ตอนที่ 447
บทที่ 447 คุณมีเรื่องอะไรห้ามปิดบังฉันนะ
October 22, 2026
บทที่ 447 คุณมีเรื่องอะไรห้ามปิดบังฉันนะ
นรมนดีอกดีใจโดยไม่รู้ตัว
สิ่งที่พ่อนรมนพูดอาจจะถูก
ตั้งแต่เด็กจนโตบุริศร์ก็อยู่อย่างสูงส่ง แล้วยังเป็นผู้ชายแมนๆอีกด้วย อาจจะไม่เข้าใจหัวอกของผู้หญิงซึ่งก็เป็นเรื่องที่ให้อภัยกันได้
อีกอย่างเขายอมแบบนี้ แบบครั้งแล้วครั้งเล่า ยอมลดความหยิ่งผยองในตัวเพื่อมาขอโทษตัวเอง นรมนรู้สึกว่าตัวเองน่าจะควรหยุดได้แล้วจริงๆ
ไม่ว่ายังไงซะ พ่อนรมนก็พูดถูกแล้ว ไม่ว่าบุริศร์ทำอะไรก็ตาม จากพื้นฐานแล้วก็คือหวังดีและทำเพื่อพวกเธอกับลูกๆทั้งนั้น
นรมนสมมุติฐานในใจตลอดเวลา จากนั้นรับสายของบุริศร์ขึ้นมา
"คุณไปไหนเนี้ย？ฉันโทรหาคุณก็ไม่รับสายเลย พ่อให้คุณกลับมาทานข้าวเย็น คุณหาเวลาว่างกลับมาเถอะนะ"
นรมนเอ่ยปากออกมาโดยตรง ไม่ให้โอกาสบุริศร์ได้พูดอะไรบ้างเลย
บุริศร์อึ้งไปเลยเล็กน้อย
เขาฟังน้ำเสียงที่ให้อภัยของนรมนออกได้อย่างชัดเจนแล้ว ถึงแม้ไม่ได้พูดออกมาตรงๆก็ตาม แต่ว่าน้ำเสียงและระดับเสียงก็ถือว่าเร็วไวและเบาๆดี
ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ บุริศร์ต้องดีอกดีใจเป็นอย่างมากเลยทีเดียว แต่ว่าตอนนี้ อารมณ์ของเขาเข้มขรึมเล็กน้อย
"เกรงว่าจะไม่ได้นะ ฉันต้องออกไปทำงานที่ต่างจังหวัด"
คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนอึ้งค้างเล็กน้อย
"มีเรื่องอะไรรึเปล่า？"
เธอกังวล
รู้สึกมาโดยตลอดว่าตัวเองคือผู้ถูกกระทำ เรื่องที่กมลถูกลักพาตัวไป เธอรู้สึกว่าบุริศร์ทำเกินไป แต่ว่าตอนนี้คิดๆดูแล้ว บุริศร์งานเยอะทุกวัน ตัวเองก็ช่วยเขาแบกภาระไว้ไม่น้อยเลยทีเดียว？
คิดถึงตรงนี้ นรมนเสียใจขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ตัวเองอาจจะแคร์เรื่องอะไรบางอย่างมากเกินไป
บุริศร์พูดเสียงทุ้มต่ำว่า"บริษัทที่ต่างประเทศเกิดปัญหาขึ้นมานิดหน่อย ผมต้องกลับไปจัดการทันที"
"ต้องใช้เวลานานเท่าไหร่？คุณจำเป็นต้องไปด้วยตัวเอง？พฤกษ์ไปไม่ได้หรือ？"
ตอนนี้นรมนไม่อยากจากบุริศร์ไปไหนเลยจริงๆ
ไม่ใช่ว่ารู้สึกอะไรหรอกนะ ก็แค่จากกันอย่างกะทันหันแบบนี้ ทำให้เธอไม่ค่อยชิน
ความจริงเมื่อห้าปีก่อน บุริศร์ก็ขึ้นเหนือล่องใต้ และเป็นคนในอวกาศอยู่บ่อยๆ เพียงแต่ว่าห้าปีก่อนหลังจากพวกเขาได้อยู่ด้วยกันแล้ว บุริศร์เฝ้าอยู่ข้างกายเธอมาโดยตลอด ทำให้เธอเคยชินกับการที่มีบุริศร์อยู่ข้างๆ นี่จู่ๆก็พูดว่าต้องออกไปทำงานที่ต่างประเทศ นรมนจึงกระวนกระวายอย่างกระทันหัน
ถ้าทำได้ บุริศร์ก็ไม่อยากจากนรมนไปไหน แต่ว่าเขา........
เขามองดูร่างกายของตัวเอง และพูดเสียงทุ้มต่ำว่า"เรื่องนี้ผมต้องไปจัดการด้วยตัวเอง เพราะฉะนั้นช่วงนี้ผมไม่อยู่ข้างกายคุณ คุณต้องระมัดระวังตัวด้วยนะ ผมจะพูดกับพฤกษ์เองว่า ให้คนที่บ้านฟังคำสั่งของคุณ คุณอยากอยู่ที่บ้านธนาศักดิ์ธนก็อยู่ไป หากอยากกลับไปที่บ้านก็กลับไปอยู่เป็นเพื่อนของคุณแม่ ตอนนี้สถานการณ์ที่ข้างนอกวุ่นวายมากเลย คุณไม่มีธุระอะไรก็อย่าออกจากบ้าน หากมีธุระอะไรจริงๆ คุณสามารถไปหาธรณี ผมคิดว่าเขาต้องช่วยเหลือคุณแน่ หรือว่าไปหาเจตต์ก็ได้ คนคนนั้นถึงจะเชื่อถือไม่ค่อยได้ แต่ว่าดีกับคุณมากเลยทีเดียว ซึ่งก็น่าจะช่วยเหลือคุณอย่างสุดความสามารถแน่นอน"
ได้ยินบุริศร์พูดคำพูดเหล่านี้ จู่ๆนรมนรู้สึกถึงความผิดปกติ
"ทำไมคุณต้องพูดแบบนี้？ต้องไปนานมากเลยหรือ？หรือว่าธุระทางโน้นจัดการอย่างยากเย็นแสนเข็ญ？ที่ผ่านมาคุณไม่ชอบฉันไปมาหาสู่กับเจตต์ไม่ใช่หรือ？ทำไมตอนนี้ฉันฟังคำพูดคุณแล้วเหมือนกำลังสั่งเสียอะไรสักอย่าง？บุริศร์ คุณมีเรื่องอะไรปิดบังฉันอยู่？"
เซนส์ของนรมนทำให้บุริศร์กลัวเล็กน้อย
"ไม่มีอะไรหรอก นี่ผมกำลังล้อมคอกก่อนวัวหายไง ธุระทางโน้นผมก็ไม่รู้ว่าต้องจัดการนานแค่ไหน ผมรับรองผมต้องพยายามกลับมาให้เร็วที่สุด คุณอย่าคิดมากนะ ถ้าเป็นไปได้ คุณก็รู้นี่ ผมไม่จากคุณกับลูกๆไปในเวลาแบบนี้หรอก"
นรมนได้ยินบุริศร์พูดแบบนี้ นิ่งไปทันที
"บุริศร์ คุณมีเรื่องอะไรห้ามปิดบังฉันนะ"
"ผมจะมีเรื่องอะไรกันเล่า？"
บุริศร์อ่อนล้าเล็กน้อย
ผู้หญิงเซนซิทีฟต่อด้านนี้มากเกินไปรึเปล่าเนี้ย？
นรมนไม่ค่อยสบายใจนัก พูดเสียงทุ้มต่ำว่า"เรื่องของกมลฉันหวังว่าเป็นครั้งสุดท้าย ฉันรู้ว่าคุณหวังดี แต่ว่าฉันเป็นคนนะ และเป็นภรรยาของคุณอีกด้วย ไม่ใช่อุปกรณ์เสริมของคุณนะ ยิ่งไม่ใช่นกขมิ้นที่คุณเลี้ยงเอาไว้ ฉันต้องการผ่านร้อนผ่านหนาวไปกับคุณ และจับมือก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับคุณเข้าใจรึเปล่า？ฉันต้องการร่วมทุกข์ร่วมสุขกับคุณ ฉันหวังว่าเวลาที่คุณต้องการความช่วยเหลือที่สุด ซึ่งจะเป็นฉันที่อยู่ข้างกายคุณ เราเป็นสามีภรรยากันนะ และเป็นร่างกายเดียวกัน ไม่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาก็ตาม ฉันก็มีสิทธิ์รับรู้ บุริศร์ คุณอย่าปิดบังฉันเด็ดขาดเชียวหล่ะ！"
บุริศร์ทรมานใจอย่างกะทันหัน
เขาอยากบอกอาการของตัวเองในตอนนี้ให้กับนรมนเหลือเกิน แต่ว่าสุดท้ายก็อดกลั้นเอาไว้
ตอนนี้นรมนมีธุระเยอะแยะมากมาย อีกอย่างร่างกายของเธอก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ไม่ง่ายเลยกว่าที่เรื่องของกมลจะทำให้เธอผ่อนคลายบ้าง รู้เรื่องราวของตัวเองอีกจะรับไหวได้ยังไง？
บุริศร์บอกกับตัวเองในใจอย่างไม่ขาดสาย นี่เป็นครั้งสุดท้าย
เพียงแค่เขาผ่านครั้งนี้ไปได้อย่างปลอดภัย เขาต้องใช้ชีวิตกับนรมนอย่างมีความสุขแน่นอน วันข้างหน้าไม่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาก็ตามเขาจะไม่ปิดบังเธออีกแล้ว
"คุณคิดอะไรอยู่เนี้ย？ผมจะปิดบังคุณเรื่องอะไร？อย่าคิดฟุ้งซ่านเลยนะ ผมเป็นคนแบบไหนคุณยังไม่รู้อีกหรือ？"
บุริศร์พยายามทำให้เสียงของตัวเองฟังดูแล้วไม่ต่างจากปกติ
ถึงแม้นรมนไม่สบายใจก็ตาม เพียงแต่ว่ากลับพูดเสียงทุ้มต่ำว่า"ถ้าอย่างนั้นคุณอย่าทำงานหนักเกินไปก็แล้วกัน มีอะไรก็โทรหาฉัน ใช่แล้ว ฉันกลับไปเก็บสัมภาระให้คุณดีกว่า"