ตอนที่ 785
บทที่ 785 เจ้านี้กำลังโม้อยู่
October 31, 2026
บทที่ 785 เจ้านี้กำลังโม้อยู่
นรมนกับบุริศร์มาถึงร้านขนมหวาน มองเห็นวัยรุ่นเป็นคู่ ๆ กำลังนั่งรับประทานขนมหวานอยู่ด้านใน นรมนรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย
เธอดึงแขนเสื้อของบุริศร์ กระซิบว่า： “หรือว่าพวกเราจะลืมมันไปเถอะ คุณดูที่นี่สิ มีแต่วัยรุ่นอายุสิบแปดสิบเก้า และยี่สิบต้น ๆ พวกเรามากินของหวานที่นี่มันจะเข้าท่าเหรอ？”
บุริศร์มองไปรอบ ๆ กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า： “คุณก็ไม่ได้แก่นะ？พวกเราก็อายุยี่สิบกว่า ยังไม่ถึงสามสิบเลย？”
นรมนหัวเราะขึ้นทันที
“หน้าไม่อาย เกือบจะสามสิบแล้ว ยังจะทำตัวแอ๊บแบ็วอีก”
“อย่างไรเสียก็ยังไม่ถึงสามสิบ และอีกอย่าง พวกเราไม่พูด แล้วพวกเขาจะรู้อายุของพวกเราได้อย่างไร？คุณดูคุณสิ ยังสาวยังสวยแบบนี้ ส่วนผม หน้าตาหล่อเหลาสง่าผ่าเผย นั่งด้วยกันดูเหมาะสมกันดี อายุเท่าไหร่ไม่ใช่ปัญหา ถ้าคุณไม่สบอารมณ์จริง ๆ ผมจะเหมาที่นี่เลย ไม่ต้องซื้ออีกแล้ว”
“อย่า ๆ ๆ คุณอย่าทำแบบนั้นนะ ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นซะหน่อย นั่งกินกับทุกคนบรรยากาศก็ค่อนข้างดีนะ คุณอย่าทำให้ฉันเหมือนพวกเศรษฐีใหม่สิ ฉันรับไม่ได้นะ”
นรมนได้ยินว่าบุริศร์ต้องการจะเหมาที่นี่ จึงรู้สึกตื่นตระหนกทันที
“งั้นพวกเราจะเข้าไปไหม？จะกินหรือไม่กิน？”
บุริศร์มองนรมน เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย
นรมนรู้สึกว่าเขาจงใจแน่นอน
“บุริศร์ ตอนนี้ทำไมคุณถึงได้กลายเป็นคนพูดจาไม่จริงจังและพูดจาลื่นไหลแบบนี้？ใครสอนคุณเนี่ย？”
“สำหรับภรรยา เพื่อทำให้ภรรยามีความสุข นั่นไม่ใช่สิ่งที่สามีควรจะทำเหรอ？พูดจาไม่จริงจังและพูดจาลื่นไหลอะไรนั่น ไม่มีหรอก！ทุกอย่างเป็นสิ่งที่ผมพูดออกมาจากใจ”
“เหอะ！ คุณไม่ต้องพูดแล้ว ยิ่งคุณพูดอีก ฉันกินไม่ลงจริง ๆ ”
นรมนรู้สึกว่าอารมณ์ที่หดหู่ดีขึ้นเยอะมาก
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ทำตัวหน้าด้านเดินเข้าไปกับบุริศร์
เมื่อสักครู่ยังกังวลว่าคนอื่นจะมองเห็นตนเองอายุขนาดนี้เข้ามาในร้านขนมหวานจนรู้สึกอาย แต่หลังจากเข้ามานรมนก็พบว่า ที่นี่ไม่มีใครสนใจเธอเลย
บุริศร์พานรมนมานั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่าง
พนักงานรีบเข้ามาทันที
“สวัสดีค่ะ ทั้งสองท่านต้องการรับประทานอะไรดีคะ”
“ขอโดนัทสองชิ้น แล้วก็บานาน่าสปรินที่หนึ่ง แล้วก็……”
บุริศร์พูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกนรมนห้ามไว้ทันที
“ขอโทษด้วยค่ะ ผู้ชายของฉันสั่งเยอะไปแล้ว ขอบานาน่าสปรินให้ฉันที่หนึ่งก็พอ”
“ได้ค่ะ คุณผู้หญิง กรุณารอสักครู่นะคะ”
พนักงานจากไปด้วยรอยยิ้มบาง ๆ
บุริศร์มองนรมน กล่าวด้วยรอยยิ้ม： “บานาน่าสปรินถ้วยเดียวน้อยจะตาย ลูกสาวของคุณกินไม่พอ”
“ฉันไม่ใช่กมลซะหน่อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเดี๋ยวจะต้องกลับไปกินข้าว ฉันรับปากอาสามแล้วว่าจะกลับไปกินข้าวด้วย”
คำพูดของนรมนทำให้บุริศร์นิ่งไปชั่วคราว
“ทำไมผมรู้สึกว่าตอนนี้พวกเราสองคนไม่ได้มีความสัมพันธ์เป็นสามีภรรยากัน เหมือนยังไม่ได้แต่งงาน？คุณต้องกลับบ้านทานข้าวทุกวันเลยเหรอ？ แล้วผมที่เป็นสามีคนนี้จะทำอย่างไร？”
ในคำพูดของบุริศร์มีความแง่งอน
นรมนหัวเราะขึ้นมาทันที
“ทำไมฉันฟังแล้วรู้สึกว่ามีความหึงด้วย มาจากไหนนะ？”
“นรมน คุณไม่สนใจผมมานานเกินไปแล้วผมจะบอกให้”
บุริศร์ประท้วงอย่างจริงจัง
นรมนถูกพูดแบบนี้ก็รู้สึกไม่สบายใจ ดูเหมือนช่วงนี้เพื่อการออกแบบแปลน จึงละเลยบุริศร์จริง ๆ
“คุณไม่ได้พูดว่าต้องการเสริมความแข็งแกร่งให้ตระกูลโตเล็กหรือไง？นี่ฉันไม่ได้ให้เวลาคุณเหรอ？”
“ให้มันน้อย ๆ หน่อยเถอะ ผมเห็นคุณพาลูก ๆ ไปที่ตระกูลทวีทรัพย์ธาดามีความสุขจนลืมบ้านตัวเอง”
คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนไม่อาจโต้แย้งได้
ช่วงนี้ที่ตระกูลทวีทรัพย์ธาดา ธรรศกับธรณีดูแลเด็กทั้งสองคนดีมาก ส่วนเธอก็ตั้งใจออกแบบแปลน และยังรู้สึกค่อนข้างผ่อนคลายจริง ๆ
“ขอโทษด้วยนะ ที่ฉันไม่ได้พยายามทำหน้าที่ภรรยาอย่างเต็มที่ เอาแบบนี้ดีไหม？เดี๋ยวไปซื้อกับข้าวที่ซูเปอร์มาเก็ตสักหน่อย ฉันกลับไปจะทำอาหารให้คุณทานดีไหม？”
คำพูดของนรมนทำให้แววตาของบุริศร์เป็นประกายขึ้นมา
“ถ้างั้นคืนนี้ไม่ต้องกลับไป ถึงอย่างไรลูก ๆ ก็มีอาสามคอยดูแล พวกเราใช้เวลาอยู่ด้วยกันสองคนดีไหม？”
ใบหน้าของนรมนแดงขึ้นมาทันที และรีบปิดปากของบุริศร์อย่างรวดเร็ว หันไปมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจพวกเขา ถึงจะถอนหายใจอย่างโล่งอก
“คุณอยู่ข้างนอกช่วยพูดจาแฝงความหมายหน่อยได้ไหม？”
นรมนแกล้งทำเป็นถลึงตาใส่บุริศร์
บุริศร์กล่าวอย่างน้อยใจ： “นี่ผมยังไม่ได้พูดแฝงความหมายอีกเหรอ ？คุณยังไม่เคยเห็นการพูดอย่างโจ่งแจ้ง หรือพวกเราสองคนจะลองดูไหมล่ะ？”
“อย่านะ！ ฉันยังอยากออกไปพบเจอผู้คนอยู่”
นรมนหน้าแดงไปเรียบร้อย
บุริศร์เห็นท่าทางน่ารักของเธอเช่นนี้ อดใจเต้นเล็กน้อยไม่ได้ ขยับตัวไปด้านหน้า ส่งจูบให้นรมนหนึ่งที
นรมนหน้าตึงทันที
“คุณอย่าโวยวาย”
“ได้ พวกเรากลับไปทะเลาะกันที่บ้าน”
ในขณะที่กำลังพูด พนักงานก็นำบานาน่าสปรินมาเสิร์ฟ
นรมนนึกถึงคำพูดเมื่อสักครู่ของบุริศร์ และมองดูบานาน่าสปรินตรงหน้า ทันใดนั้นไม่รู้ว่าจะกินลงไปอย่างไร
“อันนี้ฉันไม่กินแล้ว”
“ไม่เป็นไรหรอก กินสักหน่อย ค่อนข้างอร่อยเลยนะ”
บุริศร์ใช้ช้อนตักคำเล็ก ๆ ส่งมาที่ปากของนรมน