ตอนที่ 621
บทที่ 621 ให้โอกาสเธอได้ชดใช้
October 22, 2026
บทที่ 621 ให้โอกาสเธอได้ชดใช้
“คุณนาย น้ำ！”
ลูกน้องรีบส่งน้ำมาให้ แต่น่าเสียดายที่กลับถูกนรมนผลักออก
มันแสบร้อนคอมาก เหมือนกรดซัลฟูริกเลย
นรมนจับคอของตัวเองเอาไว้ เพราะเจ็บปวดไปทั้งเนื้อทั้งตัว
ลูกน้องทนดูไม่ไหว เลยลุกแล้วเดินออกไป
คุณนายตระกูลโตเล็กเห็นฉากนี้ ก็ยิ้มปลอบใจออกมา
“ไปเตรียมเรือ ให้พวกเขาไปพรุ่งนี้”
“พวกเขา？”
ลูกน้องสงสัยเล็กน้อย
คุณนายตระกูลโตเล็กมองด้านบนพลางพูดขึ้น “ให้เธอเอากมลไปด้วย เป็นแค่สาวน้อยคนเดียว เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์ ไม่สิ เก็บกมลเอาไว้ ยังพอจะเอาไว้ให้แต่งงานกับตระกูลโตเล็กอะไรได้บ้าง ตอนนี้กิจจาเป็นอย่างไรบ้าง？”
“ฉันได้ยินคุณหมอโพนี่กับคุณนายบอกว่า ตอนนี้คุณชายกิจจาเหมือนจะเก็บตัว อาจจะตัดขาดจากโลกภายนอก ตัวเองใช้ชีวิตอยู่ในโลกของตัวเองคนเดียวเลย”
เมื่อได้ยินลูกน้องพูดแบบนี้ คุณนายตระกูลโตเล็กก็พูดอย่างไม่พอใจ “ไร้ประโยชน์！ที่แท้ก็เป็นลูกชายที่นังแพศยาอย่างเขมิกาคลอดออกมานี่เอง ไม่ได้มียีนส์ความดีของตระกูลโตเล็กเลย นรมนยังคลอดลูกแฝดออกมาอีก เธอคลอดกิจจาออกมาคนเดียวไม่พอ แถมยังโง่ขนาดนั้นอีก ในวันนี้ก็อ่อนแอเหลือเกิน ถึงคนแบบนี้จะโตขึ้นมา ก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรมากอยู่ดี ให้นรมนพาไปเถอะ ถือว่าเป็นการให้โอกาสเธอได้ชดใช้”
“ชดใช้งั้นเหรอ？”
ลูกน้องยิ่งไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่
คุณนายตระกูลโตเล็กพูดขึ้น “กิจจาเป็นลูกชายของตรินท์ นรมนเป็นหลานของธรรศ ให้เธอดูแลกิจจา เสียงลูกชายของตรินท์มันก็ถูกแล้วไม่ใช่เหรอ？”
ลูกน้องรีบก้มหน้าลง
บอกว่าจะให้โอกาสนรมนในการชดใช้ อันที่จริงเห็นว่ากิจจาไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว คุณนายตระกูลโตเล็กก็แค่อยากจะกำจัดเขาทิ้งเท่านั้นเลย และพยายามหาข้ออ้างให้กับตัวเองกับคนอื่น
นรมนพูดอะไรไม่ออก กิจจาปิดกั้นตัวเองแล้ว เมื่อเห็นการรวมตัวกันแบบนี้ ต่อไปจะเป็นอย่างไรก็พอจะเดาออกแล้ว
ลูกน้องอดไม่ได้ที่จะสงสารกิจจา
“คุณนาย ให้คุณชายกิจจาอยู่ต่อเถอะ ถึงอย่างเขาก็เป็นหลานคนโตของตระกูลโตเล็ก”
“ตระกูลโตเล็กต้องให้คุณมาสนใจตั้งแต่เมื่อไหร่กัน？”
คุณนายตระกูลโตเล็กมีสีหน้านิ่งลง
ลูกน้องรีบเงียบลง
คุณนายตระกูลโตเล็กพูดเสียงเย็นชา “ถ้าไม่มีใครนำ บุริศร์จะทะเลาะกับนรมนได้อย่างไร？คุณนายทวีทรัพย์ธาดาตายไปแล้ว ในใจของบุริศร์ไม่รู้ว่าจะรู้สึกผิดต่อนรมนมากขนาดไหน ผู้ชายคนนี้เนี่ยนะ ตอนนี้จำได้เพียงว่านรมนเป็นภรรยาของเขา วันๆ เอาแต่คิดว่าจะเอาในภรรยาอย่างไร เขายังจำได้ ว่าน้องชายของเขาไม่ได้ตายอย่างเต็มตาเลยเหรอ？เพียงแค่ให้บุริศร์คิดว่านรมนพากิจจาไปก็เพราะว่าการตายของคุณนายทวีทรัพย์ธาดา อยากให้บุริศร์ไม่ได้เจอกิจจาอีกเลยตลอดชีวิต อยากให้กิจจาตาย บุริศร์เลยเกลียดนรมนเป็นอย่างมาก เลยต้องตัดขาดกับเขาอย่างเด็ดขาด ถึงจะเข้าใจหรือไง？”
“เข้าใจไหม”
ลูกน้องไม่พูดอะไรต่อไปแล้ว แต่ว่าเกิดความสงสารต่อของนรมน
เมื่อเจอแม่สามีเป็นแบบนี้ ถึงนรมนจะซวย แต่สิ่งที่น่าเสียดายก็คือเธอไม่ได้สังเกตอะไรก่อนเลย
นรมนคิดว่าตัวเองจะตายอยู่แล้ว เดี๋ยวก็ร้อน เดี๋ยวก็หนาว
เธอกอดตัวเองเอาไว้ มันรุ่มร้อนเป็นอย่างมาก
ในหัวมีแต่หน้าของคุณนายทวีทรัพย์ธาดาผุดขึ้นมา
ในตอนแรกเธอเข้าใจตัวเองผิดแบบนั้น ไม่เชื่อใจตัวเอง แถมยังไล่ตัวเองออกจากตระกูลทวีทรัพย์ธาดาเพื่อคนนอก แต่สุดท้ายกลับแลกกับชีวิตเธอ เพื่อความสุขกับอิสระของตัวเอง
นรมนร้องไห้
ร้องไห้อย่างหนักหน่วง
เธอยอมให้ตัวเองไม่รู้อะไรเลย อยากให้ทุกอย่างเหมือนกับตอนที่อยู่ที่มหาลัย เธอเพียงแค่อยากจะได้แอบชอบบุริศร์ไปเรื่อยๆ ก็พอแล้ว
บางทีไม่ได้แต่งเข้าบ้านตระกูลโตเล็ก ทั้งหมดนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น
ชีวิตของเธอก็จะเป็นปกติ คงไม่เจ็บปวดขนาดนี้
ในวันนี้ผิดหวังแล้วหรือยัง？
ไม่
การที่ได้รักบุริศร์เธอไม่ได้รู้สึกผิดหวังเลย！
เธอเพียงแค่ผิดหวังที่ตัวเองเสียความเป็นตัวเองไปให้กับความรัก ผิดหวังที่ตัวเองเชื่อคนอื่นง่ายเกินไป ผิดหวังที่ตัวเองลุ่มหลงอยู่ในความรัก โดยไม่ได้ระวังตัวเลย
เธออ่อนแอเกินไป อ่อนแอจนปกป้องตัวเองไม่ได้ แล้วจะมาปกป้องคนอื่นได้อย่างไร？
นรมนร้องไห้จนหลับไป ตื่นมาก็ร้องไห้ เป็นแบบนี้วนไป
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน สำหรับเธอนั้นมันเหมือนทั้งชีวิตเลยล่ะ แล้วก็เหมือนเป็นแค่ช่วงเวลาเดียวด้วย ประตูของห้องใต้ดินก็เปิดออก
นรมนถูกคนแบกออกไป
เธอลืมตามอง ก็เห็นคุณนายตระกูลโตเล็กปิดจมูกด้วยความรังเกียจ
“รีบเอาออกไป เหมือนไปหมดแล้ว ไม่ไหวเลยจริงๆ”
นรมนทำอะไรได้ล่ะ？
เธอเองก็ทำอะไรไม่ได้
แขนนั้นไร้เรี่ยวแรงจนยกแทบไม่ขึ้นแล้ว ไข้ขึ้นจนไม่มีแรงเลยแม้แต่น้อย คอก็แสบเป็นอย่างมาก พูดอะไรไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว
ใช่สิ！
เธอเป็นใบ้ไปแล้ว！
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอเป็นคนใบ้ไปแล้ว
ใครจะอยากจะเอาคนใบ้มาเป็นภรรยากันล่ะ？
นรมนยิ้มอย่างขมขื่น
คุณนายตระกูลโตเล็กกลับไม่อยากจะมองเธอ เลยพูดกับคนข้างๆ ว่า “กิจจาล่ะ？”
“เดี๋ยวจะพาลงมา คุณหนูกมลกำลังหลับอยู่
คำพูดของลูกน้องทำให้นรมนเครียดขึ้นมา
กมล！
กมล！
ลูกสาวของเธอ！
เธอมีลูกที่แลกมาด้วยชีวิต ยังต้องมาอยู่กับตระกูลโตเล็กเหรอ？
เธอมองไปทางคุณนายตระกูลโตเล็ก อยากจะพูดอะไร แต่คอกลับเจ็บเหมือนถูกมีดบาด
คุณนายตระกูลโตเล็กเหมือนจะรู้ว่าเธออยากจะถามอะไร เลยยิ้มพลางพูดขึ้น “ฉันเคยคิดมาก่อนแล้ว ถึงแม้ว่ากมลจะเป็นแหล่งเงินของพวกเราตระกูลโตเล็ก ไม่มีทางไปกัดก้อนเกลือเกินกับคุณได้หรอก ในเมื่อคุณชอบกิจจาขนาดนั้น เขาเป็นลูกชายของตรินท์ ฉันจะให้โอกาสคุณในการชดใช้ ให้คุณเลี้ยงกิจจา และก็ถือว่าให้คุณได้คืนความโหยหาบ้าง”