ตอนที่ 65
บทที่ 65 เธออย่าหาเรื่องเพิ่มได้ป่ะ
October 22, 2026
บทที่ 65 เธออย่าหาเรื่องเพิ่มได้ป่ะ
คนของนรมนตามพวกเขาตลอด ถ้าบุริศร์ทำอะไรละก็พวกเขาก็จะจัดการ แต่พวกเขากินข้าวเสร็จ กานต์ก็เดินออกมาอย่างไม่มีไร ทำให้ทุกคนงงไปหมด
แต่ก็ยังมีคนรู้สึกแปลกๆ รีบโทรให้นรมน
“คุณนรมน เขายังไม่ได้ทำไรคุณหนู ทั้งสองเตรียมเดินมาทางห้องผู้ป่วยแล้ว”
หลังนรมนวางสาย รู้สึกอึ้งมาก
นี้บุริศร์เขาหมายความว่าไง?
รู้ว่ากานต์เป็นใครแล้วก็ไม่ถามไม่ลงมือ ตกลงว่าเขาคิดว่าแผนไรอยู่?
ทิพย์มองนรมนที่มองไปนอกหน้าต่าง
“นรมน เป็นไงบ้าง?”
“บุริศร์ไม่ได้ลงมือกับกานต์และดีกว่าที่คิดด้วย เธอคิดว่าบุริศร์คิดยังไง?”
จุดนี้นรมนคิดไม่ออกจริงๆ
ผู้ชายที่โหดเหี้ยมที่รู้ว่าภรรยาตัวเองท้องก็ยังจะปล่อยไฟเผาอีก เขายังมีหัวใจอยู่หรอ? หรือว่าความเป็นพ่อยังอยู่?
จุดนี้ทิพย์ก็คิดไม่ออกเหมือนกัน
ทั้งสองที่กำลังพูดอยู่กานต์ได้วิ่งเข้ามา
“แม่ครับ ผมกินเสร็จแล้ว แม่กินเสร็จยัง?”
กานต์ที่แก้มแดงๆอย่างสุขภาพทำให้นรมนซึ้งใจมาก
“แม่ไม่หิวจ่ะ ยังไม่อยากกิน”
นรมนที่กำลังพูด บุริศร์ก็ได้เข้ามาพร้อมกับอาหาร และวางบนโต๊ะหล่อน
“อันนี้ย่อยง่าย และเธอก็ชอบกิน อีกแป๊บค่อยกิน”
เขาพูดจบก็กลับไปที่เตียงเขา
นรมนรู้สึกจับต้องอารมณ์เขาไม่ได้ตั้งแต่กลับมาที่เมืองชลธี
คุณหมอเข้ามาตรวจ ทิพย์ก็ได้พากานต์ออกไป
เห็นคุณหมอที่ตรวจอาการของบุริศร์หล่อนก็ได้แค่มองผ่านๆทำเหมือนมองไม่เห็น และเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นไม่พูดอะไร
“คุณบุริศร์จะต้องกินยาตามที่เวลากำหนดน่าจะไม่มีไรละ และของที่แพ้ก็ไม่ต้องไปจับอีก”
“เข้าใจละ”
เขาตอบ
คุณหมอก็ได้ไปตรวจหล่อน เห็นหล่อนดีขึ้นคุณหมอก็รีบออกไป
นรมนคงไม่รู้สึกว่าคนยังอยู่ในห้องอีกคน หล่อนเอากระดาษออกมาวาดรูป แต่ยังไงใจก็ยังไม่หยุดเต้นแรง ถึงเขาไม่อยากยอมรับ เหมือนมีคนมองหล่อน แต่หล่อนก็ทำใจนิ่งๆไม่ได้
หล่อนวางดินสอลง ดึงผ้าห่มห่มแล้วหันข้างเพื่อไม่เห็นหน้าเขา ถึงแม้จะนอนไม่หลับก็ไม่อยากสนใจเขา
เขามีอะไรจะพูดกับหล่อนมากมาย แต่เขาไม่รู้จะพูดยังไง
หล่อนเกลียดเขา
โทรศัพท์ดังขึ้น บุริศร์มองเบอร์โทรที่โทรเข้ามา แล้วมองหล่อน แล้วเอาโทรศัพท์ออกไปด้านนอก
ตอนที่เขาออกจากห้อง นรมนรู้สึกโล่งใจ
อยู่ห้องเดียวกับเขานี้กดดันจริงๆ
คุณหมอเดชาโทรมา
“เป็นไงบ้าง?”
บุริศรถามแต่ก็รู้คำตอบอยู่แล้ว
คุณหมอเดชาพูดเสียงต่ำ:“คุณบุริศร์ ผลออกมาแล้ว DNAเดียวกัน”
ถึงแม้เขาจะเดาออกว่านรมนเป็นภรรยาเขา แต่ตอนนั้นเขาตื่นเต้นมาก
“ไม่ผิดใช่มั้ย?”
“ไม่ผิดแน่นอน ผมรับประกัน”
คุณหมอเดชาทำงานให้ตระกูลโตเล็กหลายปี เขาก็เชื่ออยู่แล้ว
วางสาย เขาตื่นเต้นมากอยากวิ่งเข้าไปกอดหล่อนไว้แน่นๆ แล้วถามหล่อนว่าตกลงเป็นยังไง 5ปีนี้มันเกิดเรื่องไรขึ้น เขามองหล่อนอย่างเจ็บปวดอยู่ด้านนอก
หล่อนขดตัว เหมือนจะไม่ใช่เจ็บขา หน้าซีด
แต่หล่อนไม่พูดสักอย่าง ทนไว้
เขารีบพุ่งเข้าไปหา
“เป็นอะไร? เจ็บตรงไหน? ฉันไปเรียกหมอ”
หล่อนดึงมือเขาไว้
มือคู่นั้นเย็นจัดเต็มไปด้วยเหงื่อ
นรมนมองเขาอย่างเย็นชา :“เธอไม่จำเป็นต้องเป็นห่วง โรคเก่ากำเริบ ทนๆเดี๋ยวก็หาย”
“ทนอะไร? อย่ามาอวดดีได้มั้ย? ฉันไปเรียกหมอ!”
“บุริศร์ เธออย่าหาเรื่องเพิ่มได้มั้ย?”
หล่อนโมโห
เหมือนหล่อนโมโหเขาตลอด
รอบนี้ที่กลับมา หล่อนดันควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่
หล่อนรีบดันอารมณ์ตัวเองไว้ พูดเสียงต่ำ:“ฉันไม่เป็นไร เรียกไปก็เท่านั้น “
เขาเห็นความเกลียดในสายตาหล่อนในวินั้น เขาคิดว่าเขาอาจจะตายได้เพราะสายตาหล่อนด้วยซ้ำ แตาเพียงกี่วิความโมโหของหล่อนก็หายไปหมด
นี้ไม่ใช่นรมนที่เขาคุ้นเคย