บทที่ 681 คนสมัยนี้ขับรถเหมือนไม่อยากมีชีวิต

บทที่ 681 คนสมัยนี้ขับรถเหมือนไม่อยากมีชีวิต

ความรู้สึกนี้ทำให้นรมนรู้สึกแย่มาก เธอรีบขับรถไปที่โรงพยาบาล และเมื่อนาทีแรกที่เข้าในห้องผู้ป่วยหนัก และมองเห็นบุริศร์นอนอยู่ ก็ทำให้เธอจิตใจกระสับกระส่าย

“คุณพยาบาลคะ ฉันขอเข้าไปดูได้ไหมคะ? แค่ประเดี๋ยว ฉันคือภรรยาของเขา”

นรมนเห็นพยาบาลเดินผ่านมา จึงรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและพิมพ์ลงไป

เมื่อพยาบาลเห็นท่าทางของนรมนเช่นนี้ เธอจึงพูดด้วยความลำบากใจ “ฉันจะไปขอคำสั่งจากผู้อำนวยการ”

“ขอบคุณมากค่ะ กรุณามากแล้ว”

นรมนรออย่างใจจดใจจ่ออยู่นอกห้องผู้ป่วยหนัก

เมื่อผู้อำนวยการมา และเห็นท่าทางของนรมนเป็นเช่นนี้ เขาก็รู้สึกทนไม่ได้ ก่อนจะพูดเสียงต่ำว่า “ผู้ป่วยยังไม่ได้สติ ตามหลักแล้วไม่สามารถเข้าไปดูได้ แต่สถานการณ์ของคุณเป็นกรณีพิเศษ สามารถใส่ชุดปลอดเชื้อเข้าไปดูได้ แต่อย่าใช้เวลานานเกิน มากสุดผมให้แค่ครึ่งชั่วโมงแล้วต้องออกมา ได้ไหมครับ? อย่าทำให้ผมรู้สึกลำบากใจ”

นรมนรีบขอบคุณเขา

พยาบาลให้ชุดปลอดเชื้อแก่นรมน และหลังจากเปลี่ยนชุดแล้ว เธอก็เดินเข้าไปข้างใน

ภายในห้องผู้ป่วยหนักคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ

นรมนรู้ว่าบุริศร์ไม่ชอบกลิ่นนี้ แต่ตอนนี้เขานอนนิ่งอยู่ที่นี่ ทำให้นรมนรู้สึกไม่สบายใจ

เธอเดินไปตรงหน้าบุริศร์ ก่อนจะพบว่ามีบาดแผลเล็กๆ มากมายทั้งบนศีรษะและใบหน้า ซึ่งน่าจะเกิดบาดแผลเมื่อตอนล้มลง

นรมนยื่นมืออันสั่นเทาไปใต้จมูกของบุริศร์ และพบว่ามีลมหายใจที่อ่อนแรง หัวใจของเธอตกลงไปอยู่ตาตุ่ม

เธอนั่งอยู่ข้างเตียงของบุริศร์ และมองเขา เธอมีเรื่องจะพูดกับเขามากมาย แต่ตอนนี้เธอไม่สามารถพูดอะไรได้สักคำ

นรมนจับมือของบุริศร์ พลางอธิษฐานให้เขาตื่นรีบตื่นขึ้นมาเสียที แต่บุริศร์ก็ยังคงนอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ตรงนั้น

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา และเปิดดูข้อความสุดท้ายที่บุริศร์ส่งถึงเธอ

เขาบอกว่าเขารักเธอ

นรมนยิ้มพลางร้องไห้น้ำตาไหลเป็นสาย

“บุริศร์ ฉันก็รักคุณ รักมากกว่าใครทุกคนบนโลก”

ปากของเธอขมุบขมิบ แต่ก็น่าเสียดายที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้ยินเสียงของเธอเอง

ครึ่งชั่วโมงหายวับไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อพยาบาลเคาะประตูกระจกด้านนอก นรมนก็รู้ว่าเธอต้องออกไปแล้ว

เธอจูบหน้าผากของบุริศร์อย่างไม่เต็มใจ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

ทุกอย่างนี้ บุริศร์ไม่รู้อะไรสักอย่าง

นรมนเดินออกจากห้องผู้ป่วยหนัก ด้วยจิตใจที่หดหู่เป็นพิเศษ แต่เธอรู้ว่าตัวเองต้องยืนหยัดให้ได้

เพราะว่าบุริศร์ต้องการเธอ เด็กๆก็เช่นกัน

ไม่ว่าเธอจะลำบากแค่ไหน ก็ต้องเข้มแข็งและฝ่าฟันไปให้ได้

เมื่อเห็นนรมนเดินออกมา ผู้อำนวยการเห็นท่าทางที่เข้มแข็งของสาวใบ้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะนับถือเธอ

“คุณนายบุริศร์ ผมคิดว่าผมต้องบอกเรื่องนี้กับคุณ”

เมื่อได้ยินสิ่งที่ผู้อำนวยการพูด นรมนรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ประธานบุริศร์ได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะระหว่างการล้มทำให้เลือดคั่งที่ศีรษะ ไม่ได้กระจายออกไปชั่วคราว ดังนั้นมันจึงกดประสาทและขวางไม่ให้เขาตื่น และอีกสาเหตุหนึ่งคือผมพบว่าเส้นประสาทสมองของประธานบุริศร์ผิดปกติเล็กน้อย ขออภัยถ้าผมบุ่มบ่ามถาม เขาเคยได้รับบาดเจ็บที่สมองอย่างรุนแรงหรือไม่หรือได้รับการกระตุ้นจิตใจ? ”

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ก่อนจะพิมพ์ข้อความว่า “ครั้งหนึ่งเขาเคยถูกสะกดจิต และยังคงไม่ได้รับการแก้ไข”

“มิน่าถึงเป็นแบบนี้ ถ้าหากเป็นแบบนี้ คุณนายบุริศร์ ผมขออภัยถ้าจะพูดตรงๆ อาการป่วยของประธานบุริศร์ผมรักษาไม่ได้ครับ”

ผู้อำนวยการกล่าวขอโทษเล็กน้อย

แม้ว่านรมนจะเตรียมพร้อมทางใจ แต่ก็ยังมีความเจ็บปวด

“ผู้อำนวยการมีคำแนะนำที่ดีไหมคะ?”

นรมนมองไปที่ผู้อำนวยการด้วยความเศร้าโศก

ผู้อำนวยการส่ายหน้าก่อนพูดว่า “การผ่าตัดส่วนศีรษะเป็นการผ่าตัดที่อันตรายมาก หากเขาไม่ได้รับการกระตุ้นทางจิตใจในกรณีที่เลือดไม่สามารถกระจายออกไปได้ เราจะเตรียมผ่าตัดเปิดกะโหลก แต่ในกรณีนี้ เมื่อเราได้ทำการผ่าตัดเปิดกะโหลกแล้ว เส้นประสาทสมองที่ได้รับบาดเจ็บของเขาจะถูกบีบด้วยอากาศซึ่งอาจทำให้เส้นเลือดแตกได้ง่าย ในเวลานั้นเราอาจไม่สามารถช่วยเหลือเขาได้ทันเวลา ผมรู้ว่าครอบครัวของคุณนายบุริศร์นั้นทั้งร่ำรวยและมีอำนาจ อย่างนั้นเป็นสิ่งที่ดีครับ ประธานบุริศร์ไม่เหมาะกับการย้ายชั่วขณะ คุณสามารถใช้คอนเนคชั่นคุณหาได้ว่ามีผู้เชี่ยวชาญด้านสมองทั้งในและต่างประเทศที่สามารถแก้ปัญหานี้ให้กับประธานบุริศร์หรือไม่ โปรดโทรติดต่อผู้เชี่ยวชาญเพื่อดำเนินการโดยเร็วที่สุดครับ”

นรมนชะงักงันไปทั้งร่าง

เธอพิมพ์อย่างรีบร้อนใจ “สามารถหานักสะกดจิตมาแก้อาการสะกดของเขาได้ไหมคะ?”

“คุณนายบุริศร์ การสะกดจิตต้องให้คนตื่น ตอนนี้เนื้อสมองของประธานบุริศร์อยู่ในสภาพหลับสนิทและไม่มีทางจะสะกดจิตได้เลย ยิ่งไปกว่านั้นเส้นประสาทสมองของเขาได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง แม้ว่าจะถูกสะกดจิต ก็ไม่เห็นมีประโยชน์แต่อย่างใด”

เมื่อได้ยินสิ่งที่ผู้อำนวยการพูด ใจของนรมนก็จมดิ่งลงไป

“เขาจะมีโอกาสรักษาหายมากน้อยแค่ไหน?”

“ไม่แน่ใจครับ มากสุดมาเกินสิบเปอร์เซ็น”

ผู้อำนวยการไม่สามารถหลอกลวงนรมนได้ เขาทำได้เพียงบอกความจริงเท่านั้น

ใจของนรมนเศร้ามาก แต่เธอมองไปที่บุริศร์ในห้องผู้ป่วยหนัก ก่อนที่ทันใดนั้นก็มีความหวังอันริบหรี่เกิดขึ้น

ไม่ว่าบุริศร์จะเปลี่ยนเป็นอย่างไร ยังไงก็ยังมีความหวัง 10% อยู่เสมอใช่หรือไม่?

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ นรมนก็เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

เธอต้องให้ความเชื่อมั่นกับตนเอง ไม่เช่นนั้นหากเธอล้มลง ใครจะไปหาหมอให้บุริศร์?

“ขอบคุณค่ะ ผู้อำนวยการ เวลานี้รบกวนพวกคุณแล้ว ไม่ต้องห่วงเรื่องเงินเลยค่ะ ตราบใดที่เขายังคงดีอยู่ เงินเท่าไหร่ก็ไม่เกี่ยง”

นรมนรู้ดีว่าเงินไม่ใช่ทุกอย่าง แต่ในเวลานี้มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่มีเงิน

ผู้อำนวยการพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

เมื่อนรมนเดินออกจากโรงพยาบาล เธอรู้สึกมือเท้าหนักอึ้งไปหมด

เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่า การสะกดจิตแบบนั้นในตอนแรกจะทำให้สถานการณ์ตอนนี้ยากลำบากเช่นนี้

นรมนอดไม่ได้ที่จะเกลียดแม่บริศร์อีกครั้ง แต่ก็น่าเสียดายที่เธอไม่ได้อยู่อีกแล้ว

เมื่อเธอเดินออกมาจากโรงพยาบาล นรมนก็หยุดสูดหายใจ ทันใดนั้นรู้สึกกระหายน้ำเล็กน้อย เธอจึงเดินไปอีกด้านเพื่อซื้อน้ำ