บทที่ 754 เขาไม่ใช่สามีของฉันเสียหน่อย

บทที่ 754 เขาไม่ใช่สามีของฉันเสียหน่อย

ไม่มีทาง!

นิตาไม่มีทางเป็นอะไรไปหรอก!

เจตต์พยายามบอกตัวเองไม่หยุด แต่ว่ามือของเขากลับกำลังสั่น

สวรรค์ไม่มีทางโหดร้ายขนาดนั้น

เขาเพิ่งจะเตรียมตัวที่จะมีความรักสักที จะไปโหดร้ายขนาดนั้นได้ยังไง ?

เจตต์เปิดประตูรถด้วยมือที่สั่นเทา แล้วขับรถซิ่งไปที่สนามบินราวกับเป็นบ้า

ทางด้านหลังมีตำรวจตามอยู่เท่าไหร่เขาก็ไม่มีเวลาสนใจแล้ว

ห้องโถงของสนามบินวุ่นวายไปหมด มีแต่คนร้องห่มร้องไห้อยู่ทุกหนแห่ง

หลังจากเจตต์เข้าไปแล้ว ก็ไปที่เคาน์เตอร์ทันที

“เครื่องบินไฟท์ไหนเกิดเรื่องเหรอครับ ?”

“ขอโทษนะคะ คุณผู้ชาย ตอนนี้พวกเราทราบเพียงว่าไฟลต์บินที่ FG38594สูญเสียการติดต่อ ตอนนี้ยังไม่ทราบสถานการณ์ค่ะ”

“อะไรคือไม่รู้ ? เครื่องบินเกิดปัญหาขึ้นได้ยังไง ? ที่นี่ท้องฟ้าปลอดโปร่งขนาดนี้ ทำไมถึงเกิดเรื่องได้ ?”

ตอนที่เจตต์รู้ว่าเครื่องบินลำที่เกิดเรื่องขึ้นคือลำที่นิตานั่งไปนั้น เขาก็ขาดสติไปทันที

เขาคว้าคอเสื้อพนักงานต้อนรับของสายการบิน แล้วตะคอกว่า “คนที่อยู่บนนั้นล่ะ ? พวกเขาขาดการติดต่อไปตอนอยู่ที่ไหน อยู่ที่ไหน ?”

พนักงานต้อนรับตกใจกับความตื่นตระหนกของเขา ร้องไห้แล้วพูดว่า “ฉันไม่ทราบค่ะ ฉันไม่ทราบจริงๆ คุณผู้ชายคะ ฉันรู้ว่าคุณอารมณ์ไม่ดี แต่ว่าตอนนี้พวกเราทำได้แค่รอหน่วยกู้ภัยกับค้นหา คุณช่วยสงบลงแล้วรอฝั่งข่าวก่อนได้ไหมคะ ?”

“สงบลง ? คนที่เกิดเรื่องบนนั้นคือคู่หมั้นของฉัน เธอบอกให้ฉันสงบลง ?”

ขณะนี้เจตต์นั้นแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว เขาแทบอยากจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างโดยไม่แยแสเลยด้วยซ้ำ

พนักงานรักษาความปลอดภัยเข้ามาดึงตัวเจตต์ลงไป

“คุณครับ กรุณาหยุดทำแบบนี้ พวกเราเข้าใจความรู้สึกคุณดี แต่คุณช่วยอย่าทำให้พวกเรากับพนักงานต้อนรับลำบากใจได้ไหมครับ เธอไม่ใช่พนักงานต้อนรับของเครื่องบินไฟท์นั้น ทางบริษัทของพวกเราก็กำลังค้นหาอยู่ และจะชี้แจงสาเหตุให้ทุกท่านได้ทราบอย่างแน่นอนครับ” เจตต์ทรุดตัวลงบนม้านั่ง

เขายังนึกภาพที่นิตาหันกลับมายิ้มให้ออก ยังคงจำที่นิตาพูดกับเขาได้ ว่าให้เขาดูแลตัวเองให้ดี

ตอนนั้นอารมณ์ของเขานั้นค่อนข้างกังวลและหนักอึ้ง

ทำไมเขาถึงไม่หยุดนิตาเอาไว้นะ ?

ถึงแม้จะทำไม่ได้ แล้วตัวเองจะไปด้วยกันกับนิตาไม่ได้เหรอ ? ถึงแม้เธอจะไม่ยินยอมแล้วจะยังไง ? อย่างน้อยเขาก็จะได้ตายไปพร้อมกันกับเธอไง

แต่ว่าตอนนี้จะทำยังไงดี ?

ท้องฟ้าที่สูงขนาดนั้น นิตาที่ตัวเล็กขนาดนั้น ถ้าร่วงลงมาจากฟ้า เธอจะกลัวขนาดไหนกัน

ตอนนี้ไม่รู้ว่าเธอจะตื่นอยู่หรือสลบอยู่

เจตต์รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหานิตา แต่โทรศัพท์มีการแจ้งเตือนว่าอีกฝ่ายปิดเครื่องอยู่

ปิดเครื่อง ?

แสดงว่าเธอยังอยู่บนเครื่องบินอยู่ แสดงว่าเกิดเรื่องขึ้นกับเธอจริงๆ

เจตต์รู้สึกว่าภาพตรงหน้ามืดมิด แล้วเขาก็สลบไปทันที

“คุณครับ คุณเป็นอะไรไปครับ ?”

พอพนักงานรักษาความปลอดภัยเห็นเข้าก็รีบเรียกรถพยาบาลทันที แต่ว่าการจะติดต่อญาติพี่น้องของเจตต์ พวกเขาก็จำเป็นต้องค้นหาเบอร์โทรศัพท์จากรายชื่อผู้ติดต่อของเจตต์เพื่อค้นหาคนที่อาจจะเป็นญาติสนิทของเขา

ที่น่าเสียดายก็คือ ในรายชื่อผู้ติดต่อของเจตต์ไม่มีคุณพ่อหรือคุณแม่หรือภรรยาที่เป็นชื่อเรียกของญาติคนสนิทเลย

พวกเขาค้นหาเจอรายชื่อที่เรียกว่าคนรัก และกดโทรออกไป

นรมนกับบุริศร์ไม่รู้สถานการณ์ทางฝั่งของเจตต์ ตอนที่เจตต์พูดกับเธอจบแล้วหลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรต่ออีก นรมนเองก็ไม่ได้ใส่ใจ

บุริศร์ทำอาหารอยู่สองสามอย่าง นรมนกำลังทานอย่างเอร็ดอร่อย แล้วก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

เธอมองดูทีหนึ่ง แล้วก็พบว่าเจตต์โทรมา

“เจตต์คนนี้จะต้องโทรมาทวงเรื่องสัญญาส่งมอบแน่ๆ อย่าไปสนใจเขาเลย ปล่อยให้เขารอไปเถอะ”

บุริศร์กดตัดสายไปทันที

บุคลากรทางการแพทย์เห็นว่าอีกฝั่งตัดสายทิ้ง ก็รู้สึกสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็ยังลองกดโทรออกไปอีกครั้ง

ในตอนที่บุริศร์กำลังจะกดตัดสายอีกครั้งนั้น นรมนก็ห้ามไว้เสียก่อน

“เอาแต่ทำแบบนี้มันเสียมารยาทนะ ประธานบุริศร์”

“ขัดจังหวะคนอื่นทานข้าว เขาเองก็ไม่มีมารยาท ทำไมเธอไม่ว่าเขาล่ะ ?”

เห็นได้ชัดว่าบุริศร์นั้นน้อยใจเล็กน้อย

มองดูท่าทางของบุริศร์ นรมนก็หัวเราะแล้วพูดว่า “ทำไมคุณถึงยิ่งโตยิ่งเหมือนเด็กแบบนี้ล่ะ ? เขาจะมีหรือไม่มีมารยาทแล้วเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย เขาไม่ใช่สามีฉันเสียหน่อย”

ระหว่างที่กำลังพูดนรมนก็หยิบโทรศัพท์ไป ส่วนบุริศร์ก็คลี่ยิ้มออกมาเพราะคำพูดประโยคนั้นของนรมน

นรมนส่ายหน้า ช่างเหมือนเด็กน้อยจริงๆ

“ฮัลโหล เจตต์ เรื่องสัญญาส่งมอบ......”

“สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง คุณรู้จักเจ้าของโทรศัพท์เครื่องนี้ไหมคะ ?”

คำพูดของบุคลากรทางการแพทย์ทำให้นรมนชะงักไปทันที

เธอมองดูเบอร์โทรศัพท์ที่โทรเข้ามา ยืนยันแล้วว่าเป็นเบอร์ของเจตต์ แต่ว่าโทรศัพท์ของเจตต์ปกติแล้วไม่มีทางห่างจากตัวเขาง่ายๆ ยิ่งไม่มีทางยอมให้คนอื่นเอาไปใช้ นอกเสียจากว่าเกิดเรื่องขึ้น

“ค่ะ ฉันเป็นเพื่อนของเขาเอง ไม่ทราบว่าเขาเป็นอะไรไปเหรอคะ ?”

“คุณผู้หญิง สวัสดีครับ พวกเราเป็นโรงพยาบาลกลาง คุณผู้ชายท่านนี้เป็นลมอยู่ที่ห้องโถงของสนามบิน เบื้องต้นพวกเรากำลังนำตัวเขาไปส่งที่ศูนย์ฉุกเฉิน ถ้าหากว่าคุณเป็นเพื่อนของเขา กรุณามาที่นี่หน่อยนะคะ”

พอบุคลากรทางการแพทย์พูดจบก็วางสายไปทันที

นรมนนิ่งอึ้งไปทันที

เจตต์ไปทำอะไรที่ห้องโถงของสนามบิน ?

จู่ๆเธอก็คิดถึงตอนที่เจตต์ถามเธอเรื่องไฟลต์บินที่เกิดเรื่องขึ้นมา หรือว่ามีใครอยู่บนเครื่องบินลำนั้น ?

แล้วนรมนก็คิดถึงนิตาขึ้นมาทันที

หรือว่าที่เกิดเรื่องจะเป็นนิตา ?

ไม่!

ไม่มีทาง!