ตอนที่ 430
บทที่ 430 เธออยากฆ่าคน
October 22, 2026
บทที่ 430 เธออยากฆ่าคน
เห็นบุริศร์ไม่ตอบอะไร นรมนยิ่งลุกลี้ลุกลน
“แท้จริงแล้วเป็นอย่างไร คุณก็ตอบฉันมาสิคะ！”
นรมนคว้าแขนของบุริศร์อย่างร้อนใจ จนเล็บข่วนลงบนผิวหนังของบุริศร์โดยไม่รู้ตัว
บุริศร์รู้ว่าเธอกังวลใจ เขาตอบเสียงเบา：“พวกเขาคลาดกัน”
“หมายความว่าอะไร？”
นรมนรู้สึกรับไม่ได้กับข่าวนี้ไปชั่วขณะ
“คนของตระไม่ได้ผ่านการฝึกฝนอย่างพิเศษมาเหรอ？ทำไมถึงคลาดกันได้？แค่รถคันเดียวมิใช่เหรอ？ทำไมถึงคลาดกันได้？
นรมนแทบจะหมดอาลัยตายอยาก
กมลคือชีวิตของเธอ วันนี้กลับถูกคนจับตัวไป เดิมคิดว่าตระกูลโตเล็กมีความสามารถที่ไม่ธรรมดา จะต้องเอาตัวกมลกลับมาได้แน่นอน ถึงแม้จะไม่สามารถ ก็จะสามารถตามร่องรอยของกมลได้ แต่วันนี้เธอกำลังได้ยินอะไรอยู่นะ？
พวกเขาคลาดกับกมล！
ความรู้สึกของนรมนพังทลายทันที
“นรมน คุณอย่าเป็นแบบนี้สิ”
“จะต้องเป็นตระกูลทวีทรัพย์ธาดา！ สามารถสลัดการติดตามของคนตระกูลโตเล็กได้ นอกจากตระกูลทวีทรัพย์ธาดายังจะมีใครอีก？นี่เป็นหนึ่งในด้านที่โดดเด่นที่สุด”
นรมนสั่นไปทั้งตัว
เธออยากจะฆ่าคน！
ตอนนี้เธออยากจะหยิบมีดขึ้นมาสักเล่ม ตรงเข้าไปที่ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาเพื่อฆ่าคน！
บุริศร์มองเห็นความบ้าคลั่งในแววสายของนรมน เขารู้สึกกังวลใจ
“นรมน คุณฟังผมนะ พวกเราจะไปตระกูลทวีทรัพย์ธาดากันในตอนนี้ คุณอย่าร้อนใจไป ถ้าตระกูลทวีทรัพย์ธาดาทำจริง คุณวางใจได้เลย ผมไม่ปล่อยพวกเขาไว้แน่นอน แต่คุณก็ไม่ควรจะเป็นแบบนี้เข้าใจไหม？ คุณเป็นแบบนี้ทำให้ผมรู้สึกกลัว！”
บุริศร์หวาดกลัวจริงๆ
นรมนในตอนนี้มีท่าทางเหมือนไม่สนใจทุกสิ่ง ทำให้เขาหวาดกลัวที่สุด
ราวกับว่าเธอสามารถทำเรื่องบ้าคลั่งได้ทุกอย่าง เพียงเพื่อพาลูกกลับมา
ครั้งก่อนตอนกานต์หายสาบสูญไป นรมนก็เคยบ้าคลั่งไปแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนี้กมลถูกคนจับตัวไป เธอไม่เป็นลมหมดสติไปก็ถือว่าเข้มแข็งมากแล้วไม่ใช่หรือ？
บุริศร์ให้กำลังใจตนเองไม่หยุด แต่ในขณะเดียวกันก็สังเกตทิศทางการเคลื่อนไหวของนรมน
นรมนค่อยๆสงบสติลงภายใต้การปลอบโยนของบุริศร์
ใช่แล้ว
เธอไม่ควรร้อนใจ ไม่ควรทำอะไรบุ่มบ่าม ตอนนี้ไม่รู้ว่ากมลเป็นอย่างไร เธอควรรับรองความปลอดภัยของกมลก่อนถึงจะถูก
เห็นนรมนสงบลง บุริศร์ถึงจะถอนหายใจอย่างโล่งอก
ทั้งสองขึ้นรถอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าสู่ตระกูลทวีทรัพย์ธาดา
ธรณีไม่อยู่บ้าน เมื่อได้ยินว่าบุริศร์กับนรมนมาที่ตระกูลทวีทรัพย์ธาดา เขาก็รีบร้อนกลับมา ส่วนตุลยากลับขวางอยู่หน้าประตู ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมให้นรมนเข้าไป
“พี่คะ ถึงแม้พี่จะเป็นคนตระกูลทวีทรัพย์ธาดา แต่คุณย่าเคยพูดไว้แล้วว่า พี่กับคนตระกูลทวีทรัพย์ธาดาไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก ดังนั้นวันนี้พี่ระดมคนมาตระกูลทวีทรัพย์ธาดาแบบนี้ แท้จริงต้องการอะไรกันแน่？คุณย่าไม่สบาย ไม่สามารถทนให้พี่ทรมานซ้ำแล้วซ้ำเล่า”
ตุลยาวางท่าเหมือนเป็นนายหญิงอย่างเห็นได้ชัด นรมนเห็นแล้วรู้สึกรังเกียจ
“หลีกไป！”
นรมนไม่พูดพร่ำเพรื่อ ความรังเกียจและไม่แยแสที่เห็นได้ชัดเจนทำให้ตุลยาอดกลั้นไว้ไม่ไหว
“นรมน แกอย่ามารังแกคนอื่นแบบนี้นะ แกอยู่ข้างนอกจะทำอะไรก็ได้ ตอนนี้วิ่งมาอวดอำนาจบารมีที่ตระกูลทวีทรัพย์ธาดา แกล้อเล่นหรือเปล่า？ เชื่อไหมว่าตอนนี้ฉันจะบอกกับสื่อมวลชน ให้พวกเขามา ถึงตอนนั้นแกจะ……”
“แกไปบอกเลย ถ้าไม่รู้เบอร์ฉันจะเอาให้แก ฉันกลัวว่าสื่อมวลชนมาแล้ว ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาของพวกแกกับแกจะรับไม่ไหว”
นรมนพูดแทรกตุลยาขึ้นมาทันที
ตอนนี้นรมนมีท่าทางแข็งกร้าว แถมยังดุดัน ตุลยาสู้ไม่ไหวสักเท่าไหร่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้านหลังของเธอมีการคุ้มกันจากบุริศร์ ทั้งตระกูลโตเล็กคือกำลังสนับสนุนที่แข็งแกร่งของเธอ
ตุลยารู้สึกอิจฉาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ และยังอิจฉาจนแทบคลั่ง
นรมนไม่มีทั้งคุณธรรมและความสามารถ คิดไม่ถึงว่าจะสามารถทำให้ตระกูลโตเล็กทำเพื่อเธออย่างไม่สนใจทุกอย่างแบบนี้ ？เธอพิจารณาอยู่นาน คิดไม่ถึงว่าจะไม่พบข้อดีสักนิดเลย
สีหน้าของตุลยาดูไม่ได้สักเท่าไหร่
“ถ้าแกอยากเข้าไปจริงๆ ฉันก็คงขวางไม่ได้ เพียงแต่ฉันจำเป็นต้องบอกแกว่า คุณย่ากำลังป่วยอยู่ ตอนนี้เพิ่งจะฟื้นขึ้นมา ร่างกายค่อนข้างอ่อนแอ ถ้าแกเป็นคนกตัญญูก็อย่ายั่วโมโหคุณย่าอีก”
“แล้วถ้าฉันไม่ใช่คนที่กตัญญูล่ะ？”
การย้อนถามกลับไปของนรมนทำให้ตุลยาอึ้งไป จากนั้นจึงตอบด้วยรอยยิ้มเย็นชา：“แกไม่กตัญญูฉันก็ทำอะไรไม่ได้ แต่เข้าไปด้วยท่าทางรังแกคนแบบนี้ ฉันจำเป็นต้องทำให้ทุกคนในเมืองชลธีได้เห็น”
“ก็ดูแล้วกันว่าแกจะทำได้หรือเปล่า”
ตุลยาพูดจบ บุริศร์จึงสั่งให้คนควบคุมตัวเธอไว้