บทที่ 874 ฉันจะฆ่าแก

หลังจากกมลและกิจจาวิ่งออกมาจึงพบว่าเสื้อผ้าที่ตนเองสวมใส่น้อยชิ้นเกินไป

“หนาวจังเลย！”

เธอถูฝ่ามือเล็ก ๆ และปล่อยลมหายใจออกมาอย่างต่อเนื่อง จมูกเล็ก ๆ แดงด้วยความหนาวเย็น

กิจจารีบจูงมือของเธอ

“ไป กลับบ้านไปสวมเสื้อโค้ต”

“ไม่ต้องหรอก ถ้าถูกแด๊ดดี้เห็นเข้าก็แย่เลย เขาต้องไม่ให้พวกเราออกไปแน่นอน และยิ่งให้เขารู้ว่าพวกเราจะไปหาอาป้อง ก็ยิ่งจบเห่ ไปเถอะ เรียกรถไปก็ได้”

กมลปฏิเสธทันที

กิจจารู้ ถ้ากมลดื้อรั้นขึ้นมาวัวสิบตัวดึงกลับไม่ได้ เขารีบถอดเสื้อคลุมของตนคลุมไปบนร่างกายของกมล

“สวมไว้นะ เดี๋ยวจะเป็นหวัด”

กมลรู้สึกอบอุ่นมากขึ้นมาทันที เพียงแต่หันไปมองกิจจา จึงเอ่ยถามอย่างกังวลว่า： “พี่กิจจา พี่ไม่หนาวเหรอ？”

“ไม่เป็นไรหรอก พี่เป็นผู้ชาย ทนได้อยู่แล้ว！”

กิจจาพูดอย่างมีศักดิ์ศรี แต่กลับตัวสั่นอย่างไม่ได้ตั้งใจ

ทั้งสองคนเรียกแท็กซี่ออนไลน์และออกไป

หลังจากบุริศร์อุ้มนรมนกลับเข้ามาในห้องนอน ก็ปรับอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศ จากนั้นจึงถอดเสื้อผ้า และนอนไปพร้อมกับนรมน

ผ่านไปไม่นาน สองคนเหนื่อยล้าจนถึงขีดสุดและหลับไป โดยไม่รู้เลยสักนิดว่ามีเด็กสองคนในบ้านหนีออกไป

หลังจากนาวินเสร็จธุระ จึงพากานต์กลับมา กลับไม่พบกมลและกิจจา แต่คิดว่าบุริศร์กลับมาก่อนพวกเขา ถ้าเกิดเรื่องขึ้นกับเด็ก ๆ บุริศร์น่าจะต้องตามหาเป็นอันดับแรก

หลังจากนั้นกานต์จึงไปดูที่ห้อง พบว่าบุริศร์กับนรมนกำลังพักผ่อน เขาจึงถอยออกมา

“แด๊ดดี้อาจจะพาพวกเขาไปส่งที่บ้านคุณปู่สาม”

กานต์พูดเช่นนี้ และกลับไปที่ห้องของตนเองศึกษาค้นคว้าการเจาะรหัส

ไม่มีใครรู้ว่าเด็กสองคนนั้นออกไปจากบ้าน

หลังจากกมลกับกิจจาขึ้นรถไป ก็ยังคงพูดจ้อกแจ้ก กิจจาฟังอย่างเงียบสงบเช่นเคย ไม่ลืมอ่านหนังสือในมือ รู้สึกหงุดหงิดใจที่ตนเองเรียนรู้ได้ช้าเกินไป ทั้งสองคนไม่เห็นว่าเครื่องมือนำทางของแท็กซี่ออนไลน์ได้ปิดลงไปแล้ว และเส้นทางของพวกเขาก็หลุดออกจากเส้นทางที่ถูกต้อง

หลังจากขับมาได้สักพัก กมลเงยหน้าขึ้น กลับพบว่าไม่คุ้นกับเส้นทางนี้ จึงรีบออกแรงดึงกิจจา

“พี่กิจจา พี่ว่าที่นี่คือที่ไหน？ฉันจำไม่ได้ว่าไปบ้านอาป้องทางนี้”

กิจจารีบเงยหน้า จึงพบว่าเส้นทางไม่ถูกต้อง

“คุณอาคนขับ คุณมาผิดทางแล้วครับ”

กิจจารีบพูดออกมา

คนขับกลับพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา： “ จริงเหรอ？ ไม่ผิดนะ เส้นทางนี้ถูกต้อง”

กิจจาสังเกตเห็นความอันตรายทันที

เขาดึงกมลมาไว้ในอ้อมแขน กระซิบว่า： “ รีบแจ้งตำรวจ”

กมลนิ่งไปสักพัก เมื่อจะหยิบมือถือขึ้นมาอีกครั้ง กลับถูกคนขับแย่งไป จากนั้นโยนทิ้งออกไปนอกหน้าต่าง

“แจ้งตำรวจ？พวกเธอสองคนเป็นเด็กน่ารักซะทีเดียวเชียว จะแจ้งตำรวจทำไม！เดี๋ยวอาจะเล่นเกมกับพวกหนูดีไหม？”

คนขับรถอายุประมาณสี่สิบปี เรียกแทนตัวเองต่อหน้าเด็กว่าคุณอาอย่างหน้าไม่อาย ตอนที่เขาพูดสายตาเอาแต่จ้องมองไปที่กมล ท่าทางหยาบคายเช่นนั้นทำให้คิ้วของกิจจาขมวดขึ้นมาในชั่วพริบตา

“แกคิดจะทำอะไร？ฉันจะบอกแกให้นะ พ่อของพวกเราไม่ใช่คนธรรมดา ！แกควรจะคิดให้ดีก่อนทำอะไรพวกเรา ไม่อย่างนั้น พ่อของพวกเราจะทำให้แกต้องรับผิดชอบ”

ในขณะที่พูดกิจจาก็พากมลไปปกป้องไว้ด้านหลัง พยายามขัดขวางสายตาที่คนขับรถมองกมลอย่างสุดความสามารถ

สายตานั้นทำให้คนไม่สบายใจอย่างยิ่ง

กมลซุกอยู่ด้านหลังกิจจา หวาดกลัวอย่างยิ่ง

เธอมองเห็นกิจจากำมือถือเอาไว้ในมือ และสายตาของคนขับก็ไม่ได้สังเกตเห็นตรงนี้ชั่วขณะ เธอจึงซุกตัวไปพลางพร้อมกับหยิบมือถือมา รีบส่งข้อความหาบุริศร์

“แด๊ดดี้ ช่วยด้วย！ มีคนจะทำร้ายพวกเรา！”

เพราะมือถือของกิจจาเรียกแท็กซี่ออนไลน์ กมลจึงรีบส่งเลขทะเบียนรถไปให้อย่างรวดเร็ว จากนั้นซ่อนมือถือเอาไว้ในรองเท้าบู๊ทของกิจจา

กมลทำทุกอย่างนี้เสร็จตกใจแทบแย่

คนขับมองเห็นแววตาของกิจจาแข็งกร้าว จึงอดหงุดหงิดไม่ได้

“แกไอ้หนู แกมองอะไร？ฉันจะบอกแกให้นะ แกทำตัวดีดีซะ แล้วฉันจะพาแกไปขายให้กับครอบครัวที่มีเมตตา ไม่อย่างนั้น ฉันจะเอาแกไปขายที่หุบเขายากจน ถึงตอนนั้นรับรองว่าแกจะสบาย แกไสหัวไปที่นั่นให้ฉัน อย่าเสียเวลาเรื่องดีงามของฉัน”

คนขับรถพูดและขับไปในที่เปลี่ยว

ประตูรถถูกล็อก เด็กทั้งสองคนคิดจะหนีก็หนีไม่ได้

ในตอนนี้กิจจากระวนกระวายใจ

เขาปกป้องกมลอย่างแน่นหนา ถึงแม้จะยังเด็ก แต่กลับพูดอย่างใจเย็น： “แกมองเสื้อผ้าที่พวกเราสวมใส่ไม่ออกเหรอ？หรือแกไม่รู้ว่าสถานที่ที่แกรับพวกเรามาคือคฤหาสน์？ฉันไม่ได้ขู่แกจริง ๆ นะ ถ้าแกทำอะไรพวกเรา แกอยู่ในเมืองชลธีไม่ได้แน่”

คนขับรถกลับหัวเราะอย่างเย็นชาและพูดว่า： “วันนี้กล้องวงจรปิดที่นั่นของพวกแกทำการตรวจและซ่อมแซม ไม่มีใครรู้ว่าฉันไปรับพวกแกจากที่นั่น ฉันคิดว่าผู้ใหญ่ของพวกแกก็ไม่รู้ว่าพวกแกออกมา ดูสิลูกสาวตัวน้อยสวมอะไร？ไม่สวมเสื้อโค้ตด้วยซ้ำ ฉันคิดว่าพวกแกแอบหนีออกมา？ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แน่นอนว่าไม่มีคนรู้ว่าฉันทำอะไรกับพวกแก หลังจากนี้ฉันเอาพวกแกไปขายที่ไหน พ่อแม่ของพวกแกก็หาไม่เจอ ไอ้หนู แกรีบหลีกไปซะ ฉันไม่ได้สนใจแก”

ในขณะที่พูด คนขับรถก็ขยับเข้ามาคว้าตัวของกมล

“กรี๊ด！พี่ชาย！”

กมลตกใจร้องเสียงดัง

คนขับรถกลับมีความสุขอย่างยิ่ง

“ร้องไปเถอะ ที่นี่คือชานเมือง ไม่มีใครมาหรอก ถึงแม้พวกแกร้องจนคอพังก็ไม่มีใครได้ยิน โดยเฉพาะอย่างยิ่งแกยิ่งเรียกฉันว่าคุณอาฉันยิ่งคึกคัก”

แววตาของคนขับแย่ลง เสื่อมทรามอย่างยิ่ง

ดวงตาของกิจจาหรี่ลงทันที

ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าคนขับคิดจะทำอะไรกมล แต่เขากลับรู้ว่าคนขับไม่ได้มีเจตนาที่ดี

“ฉันขอเตือนแกนะ อย่าเข้ามาใกล้พวกเรา ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่เกรงใจแกแล้ว！”

ถึงแม้กิจจาจะตัวเล็ก แต่ตอนนั้นกลับเต็มไปด้วยความผึ่งผาย

คนขับถูกเขาขู่ จากนั้นก็นึกถึงที่ตนเองถูกเด็กตัวเล็กขู่ รู้สึกโกรธทันที