ตอนที่ 515
บทที่ 515 ฉันจะคอยดูเขาค่อย ๆ ห่อเหยี่ยวตายไปในท่ามกลางความเจ็บปวด
October 22, 2026
บทที่ 515 ฉันจะคอยดูเขาค่อย ๆ ห่อเหยี่ยวตายไปในท่ามกลางความเจ็บปวด
“คุณชายบุริศร์ ระวัง!”
ช่วงเวลาที่สำคัญ ในที่สุดคนที่อยู่ข้างหลังก็ตามมาถึงแล้ว
พวกเขาเห็นภาพที่อันตรายมากขนาดนี้ ก็รีบเปิดปากร้องเตือนบุริศร์ แต่ว่าหูของบุริศร์นั้นอื้อกลับไม่ได้ยินอะไรเลย เห็นเพียงแต่คนของตัวเองอ้าปากพูดอะไรอยู่ตรงหน้า
เขาขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วก็รู้สึกถึงอันตรายอยู่ข้างหลังตัวเองตามสัญชาตญาณ แล้วก็รีบนั่งลงไปทันที และกระสุนก็ลอยถากใบหูของเขาไป ทิ้งรอยเลือดไว้ทางหนึ่ง
บุริศร์จับใบหูของตัวเองไว้ และนัยน์ตาก็เยือกเย็นลง
ดูท่าแล้วตรินท์อยากจะให้ตัวเองตายจริง ๆ แล้วล่ะ!
เขากลิ้งลงไปกับพื้นตามเดิม แล้วก็กลิ้งไปอีกข้างหนึ่ง และหลบการจู่โจมจากข้างหลังออก
แล้วคนของบุริศร์ก็เริ่มต่อสู้ขึ้นกับอีกฝ่ายขึ้นอย่างอัตโนมัติ ผ่านไปไม่นานก็จัดการพวกไม่กี่คนจนสยบลงมาได้แล้ว แต่ไม่ว่าบุริศร์จะถามยังไง อีกฝ่ายก็ไม่ยอมบอกว่าใครเป็นคนบงการมา
ท่าทางที่ซื่อสัตย์ขนาดนั้นก็ทำให้บุริศร์รู้ว่า คาดว่าเขาคงจะไม่ได้เบาะแสอะไรที่เป็นประโยชน์แล้ว
“ตรงนี้มอบให้พวกนายละกัน ฉันยังต้องไปหาลูกต่อ”
บุริศร์ให้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดหูที่ได้รับบาดเจ็บของตัวเอง แล้วก็รีบขับรถของตัวเองแล้วก็วิ่งตามออกไปอีกครั้ง
สำหรับเรื่องที่บุริศร์เกิดเรื่องขึ้นนั้น บุริศร์กำชับแล้วกำชับอีกว่าไม่ให้ใครบอกนรมนเด็ดขาด
ในเมื่อเป็นถึงขนาดนี้แล้ว ยังจะต้องให้เธอมาเป็นกังวลอีกทำไม?
ทางด้านนรมน หลังจากที่โพนี่มาแล้ว ก็ตรวจร่างกายไปครู่หนึ่ง แล้วขมวดคิ้วและพูดว่า “คุณรู้ดีใช่ไหมว่าตัวเองจะมาอารมณ์วู่วามไม่ได้”
“ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้หรอก ในเมื่อเป็นลูกของฉัน”
นรมนเองก็รู้สถานการณ์ร่างกายของตัวเอง แต่ว่าเธอไม่มีทางที่จะทำเป็นไม่สนใจไม่ได้
โพนี่ส่ายหน้าเล็กน้อย แล้วก็แทงน้ำเกลือให้เธอจนเสร็จเรียบร้อย
กมลอยู่ที่โรงเรียนอนุบาลก็ไม่ร่าเริงสดใสทั้งวัน เพราะรู้สึกเป็นห่วงกังวลกิจจาและกานต์มาก พอตอนนี้กลับมาแล้ว ได้ยินว่ากิจจากลับมาแล้ว เธอก็รีบวิ่งไปดู
นรมนเองก็ไม่สนใจเธอแล้ว ปล่อยเธอไปเถอะ บางทีการมีเธออยู่เป็นเพื่อน กิจจาอาจจะดีขึ้นมาหน่อยก็ได้
หลังจากที่ให้น้ำเกลือแล้ว นรมนก็รู้สึกง่วงขึ้นมาเลย
“ในยานี่มีส่วนผสมของยานอนหลับด้วยเหรอ?”
นรมนถามโพนี่
โพนี่พูดเสียงต่ำขึ้นว่า “คุณก็รู้ ในยานี่จะต้องมีส่วนผสมของยานอนหลับอยู่แล้ว ร่างกายของคุณตอนนี้ไม่เหมาะที่จะคิดเรื่องอะไร คุณต้องการพักผ่อนนะ นรมน!”
“ฉันพักผ่อนไม่ได้! หรือพูดให้ถูกต้องคือ ฉันนอนหลับไม่ได้! หรืออย่างน้อยตอนที่บุริศร์ยังไม่กลับมาฉันยังนอนไม่ได้!”
คำพูดของนรมนทำให้โพนี่รู้สึกโกรธขึ้นมาบ้างแล้ว
“คุณคิดว่าตัวเองเป็นซูเปอร์ฮีโร่ใช่ไหม? คุณดูสภาพร่างกายของตัวเองเป็นยังไงบ้างแล้ว คุณยังไม่เชื่อฟังอีก ฉันบอกไปแล้วว่า คุณจำเป็นจะต้องเชื่อฟังฉัน!”
“โพนี่ฉันไม่ได้ไม่เชื่อฟังคุณ แต่ว่าฉันนอนไม่ได้จริง ๆ ในบ้านมีทั้งคนแก่ทั้งเด็ก ฉันจะทิ้งพวกเขาไว้และไม่สนใจไม่ได้”
คำพูดของนรมนทำให้โพนี่รู้สึกโกรธขึ้นมา
“คุณพูดไปเรื่อยอะไร ที่นี่คือบ้านใหญ่ตระกูลโตเล็ก บอดี้การ์ดมีพร้อม ถึงคุณจะนอนไปสามวันสามคืนก็ไม่เป็นไรหรอก เลิกเอาแผนนี้มาหลอกฉันได้แล้ว ถึงคุณจะเป็นห่วงกานต์ แต่ตอนนี้ก็จะต้องรักษาร่างกายของตัวเองให้ดีก่อนซิ”
นรมนรู้สึกร้อนใจขึ้นมาจริง ๆ พอได้ยินโพนี่พูดแบบนี้ จะเอาเรื่องของครอบครัวตัวเองมาพูดกับเธอไม่ได้ จึงได้แต่พูดเสียงต่ำขึ้นว่า “เอาแบบนี้ดีไหม ฉันจะพักผ่อนสักหน่อยก็ได้ แต่ว่าคุณช่วยอะไรฉันหน่อยได้ไหม?”
“ถ้าหากว่าจะให้คุณออกไปหรือว่าไม่พักผ่อนแล้วละก็ คุณก็ไม่ต้องเปิดปากพูดแล้ว ฉันจะไม่มีทางยอมตอบตกลงแน่”
โพนี่นึกว่าที่เธอจะพูดคือสิ่งนี้ แต่ว่านรมนกลับส่ายหน้าแล้วพูดขึ้นว่า “คุณสามารถช่วยคิดหาวิธีอะไร มาช่วยย้ายแม่สามีของฉันออกไปจากที่นี่ได้ไหม?”
“คุณพูดอะไรนะ?”
โพนี่ถึงได้รู้สึกจริง ๆ แล้วว่านรมนอาจจะเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ แล้ว
ไม่ซิ!
อาจจะเป็นตระกูลโตเล็กที่เกิดเรื่องอะไรขึ้น
คงจะไม่ใช่แค่กานต์หายตัวไปง่าย ๆ แบบนี้แล้ว
นรมนไม่มีวิธีที่จะพูดให้ชัดเจนกับเธอได้ จึงพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “คุณอย่าเพิ่งถามเลย จะช่วยฉันเรื่องนี้ได้ไหม?”
“เรื่องนี้ไม่มีปัญหา ฉันจะไปดูคุณนายตระกูลโตเล็กสักหน่อย แล้วก็หาเหตุผลสักอย่างมาให้เธอไปนอนโรงพยาบาลก็ได้แล้ว เพียงแต่ว่าฉันไม่เข้าใจ หรือไม่คุณก็ไปนอนโรงพยาบาลด้วยดีกว่า? ให้พวกเด็ก ๆ ตามไปด้วยไม่ดีกว่าเหรอ?”
“ฉันไปไม่ได้”
นรมนพูดเสียงต่ำขึ้น ในแววตากลับแฝงไว้ด้วยความเฉลียวฉลาดเสี้ยวหนึ่ง
“ถ้าหากว่าฉันไปแล้ว ทุกอย่างก็จะไม่เหมือนเดิมแล้ว และที่สำคัญน่าจะไม่ดีกับบุริศร์เอามาก ๆ มีแต่ฉันอยู่ต่อ ลูกสาวของฉันก็อยู่ต่อ อีกฝ่ายถึงจะไม่ระแวง ถึงจะรู้สึกว่าพวกเราไม่รู้เรื่องอะไรเลย”
นรมนพูดไปอย่างไม่มีหัวไม่มีหาง โพนี่เองก็ฟังไม่เข้าใจ
“งั้นคุณให้คุณนายตระกูลโตเล็กจากไปมันหมายความว่ายังไง?”
“เผื่อไว้ก่อน ร่างกายของฉันตอนนี้คาดว่าคงจะไม่มีทางปกป้องแม่สามีของฉันได้ จึงมีแต่ให้เธอไปอยู่ที่โรงพยาบาลของพวกคุณเธอถึงจะปลอดภัยได้ ฉันรู้ คุณและป้องจะต้องปกป้องแม่สามีของฉันได้ใช่ไหม?”
นรมนจับมือของโพนี่ไว้แน่น