ตอนที่ 480
บทที่ 480 ที่แท้เธอรู้อยู่แล้ว
October 22, 2026
บทที่ 480 ที่แท้เธอรู้อยู่แล้ว
“นรมน ฉัน…..”
“ถ้างั้นฉันจะไปหาป้อง”
เมื่อนรมนเห็นอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของโพนี่ เธอลุกขึ้นยืน แต่กลับถูกโพนี่รั้งเอาไว้
“เธออย่าไปเลย”
“เธอเองก็เป็นผู้หญิง โพนี่ เธอต้องรู้สิ ว่าฉันมีความรู้สึกยังไงที่ได้เห็นเหตุการณ์แบบนี้ ฉันไม่อยากพูดอะไรไปมากกว่านี้ ฉันไม่มีข้อดีอะไร สิ่งเดียวที่ฉันมีคือความเพียร เพราะงั้นเธอไม่บอกฉันก็ได้ แต่หวังว่าเธอจะไม่ขัดขวางฉันหาคำตอบ”
นรมนเอ่ยอย่างใจเย็น แต่กลับทำให้โพนี่พูดอะไรไม่ออก
“ฉันไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนจริงๆ เพราะที่นี่มีเพียงป้องคนเดียวเท่านั้นที่รู้ แต่ฉันยืนยันกับเธอได้ ว่าประธานบุริศร์ไร้อันตรายถึงชีวิต เธอเชื่อฉันได้ไหม!”
“มาถึงขนาดนี้แล้ว ฉันไม่เชื่อใครทั้งนั้น ฉันเชื่อแค่สิ่งที่ตาเห็น นอกเสียจากพวกเธอจะพาฉันไป”
ประโยคของนรมนทำให้โพนี่นิ่งเงียบไป
“สองวันก็รอไม่ได้งั้นเหรอ?”
“สองชั่วโมงฉันก็รู้สึกว่ามันยากเย็น เธอว่าไงล่ะ?”
นรมนไม่ปิดบังความร้อนรนของตนแม้แต่น้อย
โพนี่จับจ้องเธอนิ่ง ก่อนที่จะถอนหายใจออกมา “ฉันตกลงกับเธอ ว่าจะพาป้องเข้ามา มีอะไรเธอก็ถามเขาเอาเอง แต่เธอต้องตกลงกับฉันก่อน ว่าเธอจะไม่ใช้อารมณ์ เธอต้องรู้ ว่าร่างกายของเธอเป็นยังไง ห้ามได้รับการกระทบกระเทือน เราปิดบังเธอก็เพื่อตัวเธอเอง และเพื่อประธานบุริศร์เองด้วย แต่ก็ถูกของเธอ เขาเป็นสามีของเธอ เธอมีสิทธิ์ที่จะรับรู้ทุกอย่าง แต่เธอต้องเข้มแข็ง หากร่างกายเธอได้รับผลกระทบต่อเรื่องนี้ ฉันบอกตามตรง ว่าฉันไม่มีความมั่นใจที่จะควบคุมโรคของเธอได้”
“ฉันเข้าใจ ไม่ว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไง ฉันจะไม่โทษเธอเลย ฉันไม่เสียใจแม้แต่น้อย ตอนนี้ฉันแค่อยากรู้เรื่องของเขาเท่านั้น ส่วนเรื่องอื่นฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้น”
ความมุ่งมั่นของนรมนทำให้โพนี่ลำบากใจ
“เธอนั่งลงก่อน ฉันจะโทรหาป้อง”
ท้ายที่สุด เขาก็หลบหลีก หากแต่โพนี่ยังคงหนักแน่น
สุดท้ายพวกเขาก็ไม่สามารถปิดบังเธอได้ ไม่รู้ว่าเธอไปได้คลิปนี่มาจากไหนกัน
เมื่อป้องรับสายจากโพนี่เขากำลังยุ่งอยู่กับการวิจัย เมื่อได้ยินโพนี่ให้เขาไปหาที่โรงพยาบาล เขาไม่รู้สึกถึงความผิดปกติแต่อย่างใด
“มีเรื่องอะไรงั้นเหรอ? ไปคุยกันที่บ้านไม่ได้เหรอ?”
ป้องผลักประตูห้องออก เขานิ่งไปเมื่อเห็นร่างของนรมน
“คุณนายโตเล็ก? ทำไมถึงมาอยู่นี่ได้?”
นรมนจ้องมองป้องที่อยู่ข้างหน้า พลอยนึกถึงคำพูดของเจตต์ เธอไม่อยากจะเชื่อว่าคนแบบนี้จะเป็นคนกักขังบุริศร์
ระหว่างพวกเขาคงมีเรื่องเข้าใจผิดรึเปล่านะ?
เมื่อเห็นนรมนนิ่งเงียบ พร้อมกับจับจ้องมาที่ตนอย่างมีความนัย เขาฉงนใจอยู่บ้าง จึงหันไปทางโพนี่เพื่อเอาคำตอบ
โพนี่กระแอมไอ “นรมนรู้หมดแล้ว คุณคุยกับเธอแล้วกัน”
“คุยเรื่องอะไร?”
สีหน้าของป้องหมองลงทันที
นรมนเห็นอะไรบางอย่างจากสายตาของป้อง เมื่อเห็นอาการของเขา นรมนยื่นคลิปวิดีโอไปตรงหน้าของเขา “ฉันอยากรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน และฉันต้องได้เจอเขาเดี๋ยวนี้”
เธอเอ่ยอย่างไม่เกรงอกเกรงใจ แต่กลับทำให้ป้องขมวดคิ้วแน่น
“นี่มันอะไร? มีความเกี่ยวข้องอะไรกับผม? คุณนายโตเล็ก เกิดอะไรขึ้นกับคุณชาบุริศร์?”
นรมนไม่คาดคิดถึงการยืนกรานอย่างหนักแน่นของป้อง
เธอลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ พร้อมเอ่ยอย่างเย็นชา “คุณชายป้อง ฉันเห็นแก่ความสัมพันธ์ของคุณและบุริศร์ ฉันถามคุณดีๆ ฉันเองก็รู้สึกว่าคุณคงไม่ทำอันตรายต่อเขา ในนี้อาจจะมีเรื่องเข้าใจผิดที่ฉันยังไม่รู้ แต่ถ้าหากคุณยังคิดจะปิดบังฉันต่อไป ฉันจะไปสทบหาคำตอบด้วยตัวเอง ฉันหาคลิปนี่ได้ ฉันก็ต้องมีวิธีหาที่ตั้งของเขาจนเจอ ฉันไม่ได้มาเพื่อฟังคำหลอกลวงของคุณ ฉันเพียงต้องการพบสามีของฉันเดี๋ยวนี้!”
ป้องคิเว่านรมนเป็นผู้หญิงที่บอบบาง แต่เมื่อได้เห็นเธอในตอนนี้ อดที่จะมองเธอด้วยความอึ้งไม่ได้
“คุณนายโตเล็ก คุณกำลังข่มขู่ผมอยู่หรือเปล่า?”
“หากคุณคิดว่าใช่ ก็ใช่แล้วกัน”
นรมนไร้ทีท่าถดถอยเลยแม้แต่น้อย
ป้องเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “อย่างคุณเนี่ยนะ? คุณคิดว่าคุณมีอะไรที่ข่มขู่ผมได้อย่างนั้นเหรอ?”
“ฉันข่มขู่คุณไม่ได้ แต่ถ้าหากฉันบอกคุณว่า ฉันเป็นนายหญิงของอาณาจักรรัตติกาล ฉันจะนำฐานะนี้ข่มขู่คนที่อยู่เมืองหลวงได้ไหม? ฉันรู้ว่าคุณมีความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้บังคับบัญชาสักคนในกองทหาร แต่ถ้าหากเมืองหลวงออกคำสั่ง ไม่ว่าจะเป็นหน่วยรบพิเศษอะไร ก็ต้องไว้หน้าคนที่เมืองหลวงใช่ไหม? พอดีเลย เหมือนว่าฉันจะรู้จักคุณชายธเนศพล”
นรมนพลิกไพ่ใบเด็ดของตน
ป้องสีหน้าไม่สู้ดี
ฐานะของธเนศพลป้องรู้ดี อย่ามาแต่หน่วยรบพิเศษ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ต้องให้เกียรติธเนศพลทั้งนั้น แถมนรมนยังเป็นนานหญิงของอาณาจักรรัตติกาลอีกด้วย
ป้องคิดไม่ถึงเลย