร์ขณะนั้น กานต์ยิ้มเยาะพลางพูดว่า “คุณเป็นพ่อของเขาจริงๆหรือเปล่าครับ？ลูกชายตัวเองชอบอะไรยังไม่รู้เลย แบบนี้ยังนับว่าเป็นพ่อได้มั้ย？”
คำพูดประโยคนี้ทำให้บุริศร์รู้สึกขายหน้าไม่น้อย
แค่เด็กเล็กๆคนเดียว ทำไมทำให้เขาขายหน้าได้ตลอดเลยนะ？
คิดถึงฉากของห้องน้ำในสนามบินแล้ว ดูเหมือนบุริศร์จะถามประโยคนึงขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ
“ตอนอยู่ที่สนามบินเธอตั้งใจจับหรือเปล่า？”
“คุณพูดว่าอะไร？ผมไม่เข้าใจ อื้ม ของเล่นนั่นก็ดูดีนะ”
กานต์แสร้งทำเป็นไร้เดียงสาในทันทีและวิ่งตรงไปทางแผนกของเล่นด้านหนึ่งอย่างรวดเร็ว ซึ่งท่าทางแบบนั้นเห็นได้ชัดถึงการกลัวถูกจับได้
ถึงอย่างไรเขาก็ยังเป็นแค่เด็กคนนึงเท่านั้น สงบเสงี่ยมได้ไม่ตลอดหรอก
บุริศร์ยิ้มพร้อมกับส่ายหัว ใบหน้าปรากฏให้เห็นถึงความอ่อนโยน
เขาและกานต์มาถึงที่แผนกของเล่นแล้ว เขากำลังมองหาของเล่นสำหรับเด็กอายุ4-5ขวบ แต่ไม่คิดว่ากานต์จะไปที่แผนกหุ่นยนต์เลโก้ทันที และหยิบของเล่นชุดคำสั่งหนึ่งขึ้นมาเริ่มทำการสำรวจ
“เธอเขียนโปรแกรมได้หรอ？”
สิ่งนี้ทำให้บุริศร์คาดไม่ถึงอย่างมาก
กานต์พูดโดยไม่คิดว่า “ผมชอบตั้งแต่เด็กแล้ว คุณแม่ของผมซื้อของเล่นเลโก้ให้ผมเยอะแยะเลย”
ในระหว่างที่พูด มือของกานต์ได้หยิบชุดคำสั่งจัดให้แกนหลักเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทันใดนั้นของเล่นตัวเดิมก็เพิ่มฟังก์ชั่นบางอย่างขึ้น
ตาของบุริศร์ส่องเป็นประกายเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนน้ำเสียงและสีหน้าใดๆ
“ชอบมั้ย？ ชอบก็ซื้อเลยสิ”
“ผมเล่นจนเบื่อแล้ว ไม่แน่กิจจาอาจจะชอบนะ งั้นก็ซื้ออันนี้แล้วกันครับ”
กานต์หยิบของเล่นส่งให้พนักงานขาย สุ่มหยิบบัตรธนาคารใบหนึ่งจากกระเป๋าของเขาแล้วส่งไปให้
“ฉันจ่ายเอง”
บุริศร์รับบัตรของกานต์กลับคืนมา กำลังจะดึงบัตรของตัวเองออกมาจากกระเป๋าเงิน แต่ถูกกานต์ขวางไว้