ตอนที่ 787
บทที่ 787 พ่อช่วยเสแสร้งต่อหน้าผมให้น้อยหน่อย
October 31, 2026
บทที่ 787 พ่อช่วยเสแสร้งต่อหน้าผมให้น้อยหน่อย
รถด้านหลังตามติดไม่ยอมเลิกรา หัวคิ้วของเจตต์ขมวดเข้าหากันแน่น
“คนเหล่านี้คือคนของธัญญาหรือเปล่า？ ผมอยากจะจอดรถลงไปฟาดพวกมันจริง ๆ ”
“ไม่ต้องรีบ อีกสักพักคุณจะได้แสดงออกอย่างเต็มที่”
คำพูดของนรมนทำให้เจตต์มึนงงเล็กน้อย
“หมายความว่าอะไร？”
“รอก่อนเถอะ”
นรมนขับรถผ่านสถานที่เปลี่ยวด้านข้าง
หลังจากรถจอดลงอย่างฉับพลัน เจตต์ยังไม่ทันมีการตอบสนอง นรมนก็กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า： “ถึงเวลาให้คุณเป็นฮีโร่ช่วยสาวสวยแล้ว จะฟาดคนไม่ใช่เหรอ ตอนนี้สามารถเริ่มการแสดงของคุณแล้ว ที่นี่ไม่มีกล้องวงจรปิด”
เจตต์เข้าใจทันที
“ได้เลย”
เขายิ้มตาหยีลงจากรถ
ความรู้สึกกดดันในช่วงเวลานี้อึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก ยิ่งนึกถึงนิตาที่กระดูกทั้งร่างกายถูกตีแตก เจตต์ยิ่งรู้สึกทุกข์ใจอย่างยิ่ง
ต้องเคียดแค้นขนาดไหน คิดไม่ถึงว่าจะรังแกคนคนหนึ่งจนกลายเป็นแบบนี้！
ถึงแม้นิตาจะวางแผนและใช้ประโยชน์จากเขามากมาย แต่ท้ายที่สุดแล้ว นิตากลับไม่เคยทำร้ายเขาจริง ๆ ในทางตรงกันข้ามเพราะเขาถูกธัญญาปฏิบัติเช่นนี้ ความโกรธในใจของเจตต์ค่อย ๆ พุ่งขึ้นมา
นรมนไม่ขัดขวางเขา และไม่เข้าไปร่วมด้วย
หลังจากเธอลงจากรถก็ยืนพิงประตู มองรถด้านหลังหยุดตามพวกเขาไม่ถึงร้อยเมตร มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ปรากฏรอยยิ้มชั่วร้ายขึ้นบนใบหน้า
คนเหล่านั้นมองเห็นนรมนกับเจตต์ลงจากรถ ต่างลังเลว่าจะไปต่อหรือหยุดดี แต่เจตต์กลับไม่ให้เวลาพวกเขาได้คิดใคร่ครวญ เข้าไปเคาะกระจกรถทันที
“ลงมา！”
“หา？”
คนบนรถต่างมึนงง
“ฉันบอกให้ลงมาจากรถ อย่าให้ฉันพูดเป็นครั้งที่สาม”
สีหน้าของเจตต์ดูไม่ค่อยดี เขาเป็นคนที่ไม่สามารถสะกดความรู้ได้
คนเหล่านั้นมองไปมองมา จึงลงมาจากรถ แต่หลังจากลงมาก็ต้องเสียใจ เพราะหมัดของเจตต์หนักหน่วงมาก
อารมณ์ที่กลัดกลุ้มในช่วงหลายวันที่ผ่านมาทำให้เจตต์ลงมืออย่างไม่ให้อภัย คนเหล่านั้นร้องโหยหวน แต่ใช้ไม่ได้สำหรับเจตต์ตรงนี้
หลังจากเจตต์จัดการคนเหล่านี้เสร็จ ถึงจะรู้สึกได้ว่าสบายใจขึ้นมาหน่อย
“ดีขึ้นบ้างไหม？”
นรมนถามด้วยรอยยิ้ม
“ดีขึ้นมาก อย่าบอกนะว่าคุณจงใจวางแผนให้ผมระบายความโกรธ？”
เจตต์เช็ดเหงื่อ รู้สึกผ่อนคลายอย่างมาก
นรมนส่ายหน้าและตอบว่า： “ ฉันไม่ได้น่าเบื่อขนาดนั้น แค่คิดว่าธัญญาตามหาโสธรมาตลอด ตอนนี้นิตาตายแล้ว คนที่เธอสามารถใช้ประโยชน์ได้มีเพียงโสธร แต่นิตาไม่ได้บอกเธอว่าโสธรอยู่ที่ไหน เธอจึงต้องส่งคนมาเฝ้าติดตามพวกเราโดยปริยาย สะกดรอยตามพวกเราจากนั้นขโมยคนไป ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทำไมพวกเราถึงไม่กำจัดคนเหล่านี้ออกไปก่อนล่ะ？หรือจะพูดอีกอย่าง ช่วงนี้คุณเซ็ง ๆ ได้จังหวะให้คุณระบายอารมณ์พอดี”
เจตต์หัวเราะ
“คนที่เข้าใจผมที่สุดยังคงเป็นคุณ”
“เอาน่า ตอนนี้ชำระสะสางคนเหล่านั้นไปแล้ว พวกเราไปรับโสธรเถอะ”
นรมนขึ้นมาบนรถก่อน
เจตต์ผ่านเคลื่อนไหวเมื่อสักครู่ รู้สึกสบายร่างกายและจิตใจ แน่นอนว่าไม่มีความลังเล ขึ้นรถตามไปทันที
เมื่อรถออกสตาร์ทอีกครั้ง เจตต์จึงพบว่า รถขับมาที่ใจกลางเมือง
“นรมน คุณขับมาผิดหรือเปล่า？”
“ไม่ผิดหรอก เดิมทีคือที่ใจกลางเมือง เมื่อสักครู่ขับออกไปเพื่อให้พวกมันเข้าใจผิด ไม่อย่างนั้นให้พวกมันเดาถูก โสธรจะไม่ตกอยู่ในอันตรายเหรอ？”
เจตต์มองนรมน ส่ายหน้าและกล่าวว่า： “นับวันคุณยิ่งเหมือนบุริศร์เข้าไปทุกที หลายปีที่ผ่านมาคุณเรียนรู้สิ่งเหล่านี้จากบุริศร์ใช่ไหม？หมดกัน คุณไม่ใช่นรมนที่ไร้เดียงสาคนนั้นที่ผมรู้จักอีกแล้ว”
“ไปไกล ๆ เลย！”
นรมนด่าเขาด้วยรอยยิ้ม จากนั้นขับรถมาที่ฝั่งตรงข้ามตระกูลรัตติกรวรกุล
“นี่จะทำอะไร？ตอนนี้คุณคิดจะมาหาเรื่องธัญญาเหรอ？”
“เปล่า โสธรอยู่ในบ้านฝั่งตรงข้ามของพวกมัน”
คำพูดของนรมนทำให้เจตต์อึ้งไปทันที
“บ้านฝั่งตรงข้ามพวกเรา？”
“อืม นิตาเรียกว่าซ่อนเอาไว้ใต้จมูกของศัตรู ธัญญาไม่มีทางคิดว่าคนที่เธอตามหาจะอยู่ตรงข้ามบ้านของพวกเธอ”
นรมนพูดจบก็ลงจากรถ
หัวคิ้วของเจตต์ขมวดขึ้นอีกครั้ง
เขาไม่รู้ว่าตนเองควรจะพูดอะไร ลงจากรถเดินตามนรมนเข้าไปในบ้านฝั่งตรงข้าม
นรมนหยิบกุญแจเปิดประตู ภายในบ้านเงียบสงัด
เจตต์ขมวดคิ้วถามว่า： “ที่นี่ไม่เหมือนกับมีคนอยู่เลยนะ”
“ถูกขังอยู่ในห้อง”
นรมนถอนหายใจ
สำหรับโสธร นิตาทำได้เพียงพอแล้วจริง ๆ
เธอไปที่ห้องห้องหนึ่ง หยิบกุญแจออกมาไขเปิดประตู มองเห็นโสธรสลบอยู่บนเตียง