ตอนที่ 660
บทที่ 660 นี่เป็นบรรทัดฐานของผู้ชายที่ดี
October 31, 2026
บทที่ 660 นี่เป็นบรรทัดฐานของผู้ชายที่ดี
ในขณะนี้สีหน้าของบุริศร์ดูไม่ได้เลย
เขาเดินขึ้นไป พูดกับผู้ชายคนนั้นว่า “พี่ชาย แลกที่กันได้ไหม？”
ผู้ชายคนนั้นเหลือบมองบุริศร์ทีหนึ่ง และตอบอย่างขี้เกียจว่า “ไม่แลก”
บุริศร์พยายามอดกลั้นความไม่พอใจของตนเองให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ และกล่าวเสียงเบาว่า “พวกเราเป็นสามีภรรยากัน พี่ดูสิแค่แลกที่ก็เสร็จแล้ว เอาแบบนี้แล้วกัน เพียงแค่พี่ยอมแลกที่กับฉัน ฉันจะให้พี่พันหนึ่ง เป็นดอลลาร์นะ”
ผู้ชายคนนั้นนิ่งไปเล็กน้อย เขามองนรมน และหันไปมองไปที่บุริศร์อีกครั้ง แต่เห็นนรมนเงียบไม่พูดอะไร แถมยังหน้าตาค่อนข้างดี จึงตอบกลับทันทีว่า “ไม่แลก”
บุริศร์อยากจะโยนผู้ชายคนนี้ทิ้งไปจริง ๆ แต่เขามองเห็นสายตาหยอกล้อคู่นั้นของนรมน จึงระงับอารมณ์ทันที
“สองพันดอลลาร์！”
คำพูดของบุริศร์ทำให้ผู้คนโดยรอบปั่นป่วนเล็กน้อย
“พวกเราจะแลกที่นั่งกับพวกคุณ ให้สองพันดอลลาร์กับพวกเราไหม？”
นรมนเห็นว่ามีคนกระตือรือร้นแบบนี้ จึงอดถอนหายใจไม่ได้
เงินยังคงมีเสน่ห์มากเหลือเกิน！
เธอมองบุริศร์อย่างจนปัญญา เห็นด้วยกับข้อเสนอของคนด้านหลัง
ผู้ชายตรงกลางร้อนรนทันที
“คนสวย พวกคุณมาด้วยกันเหรอ？งั้นผมจะแลกที่นั่งกับคุณเอง ก็ผมเห็นว่าคุณไม่พูดไม่จา ผมเลยคิดว่าเขาจะฉวยโอกาสเอาเปรียบคุณ”
มุมปากของบุริศร์ยกขึ้น
เขาดูหน้าหยาบคายแบบนั้นเลยเหรอ？
นรมนกลับส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม แสดงให้เห็นว่าฟังบุริศร์ และไว้หน้าเขา
บุริศร์ยังเจ็บใจแววตาที่เมื่อสักครู่ผู้ชายคนนี้มองตนเอง เลยกล่าวอย่างไม่แยแสว่า “โทษทีนะ ผมไม่อยากแลกกับคุณแล้ว”
พูดจบ เขากับนรมนก็แลกที่นั่งกับคนด้านหลัง
ได้นั่งกับนรมนอย่างสมปรารถนา บุริศร์ก็รู้สึกดีมากขึ้นทันที มุมปากยกขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเจน
นรมนรู้สึกว่าเขาพอใจได้ง่ายดายเหมือนกับเด็กคนหนึ่ง
เธอชอบพิงหน้าต่างมองดูท้องฟ้าสีครามและเมฆสีขาวด้านนอก บุริศร์ก็ไม่แย่งเธอ นั่งตำแหน่งตรงกลางอย่างตรงไปตรงมา
เครื่องบินออกในไม่ช้า ผู้คนโดยรอบต่างเริ่มเงียบลง
นรมนสังเกตเห็นบุริศร์เดี๋ยวก็สลับขา เดี๋ยวก็ปรับที่นั่ง เธอรู้ว่า บุริศร์ไม่ชินกับการนั่งในห้องโดยสารชั้นประหยัด
พื้นที่ของห้องโดยสารชั้นประหยัดค่อนข้างคับแคบ ศีรษะของเขาที่สูง 185 ขดอยู่ในนี้ แถมยังเป็นที่นั่งตรงกลาง มีคนขนาบทั้งสองฝั่ง ยิ่งรู้สึกอึดอัด
เธอเอื้อมมือออกไปอย่างห้ามไม่ได้ ดึงบุริศร์ และหยิบมือถือพิมพ์ว่า “อัพเกรดห้องโดยสารไหม เส้นทางนี้ใช้เวลาบินหกชั่วโมงกว่า แบบนี้คุณจะทรมานเกินไปนะ”
“คุณจะไปกับผมใช่ไหม？”
นรมนเห็นสายตาที่เฝ้ารอของบุริศร์ สุดท้ายเธอก็ใจอ่อน
เมื่อนรมนลังเล บุริศร์มองออกว่า เธอชอบบรรยากาศอย่างคนธรรมดานี้
เขาจับมือของนรมน และกล่าวเสียงเบาว่า “ช่างมันเถอะ อยู่ตรงนี้แหละ ก็ค่อนข้างดีเลยทีเดียว”
นรมนเห็นเขาพูดโกหกตาไม่กะพริบ ไม่รู้ว่าในใจรู้สึกอะไร
เธอหันหน้าหนี มองวิวด้านนอก และบอกกับตนเองว่า บุริศร์หาเรื่องลำบากเอง โทษเธอไม่ได้นะ
บุริศร์เห็นเธอไม่สนใจตนเองแล้ว ก็ไม่รู้ว่านรมนเป็นอะไรไป และก็ไม่มีทางไถ่ถามได้เลย จึงทำได้เพียงหยิบมือถือส่งข้อความหาพฤกษ์
“นายไม่อยากได้โบนัสเดือนนี้ใช่ไหม？คิดไม่ถึงว่าจะจองชั้นประหยัดให้ฉัน！”
เมื่อพฤกษ์มองเห็นข้อความก็จนปัญญา
“ประธานบุริศร์ ท่านบอกผมเองว่าต้องการใช้ชีวิตอย่างคนทั่วไป คนทั่วไปนั่งห้องโดยสารชั้นประหยัดกันมากมาย！”
“ได้ สำหรับเรื่องห้องโดยสารชั้นประหยัดก็ช่างมันเถอะ คิดไม่ถึงว่านายจะไม่จัดการให้พวกเราได้นั่งด้วยกัน นายคิดจะทำอะไร？”
นี่ถึงจะเป็นสิ่งที่บุริศร์โมโหที่สุด
นึกถึงสายตาที่ผู้ชายคนเมื่อสักครู่มองตนเอง เขาแทบอยากจะฟาดพฤกษ์แรง ๆ สักที
พฤกษ์กลับตอบด้วยรอยยิ้มจนตาหยี “ทำอะไรไม่ได้ครับ จองตั๋วเครื่องบินช้าเกินไป ประธานบุริศร์ท่านรีบร้อนเกินไป เลยไม่ได้นั่งด้วยกันเลย”
“พูดจาเหลวไหล！ถ้านายคิดจะทำ ทำไมจะทำไม่ได้”
บุริศร์ไม่เชื่อคำพูดโกหกของพฤกษ์
พฤกษ์กล่าวต่อไปว่า “ประธานบุริศร์ ตอนนี้ท่านเป็นแค่คนธรรมดา คนธรรมดาก็ต้องเป็นเหมือนคนธรรมดาจริงไหม คนธรรมดาไม่สามารถปรับที่นั่งได้”
“ได้！ ฝากไว้ก่อนเถอะ”
บุริศร์ถูกพฤกษ์จัดการ รู้สึกกลุ้มใจเล็กน้อย
และในตอนนี้เอง คนแก่ด้านข้างขยับมาชนบุริศร์ เขากำลังลุกขึ้น แถมยังพกกระเป๋าใบเล็ก ซิบของกระเป๋าขูดโดนบุริศร์เล็กน้อย
มุมปากของบุริศร์กระตุกด้วยความเจ็บ
“ลุง ลุงจะทำอะไรเนี่ย？”
บุริศร์เอ่ยถามออกไป
ชายแก่เหลือบมองบุริศร์หนึ่งที เขาไม่ตอบอะไร ลุกขึ้นเดินไปห้องน้ำด้านหลัง
นี่เป็นครั้งแรกที่บุริศร์ถูกคนเมินเฉยจนถึงที่สุด
เขารู้สึกหดหู่ใจเล็กน้อย และหันไปมองนรมนที่กำลังพิงเก้าอี้หลับไป
ขนตาของเธอยาวมาก ภายใต้แสงอาทิตย์ยิ่งสวยงามน่าประทับใจ
บุริศร์ขอผ้าห่มหนึ่งผืนจากแอร์โฮสเตส และห่มบนร่างกายของนรมนอย่างเบามือ
“พ่อหนุ่ม พวกเธอเพิ่งจะแต่งงานกันเหรอจ๊ะ？ ดูรักกันจังเลยนะ”
คุณป้าที่นั่งด้านข้างมองเห็นฉากนี้ จึงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
บุริศร์ตอบกลับไปอย่างยิ้มแย้ม “เปล่าครับ พวกเราแต่งงานมาแปดปีแล้ว เพียงแต่ผมมีเวลาอยู่กับเธอน้อยมากเหลือเกิน”
“ไม่ง่ายเลยนะเนี่ย แปดปีแล้วความรักยังดีแบบนี้ ภรรยาของเธอไม่ค่อยสบายเหรอ ดูท่าทางง่วงมาก ๆ เลยนะ”
“ครับ ไม่สบายนิดหน่อย”
บุริศร์พยักหน้า