บทที่ 45 นายช่างยอดเยี่ยมจริงๆ

บทที่ 45 นายช่างยอดเยี่ยมจริงๆ

กิจจาไม่สนใจว่าสีหน้าของกานต์ตอนนั้นจะเป็นอย่างไร เขาดึงแขนของกานต์เอาไว้ทันที พูดอย่างคนเกเรออกมาว่า “ฉันไม่สน ฉันไม่สน นายมีความสามารถมากกว่าฉัน ฉันก็ต้องให้นายเป็นพี่ใหญ่สิ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปนายคือพี่ใหญ่ของฉันแล้ว”

กานต์ไม่เคยเจอคนเกเรแบบนี้มาก่อน

ตั้งแต่เล็กจนโต นอกจากกมลที่รู้จักกับเขาแล้ว เขายังไม่เคยปล่อยให้คนอื่นมาเกาะแกะอยู่ข้างๆตัวเขาแบบนี้เลย ตอนนี้ตัวของกิจจาแทบจะครึ่งนึงเกาะอยู่บนตัวของเขา ท่าทางยิ้มอย่างมีความสุขนั้นทำให้กานต์โกรธไม่ลง

“นายปล่อยได้แล้ว！เด็กผู้ชายสองคนดึงกันไปดึงกันมาเนี่ยไม่รู้จะพูดยังไงเลย！”

กานต์รู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก

กิจจาคนนี้คือลูกชายของบุริศร์ คือคนที่มาแทนที่ของตัวเขาเองและกมลในตระกูลโตเล็ก เขาต้องเกลียดหมอนี่ไม่ใช่หรอไง？

แต่กิจจากอดกานต์แน่นเหมือนปลาหมึกเลย

“ไม่วางใจก็ไม่วางใจสิ！ นายไม่ตอบว่าจะเป็นพี่ใหญ่ของฉันรึเปล่า ฉันก็จะไม่ปล่อยมือหรอก！”

“กิจจา นายไม่ห่วงหน้าตัวเองรึไง? นายคือผู้สืบทอดของตระกูลโตเล็กนะ จะมาทำตัวเกเรแบบนี้ไม่ได้？”

“กานต์อยากจะร้องไห้โดยไม่มีน้ำตา ถ้ารู้มาก่อนว่ากิจจาเป็นคนแบบนี้ เขาคงไม่มาหรอก

กิจจาหัวเราะฮิฮิแล้วพูดว่า “ผู้สืบทอดแล้วยังไงล่ะ？ผู้สืบทอดก็เป็นเด็กได้ ผู้สืบทอดก็มีพี่ชายได้ไม่ใช่หรอ ต่อไปของๆฉันก็คือของๆพี่ใหญ่ ของนายนั่นแหละ ถ้านายอยากได้ ทั้งตระกูลโตเล็กฉันก็จะเอาให้นาย ดีมั้ยล่ะ?”

“ไม่ดี! ตระกูลโตเล็กทั้งหมดล้วนไม่มีค่าสำหรับฉัน!”

กานต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าไม่ค่อยดี

แม้ว่ากิจจาจะเกเร แต่ก็ยังดูสีหน้าของคนอื่น เขาพบว่าถ้าเขาพูดเรื่องตระกูลโตเล็กอีกครั้ง สีหน้าของกานต์ก็จะยิ่งไม่ดี เขารีบตอบรับให้เร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้

“งั้นนายช่วยฉันออกแบบเกมส์ๆนึง เหมือนเกมส์ที่อยู่ในคอมพิวเตอร์ที่โรงเรียนอนุบาลแบบนั้นเลย ฉันจะไม่เรียกนายว่าพี่ใหญ่ก็ได้ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ นายเข้าไปยุ่งกับคอมพิวเตอร์ใช่มั้ยล่ะ？กานต์ นายช่างยอดเยี่ยมจริงๆ นายสามารถเล่นคอมพิวเตอร์ได้จริงๆ！”

การกล่าวชื่นชมอย่างมากของกิจจานั้นไม่ได้แสร้งทำ แม้ว่าเสียงแห่งความตื่นเต้นจะดังไปสักหน่อย

กานต์รีบเอามือเอื้อมไปปิดปากของเขา แม้จะรู้ว่าในห้องไม่มีคนอื่น แต่เขาก็ยังคงมองซ้ายมองขวา พูดอย่างระมัดระวังมากๆ ว่า “ถ้านายยังพูดไร้สาระอีก ฉันจะเลิกเป็นเพื่อนกับนาย！”

“ไม่พูดแล้ว!”

กิจจารีบเอามือปิดปากตัวเอง ทำสายตาน่าสงสารมองไปที่กานต์

ทันใดนั้นกานต์รู้สึกว่าเขาเริ่มใจอ่อนแล้ว