ตอนที่ 703
บทที่ 703 ฉันกินคุณได้เหรอ
October 31, 2026
บทที่ 703 ฉันกินคุณได้เหรอ
“ไอ้เชี่ย ไอ้หน้าละอ่อนนี่มันรนหาที่ตายแล้วล่ะ”
ลูกน้องกรีนกำลังหัวเราะ แต่วินาทีต่อมาพวกเขาก็หัวเราะไม่ออก
การโจมตีรุนแรงของเจตต์ทำให้พวกเขาพ่ายแพ้อย่างเต็มที่
นิตากังวลอย่างมาก อยู่ตรงหน้าต่างรถเกือบจะแจ้งตำรวจแล้ว แต่เมื่อเห็นฝีมือลึกลับของเจตต์ ดวงตาสองข้างก็ตกตะลึง
นี่มันเจตต์ไอ้หน้าละอ่อนคนนั้นที่เธอรู้จักจริงๆ เหรอ?
กรีนเห็นว่าเจตต์มีศิลปะการต่อสู้ รู้ว่าตัวเองเตะโดนแผ่นเหล็กแล้ว เขารีบวิ่งไปข้างหน้า แต่ยังไม่ทันช่วยพวกพ้องตัวเงอกลับมา แม้แต่ตัวเองอยู่ในน้ำมือเจตต์ยังเดินไปไม่ถึงไหนก็ถูกปราบแล้ว
เจตต์ยิ้มกว้างขณะพูดขึ้น “นักเลงกากๆ อย่างพวกแก คิดจะลงมือกับฉันเหรอ? ธาวิณีไม่ได้ตรวจสอบชัดเจนเหรอ ฉันจะบอกมันให้ ตอนฉันทำหน้าที่ในกองทัพ ระดับอย่างพวกแก ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะต่อสู้กับฉัน รู้ไหม?”
นิตาได้ยินก็นิ่งอยู่ในความตะลึง
เมื่อกรีนได้ยินว่าเจตต์ปลดประจำการในกองทัพ ก็รู้สึกเสียใจทันที ถ้ารู้ตั้งนานแล้วเขาคงไม่ประมาทศัตรูแบบนี้
“ทำไม? ดูท่าแล้วยังไม่พอใจเหรอ? ไม่พอใจก็เข้ามา”
ขณะที่พูด เจตต์ก็ซัดพวกเขาอีกครั้ง จนกระทั่งพวกเขาไม่สามารถลุกขึ้นได้ บางคนต้องนอนบนเตียงเป็นเวลาหนึ่งเดือน
“พวกแกรู้นะว่าควรพูดยังไง”
หลังจากเจตต์ออกกำลังกล้ามเนื้อและกระดูกแล้ว ก็เขย่าแขน แล้วขึ้นรถ
นิตามองเขาด้วยใบหน้าตะลึง
“ซื่อบื้อไปแล้ว?”
เจตต์รู้สึกว่าในที่สุดตัวเองก็เปลี่ยนภาพลักษณ์กลับมาต่อหน้านิตา
เขาลูบผมตัวเองอย่างอวดเบ่งเล็กน้อย ยิ้มแจ่มใสพูดขึ้น “หรือพบแล้วว่าฉันหล่อมาก?”
นิตาพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็ตระหนักได้ทันทีว่าตัวเองถูกเจตต์จูงจมูก แต่ที่น่ารังเกียจที่สุดคือ ไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนี้ยังทำหน้าภูมิใจอีก เบ้ปากพูดขึ้นอย่างอดไม่ได้ “ภูมิใจอะไร? ถึงคุณจะสู้เก่งมาก แต่คุณก็ยังเป็นไอ้หน้าละอ่อน”
“บัดซบ ทำไมฉันยังเป็นไอ้หน้าละอ่อนล่ะ? คุณตาบอดหรือไง?”
เจตต์ไม่ชอบคำว่าไอ้หน้าละอ่อนจริงๆ
นิตาเม้มปากยิ้ม แล้วพูดเสียงทุ้ม “รีบไปเถอะ ให้คนมาเห็นมันจะไม่ดี”
“นี่ฉันป้องกันตัวเอง พวกมันอวดเกินไปต่างหาก”
ถึงเจตต์จะพูดแบบนี้ แต่ก็ยังขับรถออกจากถนนบนเขา
“คุณว่าชนกกับธาวิณีทำแบบนี้กับเรา คุณซัดคนของพวกเขา โครงการที่ร่วมมือกันครั้งนี้จะมีปัญหาหรือเปล่า?”
นิตาคิดพิจารณาปัญหานี้ระหว่างทาง
“คุณคิดว่าเบี้ยต่อรองทั้งหมดอยู่ที่ชนกจริงๆ เหรอ?”
เจตต์มองนิตาอย่างขบขันเล็กน้อย
“แต่ที่นี่ชนกเป็นงูเจ้าถิ่น ถ้าเขาไม่ตอบตกลง เราก็ไม่มีทางผลักดันต่อ”
“ยัยทึ่ม น้ำในโลกธุรกิจมันลึก ถ้าคุณอยากฝึกอบรมความยากลำบากในโลกธุรกิจ ก็มาเรียนรู้กับฉันสิ มา ฉันจะพาเธอไปเจอคนคนหนึ่ง”
เจตต์พูดจบก็เปลี่ยนทิศทางรถ
“ไปเจอใครเหรอ?”
นิตารู้สึกไม่ค่อยสบายใจ มักรู้สึกว่าตามเจตต์ไปแล้วมีแต่เซอร์ไพรส์ มีแต่คาดไม่ถึง เธอคิดไม่ออกว่าจะเกิดอะไรขึ้นในนาทีข้างหน้า เดาไม่ได้ว่าเจตต์จะทำอะไรในวินาทีถัดมา
ผู้ชายคนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเหมือนเมฆและหมอกและเหมือนลมจริงๆ
รู้สึกได้ว่านิตากำลังจ้องมองตน เจตต์ก็พูดด้วยความหลงตัวเอง “ทำไม? รู้สึกว่าฉันหล่อมาก ตกหลุมรักฉันแล้วเหรอ?”
“ชิ!”
นิตารีบหันศีรษะไป
ผู้ชายคนนี้ถึงจะมีความสามารถบ้าง แต่ก็หลงตัวเองเกินไป
นิตามองวิวด้านนอก รถค่อยๆ เข้าเขตเมือง เจตต์จอดรถไว้ประตูทางเข้าคลับแห่งหนึ่ง
“คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม?”
“คุณกลัวอะไร? ฉันกินคุณได้เหรอ?”
เจตต์รู้สึกว่านิตาเข้าใจตัวเองผิดแน่นอน ไม่อย่างนั้นคงไม่ทำหน้าระแวงหรอก?
นิตารู้สึกผิดต่อคำพูดเจตต์
เธอลงรถ ตามเจตต์เข้าไปในคลับ
คลับแห่งนี้ตกแต่งดีเยี่ยม และต้องเป็นสมาชิกถึงจะเข้าได้
เมื่อนิตาตามเจตต์เข้าไป ก็เหมือนยายหลิวไปเยี่ยมแกรนด์วิวสวน รู้สึกแปลกใหม่ไปทุกที่
เจตต์ติดต่อกับนิตาเป็นเวลานานแล้ว ก็ไม่รู้สึกว่าเธอติดดิน ยิ้มขณะพูดขึ้น “น้ำหนึ่งแก้วที่นี่หลายร้อยหยวน เดี๋ยวคุณอย่าดื่มเยอะล่ะ”
“ฮะ? งั้นฉันไม่ดื่ม”
คำพูดและการตอบสนองของนิตาทำให้เจตต์สุขใจทันที
“ล้อเล่น! ทำไมคุณไร้เดียงสาขนาดนั้น”
“เจตต์ นี่คุณสนุกไหม?”
นิตาโกรธมาก ตั้งใจจะหันตัวเดินจากไป แต่ได้ยินเจตต์พูดขึ้น “ธุระที่นรมนสั่งคุณไม่อยากทำแล้วเหรอ? ไม่อยากทำก็ไป ฉันไม่มีปัญหา”