ตอนที่ 49
บทที่ 49 เขมิกาไม่ใช่ผู้หญิงของผม
October 22, 2026
บทที่ 49 เขมิกาไม่ใช่ผู้หญิงของผม
“คุณต้องเดินไปหรอ?”
จู่ๆ บุริศร์ก็ไม่พอใจกานต์เล็กน้อย ความรู้สึกแบบนี้ช่างขัดแย้งกันจริงๆ และก็ยังทำให้สับสนมากด้วย รู้ดีว่าตอนนี้ผลตรวจยังไม่ออกมา แต่ส่วนตัวก็เชื่อไปแล้วว่าเขาคือลูกชายของตัวเอง ไม่อย่างนั้นทำไมเขาต้องพุ่งเป้ามาที่ตัวเองด้วยล่ะ？
ดูเหมือนว่ามีเพียงการคิดแบบนี้เท่านั้น หัวใจของเขาจึงจะสงบลงได้บ้าง ความรู้สึกผิดและความเสียใจจึงจะสามารถลดลงได้อีกนิด
กานต์มองไปที่มือของเขาถือเสื้อโค๊ทอยู่ก็รู้ว่าเขากำลังจะออกไปข้างนอก ทำแค่เพียงพยักหน้า
กิจจาวิ่งออกมาจากในห้อง วิ่งไปพลางตะโกนไปพลางว่า “ กานต์ พรุ่งนี้เธอต้องมาเยี่ยมฉันอีกนะ！”
ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นบุริศร์ยืนอยู่ตรงนั้น ก็รู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย
“คุณพ่อ”
กิจจารีบยืนอยู่นั่นเหมือนเด็กที่เชื่อฟัง
กิจจารีบลบล้างความเป็นเด็กให้หายไป ทำให้เหมือนกับแบบแผนของสังคมอยู่ที่นั่น
กานต์เห็นเขาแบบนั้น แล้วพูดเบาๆว่า “ปฏิบัติกับลูกคุณให้ดีอีกหน่อยเถอะครับ แม้ว่าคุณเป็นหัวหน้าครอบครัว แต่ก็ต้องมีคุณลักษณะของความเป็นพ่อด้วย”
พูดจบเขาก็หันหลังเดินไป
บุริศร์ตกตะลึงเล็กน้อย เขาถูกเจ้าหนูนี่สั่งสอนหรอ？”
เด็กสี่ขวบตัวเล็กๆคนนึง บ่อยครั้งที่พูดออกมาช่างแก่เกินตัวอะไรขนาดนั้น?
“กลับไปนอนพักเลยไป！ อีกสักพักแม่ของนายก็จะกลับมาแล้ว ให้เธอทำอะไรอร่อยๆให้นายกิน ฉันออกไป ตอนบ่ายก็ไม่กลับมาแล้วล่ะ”
คำพูดพวกนี้คือคำพูดที่พูดกับกิจจา แต่บุริศร์เดินหน้าแล้วไม่อยากถอยหลังกลับ เหมือนอยากต้องการจะไล่ตามกานต์ไป
“อื้อ”
กิจจามองตามหลังกานต์ไปอย่างเศร้าสร้อย โบกมือไปมา
เขาอยากจะไปส่งกานต์ด้วยจริงๆ
แต่ออร่าของพ่อมีอำนาจมาก
ช่างเถอะ เขากลับไปนอนเล่นเกมที่กานต์ออกแบบให้เขาดีกว่า
กานต์ออกไปแล้ว ทิพย์ก็รอเขาอยู่ที่ประตูพอดี
“เจ้าหนูน้อย เล่นเพลินจนไม่อยากกลับเลยสิ ไม่กลัวฉันและแม่ของเธอจะกังวลเลยหรอไง？”
ขณะที่พูด บุริศร์ก็กำลังเดินออกมา
“กลับไปโรงพยาบาลด้วยกันเถอะครับ”
เขาพูดพร้อมกำลังจะไปจูงมือกานต์ แต่ถูกทิพย์ดึงมือไปก่อนแล้ว
“ประธานบุริศร์ คุณว่างขนาดนั้นเลยหรอคะ? นี่ก็ใกล้จะบ่ายแล้ว คุณอยู่บ้านทำกับข้าวเถอะ พวกเราและแคเธอรีไม่ต้องการคุณ”
มือของบุริศร์คว้าความว่างเปล่า สีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย แต่ทิพย์ไม่สนใจเขา ดึงกานต์ไปขึ้นรถทันที
“คุณนี่น้า อายุก็ยังน้อยๆ ช่างไม่รู้เอาซะเลยว่าอารมณ์คนช่างอันตรายขนาดไหน รถของใครคุณก็ไม่กล้านั่ง คุณคงไม่กลัวถูกคนอื่นขายไปแล้วหาแม่ไม่เจอหรอกหรอ？”
คำพูดนี้ของทิพย์ขัดหูนิดหน่อย
ความโกรธของบุริศร์สะสมไว้ แต่ไม่ได้พูดอะไร ขึ้นรถตัวเองทันที สตาร์ทรถแล้วก็ขับออกไป
กานต์มองบุริศร์ที่รู้สึกเสียหน้าอยู่ตรงหน้าของทิพย์ ส่ายหัวแล้วพูดว่า “คุณป้าทิพย์ครับ ผมแนะนำให้คุณป้าเป็นเพื่อนที่ดีกับเขาอีกนิดเถอะครับ อย่าลืมว่าทั้งเมืองชลธีเขาพูดยังไงก็เป็นอย่างนั้น ถ้าเขาอยากจะจัดการคุณป้า แค่ประโยคเดียวก็ทำให้คุณป้าไม่มีงานทำได้เลยนะครับ ถึงเวลานั้นคุณป้าอย่าร้องไห้ฟูมฟายนะครับ”