บทที่ 47 ฉันไม่มีความเข้าใจผิดอื่นใดเกี่ยวกับคุณ

บทที่ 47 ฉันไม่มีความเข้าใจผิดอื่นใดเกี่ยวกับคุณ

“คุณผู้หญิงตระกูลธนาศักดิ์ธนครับ ประธานบุริศร์ถามผมเกี่ยวกับผลการตรวจความเป็นพ่อเด็กแล้ว ผมควรจะตอบยังไงเกี่ยวกับเรื่องนี้ดีครับ？”

ตอนที่คุณหมอนัทธ์โทรมานั้น นรมนกำลังคุยกับทิพย์อยู่ เมื่อฟังสิ่งที่คุณหมอนัทธ์ถามแล้ว สายตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นมานิดหน่อย

“ผลการตรวจสอบออกมาแล้วหรอ？”

“ผลออกพรุ่งนี้ครับ”

“งั้นก็บอกความจริงบุริศร์ไปเถอะ”

นรมนพูดออกมาง่ายๆ เหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่ ทำให้คุณหมอนัทธ์แปลกใจเล็กน้อย

“คุณผู้หญิงตระกูลธนาศักดิ์ธนต้องการให้ประธานบุริศร์ทราบตัวตนของคุณชายหรอครับ？”

“อื้ม！ทำตามที่ฉันบอกก็พอ”

“ได้ครับ！”

คุณหมอนัทธ์วางสายโทรศัพท์ ทิพย์ตกใจจนอ้าปากค้าง ไม่ทันที่เธอจะถาม เดชาก็โทรศัพท์เข้ามา

“คุณผู้หญิงตระกูลธนาศักดิ์ธนครับ เรื่องที่ประธานบุริศร์ให้ผมเปรียบเทียบเส้นผมของคุณกับเส้นผมเมื่อสมัยก่อนของคุณ ตอนนี้เขาเร่งให้ผมจัดการมัน ผมควรทำยังไงดีครับ？”

มือของนรมนค้างไปสักครู่หนึ่ง

เธอไม่คิดว่าการดำเนินการของบุริศร์จะรวดเร็วถึงขนาดนี้ โชคดีที่เดชาคือคนของเธอ

“แค่บอกเขาไปก็พอค่ะ ครั้งนี้ฉันกลับมาก็เพื่อให้เขารู้อยู่แล้ว แต่ฉันก็ไม่อาจเริ่มดำเนินการด้วยตัวเองได้ จำเป็นต้องให้

บุริศร์มาหาฉัน ดังนั้น ให้ข้อมูลที่เป็นจริงกับเขาไปก็แล้วกันค่ะ ขอบคุณค่ะ เดชา”

ท่าทางที่นรมนมีต่อเดชาเห็นได้ชัดว่าเธอเคารพเขาอย่างมาก

แต่เดชาอมยิ้มพร้อมกับพูดว่า “คุณผู้หญิงตระกูลธนาศักดิ์ธนเกรงใจไปแล้วครับ ในปีเดียวกันนั้นถ้าไม่ได้คุณผู้หญิงฯ ช่วยลูกชายผมไว้ ไม่งั้นตอนนี้ผมคงเป็นคนวัยกลางคนที่เสียลูกชายไปแล้ว ผมรู้การทำแบบนี้ต้องขอโทษประธานบุริศร์ หลังจากเหตุการณ์นี้ ผมต้องทดแทนความเมตตาในปีนั้นคืนให้คุณผู้หญิงฯ แล้วลาออกจากตระกูลโตเล็ก พาภริยาและลูกอพยพไปอยู่ต่างประเทศ หวังเพียงแค่ว่า หลังจากนี้ ทุกเรื่องของคุณผู้หญิงฯ เป็นไปอย่างราบรื่นและเป็นที่น่าพอใจ”

“ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริงๆ เดชา”

“คุณผู้หญิงตระกูลธนาศักดิ์ธนครับ ให้ผมพูดสักประโยคเถอะครับ ประธานบุริศร์ไม่ใช่คนที่ไร้หัวใจอย่างที่คุณคิดหรอกครับ ห้าปีที่ผ่านมา เขาเป็นยังไง ผมดูออกอย่างชัดเจน เขาและคุณเขมิกาต่างก็ไร้มลทิน บางเรื่องอาจจะเป็นเรื่องที่คุณผู้หญิงฯ เข้าใจประธานบุริศร์ผิดไป ไม่ว่าคุณอยากจะทำอะไร ผมก็หวังให้คุณไม่ต้องทำในสิ่งที่จะทำให้คุณเสียใจกับมันในภายหลังนะครับ”

เดชาพูดออกมาเบาๆ

นรมนฝืนยิ้มแล้วพูดว่า “เดชา เรื่องระหว่างฉันกับเขาฉันรู้ดีที่สุดค่ะ คุณวางแผนเรื่องการย้ายถิ่นฐานแล้วหรอคะ？ ต้องการให้ฉันช่วยอะไรมั้ยคะ？”

“ไม่ครับ ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว ลาก่อนครับ คุณผู้หญิงฯ”

“ลาก่อนค่ะ！”

นรมนวางสายโทรศัพท์ ในใจรู้สึกถึงความสูญเสียไม่น้อย

เดชาทำงานเป็นหมอประจำตระกูลในตระกูลโตเล็กมาตลอดชีวิต ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เขาอาจจะอยู่ที่ตระกูลโตเล็กไปจนเกษียณก็ได้ แต่มีบางเรื่องที่เธอต้องทำจริงๆ

หลังจากปิดโทรศัพท์ นรมนดูหนักใจอย่างเห็นได้ชัด

ทิพย์หยุดพูดมานานแล้ว ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว