บทที่ 896 ประธานบุริศร์ ของคุณหล่นแล้ว

“โตษินตระกูลพรโสภณ”

นรมนยิ้มเรียบๆ สิ่งที่พูดออกมาทำให้นาวินตกตะลึงอีกครั้ง

“โตษินของคุณท่านพรโสภณเหรอ?”

แววตาที่นาวินมองนรมนมีความเคารพบูชา

“คุณนายเทวิน คุณไปติดต่อคุณท่านพรโสภณตอนไหน? ทั้งๆ ที่คุณไม่มีเวลาแล้ว”

“แค่อยากทำ อะไรก็ทำได้ทั้งนั้น”

นรมนไม่พูดอะไรอีก

เธอนอนพักผ่อนบนรถพยาบาล

ภายในรถไม่มีเสียงเลยสักพักหนึ่ง แต่แพทย์และพยาบาลก็รู้สึกดีใจอยู่บ้าง ตัวเองไม่ใช่ศัตรูของนรมน การต่อสู้ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ครอบครัวร่ำรวยฟังแล้วรู้สึกอกสั่นขวัญหาย

รถพยาบาลมาถึงโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว นรมนถูกนำลงมา ส่งไปที่ห้องฉุกเฉินทันที

ทางด้านนาวินกำลังติดต่อผู้คน ราวกับนรมนกำลังบาดเจ็บสาหัส ให้พฤกษ์รีบติดต่อบุริศร์

สื่อข่าวก็รีบมา อย่างไรแล้วสถานะของนรมนที่นั่น ก็ไม่มีใครกล้าละเลย

เดิมทีทางด้านบุริศร์ได้รับการปล่อยตัวแล้ว แต่ได้รับกระดาษโน้ตมาหนึ่งแผ่น ด้านบนเขียนให้เขาออกมาช้าหนึ่งชั่วโมง

เขาไม่ค่อยเข้าใจ แต่เพราะบนกระดาษโน้ตเป็นลายมือนรมน เขาก็เลยเชื่อฟัง

พูดตามตรง บุริศร์สามารถออกมาจากสถานกักกันได้ ก็ได้แสดงถึงอำนาจของเขาแล้ว คนทางด้านนี้แค่บุริศร์ให้ผลประโยชน์นิดหน่อยกับเขา แน่นอนว่าอนุญาตให้บุริศร์นั่งอยู่ที่นี่เพิ่มอีกหนึ่งชั่วโมง สำหรับเหตุผลพวกเขาก็ไม่ไปถาม

สื่อข่าวด้านนอกรอครึ่งชั่วโมงกว่าก็ไม่มีการดำเนินใดๆ ในทางกลับกันชัยยศก็ขับรถออกไปแล้ว ในเวลานี้ข่าวที่นรมนโดนแทงก็เผยออกมา แต่ละคนก็รีบแบกกล้องไปที่โรงพยาบาล

“นี่ใครให้ข้อมูลเรา? ได้ยินว่ามีข่าวใหญ่ที่นี่ ไหนข่าวใหญ่? เราโง่รออยู่ที่นี่ บริษัทรับเหมาก่อสร้างของตระกูลโตเล็กทางนั้นก็เกิดเรื่อง ฉันคิดว่ามีคนจงใจล้อเล่นกับพวกเรา”

นักข่าวบางคนเริ่มบ่น

นักข่าวคนอื่นๆ เมื่อได้ยิน ก็รู้สึกว่าเป็นเช่นนี้ จึงเดินจากไปอย่างรีบร้อน แต่ยังมีนักข่าวสองสามคนยังไม่จากไป อยากรออยู่ที่นี่ ขณะที่จะรอดูว่าได้ข่าวไหม ชัยยศก็เข้าไปในสถานกักกันด้วยทางเข้าอีกทาง

“ประธานบุริศร์ คุณนายเทวินให้ผมมารับคุณ”

บุริศร์เห็นชัยยศไม่ได้เดินเข้ามาทางประตูหลัก ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“นายเข้ามาจากทางไหน?”

“ประตูหลังครับ”

“ที่นี่มีประตูหลังด้วยเหรอ?”

บุริศร์มองตำรวจข้างๆ

ตำรวจพูดค่อนข้างหดหู่ “ประตูนั้นเราไม่มีทางออกไปได้ มีแค่คนพิเศษเท่านั้นที่เข้าหรือออกทางนั้นได้ พูดไปก็แย่ แม้แต่หัวหน้าเราก็ยังไม่มีคุณสมบัติมากพอเลย ประธานบุริศร์ ความสัมพันธ์ของคุณดีมากจริงๆ”

บุริศร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาเองมีความสัมพันธ์อย่างไรก็รู้ดีแน่นอน แต่เขาไม่ได้ออกไปดำเนินการอะไร หรือว่านรมนเป็นคนดำเนินการ?

แต่นรมนไม่รู้ความสัมพันธ์เครือข่ายคนของเขานะ

ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาและตระกูลพรโสภณไม่มีสิทธินี้ แล้วนรมนเตรียมการแบบนี้ได้อย่างไร?

“รู้ไหมว่าเป็นความสัมพันธ์ของใคร?”

“องค์กร158”

คำพูดชัยยศทำให้ดวงตาบุริศร์หรี่ทันที

“ใคร? 158? คุณนายเทวินกับ158เกี่ยวข้องกันเหรอ?”

นี่เป็นเรื่องไม่คาดคิดของบุริศร์ อย่างไรแล้วแม้แต่เบื้องบนก็มีเรื่องขอร้ององค์กร158 องค์กร158นี้เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ไม่ได้เป็นของประเทศใดประเทศหนึ่ง แต่มีเทคโนโลยีแฮกเกอร์ที่ล้ำสมัยที่สุดในโลก ถึงขนาดมีเอกสารมอบอำนาจเทคโนโลยีระดับสูงอีกด้วย ดังนั้นผู้นำของทุกประเทศจึงอยากมีความสัมพันธ์อันดีกับพวกเขา แค่พวกเขาออกหน้าให้ อย่าว่าแต่กรณีของภาริชเลย ถึงแม้จะเรื่องใหญ่กว่านี้ คาดว่าก็คงไม่มีปัญหา

แค่สิ่งที่ทำให้บุริศร์ประหลาดใจคือ ไม่คิดว่าคนที่สามารถติดต่อกับ158ได้คือภรรยาตัวน้อยของตน

ดูเหมือนว่า ภรรยาตัวน้อยคนนี้จะทำให้เขาประหลาดใจจริงๆ

บุริศร์ไม่ได้พูดอะไรอีก รู้ว่านรมนเป็นคนเตรียมการ แน่นอนว่าเขาก็ตามชัยยศเปิดประตูด้านหลังออกไป

บอกว่าประตูหลัง จริงๆ แล้วมันคือห้องทำงานของหัวหน้า ออกไปจากห้องทำงานหัวหน้ากับออกไปจากประตูทางเข้าสถานกักกันนั้นความหมายแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

หลังจากบุริศร์ออกมาจากสถานกักกันแล้ว ก็รีบเปิดโทรศัพท์ เมื่อตั้งใจจะโทรหานรมน ชัยยศก็รีบพูดขึ้น “ประธานบุริศร์ คุณนายเทวินถูกแทงที่สถานที่ก่อสร้าง ตอนนี้ได้รับการช่วยเหลือฉุกเฉินที่โรงพยาบาล”

“นายว่าไงนะ?”

โทรศัพท์บุริศร์หล่นพื้นดัง “ตุ้บ” สีหน้าย่ำแย่ผิดปกติ

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

ชัยยศรีบเล่าอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในสถานที่ก่อสร้าง จากนั้นก็เล่าเรื่องผู้ถือหุ้นบริษัทบีบบังคับ ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทไม่กล้าเข้ามามีส่วนร่วมต่างๆ

ดวงตาบุริศร์เย็นชาขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายเกล็ดน้ำแข็งก็ใกล้จะพุ่งออกไปทันที ชัยยศรู้สึกว่าอากาศในรถแข็งไปหมด

เขาพูดอย่างอัดอั้นตันใจ “นาวินอยู่กับคุณนายเทวิน แต่เข้าไปเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว ห้องฉุกเฉินส่งเลือดเข้าไปหลายถุงแล้ว ยังไม่มีข่าวอะไรเลย นักข่าวทั้งหมดก็เฝ้าอยู่ที่นั่น”

มือบุริศร์กำเข้าด้วยกันแน่น

“กลับไปที่คฤหาสน์หลังเก่าตระกูลโตเล็กก่อน ฉันจะเปลี่ยนชุดแล้วค่อยไปโรงพยาบาล”

คำสั่งบุริศร์ทำให้ชัยยศตกตะลึง

“ประธานบุริศร์ ไม่ไปโรงพยาบาลทันทีเหรอครับ?”

“คุณนายเทวินจัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว แน่นอนว่ามีการตัดสินใจไว้ เสื้อผ้าที่ฉันสวมตอนนี้กับเสื้อผ้าที่สวมก่อนเกิดเหตุเป็นตัวเดียวกัน และตอนนี้มันก็มีรอยพับ ยับและมีร่องรอยอยู่บ้าง ถ้ามีคนเห็นเบาะแสอะไรเข้า คุณนายเทวินจะว่าฉันยังไง?”

“คุณนายเทวินบอกว่าคุณไปทำงานนอกสถานที่ กลับมาไม่ได้”

ดวงตาบุริศร์มืดมนลงเล็กน้อย

“รู้แล้ว กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”

ชัยยศขับรถกลับไปที่คฤหาสน์หลังเก่าตระกูลโตเล็กทันทีตามคำสั่งของบุริศร์

เมื่อบุริศร์กลับมา กานต์ก็ปิดคอมพิวเตอร์พอดี ออกมาดื่มน้ำ ขณะที่เห็นบุริศร์กลับมา ดวงตากานต์ก็แดงเล็กน้อย

“คุณบุริศร์ คุณกลับมาแล้วเหรอ?”

บุริศร์เห็นกานต์น้ำตาซึม ก็ลูบศีรษะเขาด้วยความรักใคร่ พูดเสียงทุ้ม “ลำบากลูกแย่เลย”

“ผมไม่ลำบาก คนที่ลำบากที่สุดคือหม่ามี้ ผมแค่พิมพ์คอมพิวเตอร์อยู่ที่บ้าน แต่หม่ามี้เป็นแนวหน้าตลอดเลย”