ตอนที่ 475
บทที่ 475ความหึงก็ทำให้เขาคลั่งตายได้
October 22, 2026
บทที่ 475 ความหึงก็ทำให้เขาคลั่งตายได้
กานต์หยีตากับคำถามของเจตต์ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว “เพราะมีแค่คุณที่อยากจะปกป้องหม่ามี้ของผมจริงๆ ผมเชื่อว่าคุณเองก็อยากปกป้องตระกูลโตเล็กเพื่อหม่ามี้ของผมใช่ไหม?”
เจตต์ ยากที่จะตอบคำถามของกานต์
“ไอ้เด็กบ้า ฉันจะบอกอะไรให้ คนที่ฉันไม่ชอบที่สุดก็คือบุริศร์ และฉันเองก็บอกแกอย่างไม่กลัว ว่าฉันชอบแม่ของแก หากพ่อของแกเป็นอะไรไป ไม่แน่ฉันอาจจะดีใจมาก ฉันไม่มีทางช่วยเขาหรอก”
เจตต์ ไม่สนใจว่ากานต์จะมองตนอย่างไร ยังไงเขาก็ชอบนรมน แล้วยังไงล่ะ
กานต์ขมวดคิ้วแน่นเป็นปม พร้อมเอ่ยเสียงแผ่ว “ผมรู้ว่าหม่ามี้ของผมมีเสน่ห์มาก แต่เธอชอบแด๊ดดี้ของผม”
คราวนี้ เขาไม่เรียกคุณบุริศร์อีกต่อไป
“แล้วยังไงล่ะ คุณบุริศร์ของแกตอนนี้ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน ขอเพียงแค่ฉันอยู่เฝ้าแม่ของแกทุกวัน ช่วงเวลาที่ผู้หญิงคนหนึ่งอ่อนแอที่สุดฉันอยู่เคียงข้างเธอ เธอจะตกหลุมรักฉันโดยไม่รู้ตัว แถมฉันยังหล่อขนาดนี้ จะไม่ตกหลุมรักฉันได้ยังไงกัน?”
กานต์แทบอ้วกออกมา
เคยเห็นคนที่หลงตัวเอง แต่ไม่เคยเห็นคนที่หลงตัวเองถึงปานนี้
เขาส่ายหน้า “คุณจะไม่ไปก็ได้ แต่ผมไม่แน่ใจว่าแขนของคุณจะยังใช้ได้อยู่ไหม”
“หมายความว่ายังไง?”
เจตต์ร้อนรนขึ้นมา
กานต์เอ่ยอย่างขอไปที “ไม่มีอะไร ผมแค่ใส่น้ำมันพริกลงไปในยา คุณก็รู้นี่ หากบาดแผลถูกกับน้ำมันพริกเข้า ต้องแย่แน่”
“แกนี่นะ! แกบอกเองไม่ใช่เหรอว่าให้ฉันเพื่อตอบแทนที่ฉันช่วยแม่ของแกเอาไว้นะ แกกลับ คิดไม่ซื่อต่อฉัน?”
เจตต์อยากจะบีบคอเด็กบ้านี่ให้ตายไปเลย
เป็นลูกของบุริศร์ไม่มีผิดเพี้ยน!
เจ้าเล่ห์เหมือนกันไม่มีผิด
กานต์กลับเอ่ยเสียงเรียบ “ก็เพื่อขอบคุณคุณจริงๆ ยานี้ดีจริงๆ แค่ช้าไปหน่อยเท่านั้นเอง คุณก็แค่ลำบากเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นเอง แล้วอีกอย่าง ผมก็นำรูปที่คุณลองให้แชร์ขึ้นไปบนโลกออนไลน์ก็ได้ ถึงตอนนั้นต้องมีสาวๆ มากมายชอบคุณแน่ บางทีอาจจะขายได้ราคาดีก็ได้นะ”
“กานต์ แกเชื่อไหมว่าฉันจะฆ่าแก”
เจตต์ไม่เข้าใจ
เขากลับถูกเด็กน้อยคนหนึ่งหลอกล่อเนี่ยนะ
กานต์กลับหัวเราะราวกับจิ้งจอกน้อยออกมา “เพราะงั้น คุณจะไปไหม?”
“แกไม่กลัวฉันจะถือโอกาสนี้แก้แค้นแกหรือไง ไปฆ่าคุณบุริศร์ของแกทิ้ง”
“คุณไม่มีทางทำแบบนั้น!”
กานต์ เอ่ยอย่างมั่นใจ
“แกรู้อีกแล้วงั้นหรอ?”
“ใช่แล้ว เพราะคุณไม่มีทางปล่อยให้หม่ามี้ของผมเสียใจหรอก”
ประโยคของกานต์ทำให้เจตต์พูดไม่ออก
ให้ตาย ความคิดเขากลับอยู่ในกำมือของเด็กคนหนึ่ง สวรรค์ยังมีความยุติธรรมอยู่อีกบ้างไหม?
“แกเป็นเด็กสี่ขวบจริงเหรอ?”
“คุณเป็นหนุ่มวัยยี่สิบกว่าจริงเหรอ?”
สายตาเหยียดหยามของกานต์ทำให้เจตต์แทบคลั่ง
หากเจตต์ยังอยู่กับเด็กบ้านี่ต่อไป เขาต้องเป็นบ้าตายแน่
“ว่ามาเร็วเข้า คุณบุริศร์ของแกอยู่ที่ไหนกันแน่?”
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันในแผนที่ไม่มีชื่อสถานที่ที่ชัดเจน”
เมื่อได้ยินประโยคของกานต์ เจตต์อยากหนีไปอีกครั้ง
“แกตั้งใจแกล้งฉันใช่ไหม? คนของตระกูลโตเล็กตั้งมากมาย แกให้อาของแกไปหาซะสิ ให้อากิมจิอะไรนั่นไปหาสิ แกจะมาหาฉันทำไม ตอนนี้ยังจะมาบอกฉันว่าไม่รู้ชื่อสถานที่ ไม่รู้ชื่อสถานที่ฉันจะไปหายังไง?”
เจตต์ระเบิดลงอย่างแรง
กานต์ยังคงเอ่ยเสียงเรียบ “ช่วงนี้คุณอายุ่งมาก ผมไม่เจอแม้แต่เงาของเขาเลย แม้แต่กิจจาเองก็ไปที่บริษัทกับคุณอาทุกวันเลย ผมไม่เห็นเขามาหลายวันแล้ว ส่วนคุณอากิมจิเอง เขามีเรื่องอื่นที่ต้องไปทำ แถมคราวก่อนคนของบ้านเราปล่อยให้ตังเมหนีไปได้ นี่ไม่ใช่ข้อผิดพลาดแน่”
เมื่อได้ยินคำสันนิษฐานของเด็กน้อยสี่ขวบ เจตต์รู้สึก
ประหลาดอยู่ไม่น้อย
เด็กคนนี้ต่อต้านฟ้าดินเห็นๆ
“ฉันว่าเด็กน้อยอย่างแกวันๆจะทำเรื่องของเด็กน้อยบ้างได้ไหม? เรื่องของผู้ใหญ่ให้ผู้ใหญ่จัดการกันเอง”
“เฮ้อ หากผู้ใหญ่อย่างพวกคุณทำให้ผมวางใจบ้างนะ ยังจะต้องให้เด็กอย่างผมคอยเป็นกังวลอยู่อีกเหรอ”
คำพูดที่เสมือนกับรู้เรื่องทุกอย่างของกานต์ แทบจะทำให้เจตต์ขาดอากาศหายใจตาย
เขาค้นพบว่า การคุยกับกานต์เป็นหายนะเห็นๆ
“ก็ได้ งั้นแกว่า ฉันจะไปหาที่ที่แกว่าได้จากไหน?”
“ฉันหาเส้นทางได้แล้ว แล้วก็วางแผนเอาไว้ให้เรียบร้อยแล้ว อยู่ในโทรศัพท์คุณหมดแล้ว ไปตามเส้นทางที่ผมวาดเอาไว้ให้ก็พอแล้ว”
จบประโยคของกานต์ เจตต์ดีดตัวลุกขึ้น
“แกเตะต้องโทรศัพท์ฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ผมไม่ได้แตะต้องโทรศัพท์คุณเลย คราวก่อนคุณบุริศร์ของเราแตะต้องโทรศัพท์ของคุณต่างหาก ผมได้ข้อมูลโทรศัพท์ของคุณจากข้อมูลในโทรศัพท์ของเขา ก็เลยส่งเข้าไป”
กานต์เอ่ยอย่างเรียบเฉย หากแต่เจตต์กลับรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง
ปีศาจของตระกูลโตเล็ก ยังเป็นคนอยู่อีกหรือเปล่า?