ตอนที่ 604
บทที่ 604 ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ
October 22, 2026
บทที่ 604 ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ
“สมควรตายจริงๆ ！”
ท่านขุนอินเขวี้ยงมือถือด้วยความโมโห แต่คิดไปคิดมา จึงหยิบขึ้นมาและกดโทรออก
บุริศร์เดินออกไปจากเมืองใต้ดิน มาถึงในโรงพยาบาลของยมราชโดยตรง
มีคนในโรงพยาบาลไม่น้อย น่าจะเป็นคนที่ท่านขุนอินส่งมาคุ้มครองยมราช
บุริศร์ก็ไม่ได้พูดอะไร เดินตรงเข้าไปทันที
พยาบาลเห็นบุริศร์มา จึงรีบเข้ามาขวางและพูดว่า “ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ”
“ไปให้พ้น！”
บุริศร์อารมณ์ไม่ดี เห็นใครก็ขัดตา
พยาบาลร่างเล็กยังคิดจะขวางเอาไว้ แต่มองเห็นบุริศร์ในตอนนี้มีท่าทางดุร้าย จึงไปขดตัวหลบอยู่ด้านข้าง
บุริศร์มาถึงห้องทำงานของยมราชอย่างรวดเร็ว
“ใครให้เธอเข้ามา？ ออกไปซะ！”
ยมราชคิดว่าเป็นพยาบาลเข้ามา เธอไม่แม้แต่เงยหน้าขึ้น ดุด่าอย่างรุนแรง
บุริศร์นั่งลงตรงหน้าเธอ เอ่ยถามเสียงเบา “ กิจจาล่ะ？”
ได้ยินเสียงที่แตกต่างออกไป ยมราชถึงจะเงยหน้าขึ้น เมื่อมองเห็นว่าเป็นบุริศร์ก็ชะงักไปเล็กน้อย ถามออกไปอย่างอารมณ์เสีย “คุณมาทำอะไรที่นี่？ยังไม่ถึงหนึ่งอาทิตย์คุณจะมาเอาเด็กไปแล้ว？”
“ผมแค่อยากเห็นว่าเขาสบายดีไหมแค่นั้นเอง”
“ไปเข้าเรียนอยู่”
คำพูดของยมราชทำให้บุริศร์อึ้งไปเล็กน้อย
“เข้าเรียน？”
“ทำไม？อายุของเขาไม่ควรไปเข้าเรียนหรือไง？เด็กอายุสี่ขวบต้องเข้าโรงเรียนอนุบาล คุณวางใจได้เลย โรงเรียนอนุบาลที่ฉันสมัครเป็นโรงเรียนที่แพงที่สุดใน เมืองAการศึกษาอะไรต่างก็ดีที่สุด”
ยมราชเข้าใจว่าบุริศร์กังวลตรงนี้ จึงรีบพูดออกมา
บุริศร์รีบทำหน้าตาให้เป็นเหมือนเดิมและพูดว่า “ไม่เป็นไร ผมแค่แปลกใจเล็กน้อย”
“แปลกใจอะไร？กลัวฉันไม่ให้การศึกษาที่ดีแก่เขาเหรอ？สิบปีนี้ฉันจะดูแลเขาเหมือนเป็นลูกชายแท้ ๆ ของฉัน คุณวางใจเถอะ ถ้าไม่มีเรื่องอะไร คุณอย่ามาหาฉันที่นี่ ฉันไม่อยากเจอคุณ”
ยมราชไม่ปิดบังสักนิดว่าไม่ต้อนรับบุริศร์
ตรงกันข้ามกลับตรงไปตรงมา
บุริศร์หัวเราะเล็กน้อยและกล่าวว่า “ผมมาที่นี่เพราะมีเรื่องจะขอร้อง”
“ฉันไม่สนว่าคุณจะขอร้องอะไร ฉันไม่ตกลง”
ยมราชโต้ตอบบุริศร์กลับไปด้วยประโยคเดียว
บุริศร์ถอนหายใจและกล่าวว่า “โพนี่พูดไม่มีผิด นิสัยของคุณช่างน่ารังเกียจจริงๆ มิน่าล่ะถึงแต่งงานกับท่านขุนอินได้”
มือของยมราชหยุดนิ่งทันที เธอเงยหน้ามองบุริศร์ และถามอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “นี่คุณรู้เรื่องความสัมพันธ์ของฉันกับขุนอินได้อย่างไร？”
“แน่นอนว่ามีคนบอกผมน่ะสิ”
บุริศร์ตอบอย่างสบายใจ แต่สีหน้าของยมราชกลับดูไม่ได้
“ไม่เพียงแค่นั้น ผมยังรู้ว่าทำไมคุณถึงชอบกิจจามากขนาดนั้น เพราะเขาโตเท่าลูกของคุณใช่ไหม？ความทรงจำของคุณยังหยุดอยู่ตอนที่ลูกชายของคุณอายุสี่ขวบช่วงเวลานั้น คุณมีภาวะซึมเศร้า ดังนั้นลูกชายของคุณ……”
“พอได้แล้ว！”
ความทรงจำของยมราชถูกคนเปิดออก ราวกับว่าบาดแผลที่สมานตัวแล้วถูกคนจับแยกออกอีกครั้ง เจ็บจนสั่นไปทั้งตัว
“คุณรู้ทั้งหมดนี้จากที่ไหน？”
“ผมบอกไปแล้ว โพนี่บอกผมเอง พ่อของเธอคือรุ่นพี่ของคุณ”
ได้ฟังบุริศร์พูดแบบนี้ ยมราชมองบุริศร์เหมือนอยู่กันคนละโลก สีหน้าท่าทางเหี่ยวแห้ง
“รุ่นพี่？”
“ใช่แล้ว！”
ยมราชก้มหน้าลง ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
ผ่านไปประมาณสิบนาที ยมราชถึงจะเอ่ยปากออกมา
“คุณอยากให้ฉันช่วยคุณทำอะไร？”
“ให้ขุนอินติดต่อตรินท์ ปล่อยภรรยาของผม ไม่งั้นผมจะพาคุณไป”
คำพูดของบุริศร์ทำให้ยมราชหัวเราะอย่างขื่นขม
“คุณคิดจริงๆ เหรอว่าพวกเราหย่ากันเพราะฉันป่วยเป็นโรคซึมเศร้าจนทำลูกชายตกตาย ฉันทุกข์ใจจนต้องหย่าเหรอ？”