ตอนที่ 908
บทที่ 908 เธอเรียนรู้เรื่องไม่ดีตามบุริศร์จริงๆ ด้วย
October 31, 2026
ปัญญ์ยิ้มขมขื่นพูดขึ้น “คุณหมอผ่าตัดให้ผมประสบความสำเร็จอย่างมาก แต่ช่วงหลังผมไม่ได้ระวังเรื่องสุขอนามัย เกิดการติดเชื้อ ตอนนี้ลำบากมาก”
ถึงปัญญ์จะพูดแบบนี้ แต่นรมนคิดได้ทันทีว่าสิ่งที่ทำให้ปัญญ์ไม่ระวังเรื่องสุขอนามัย ต้องเป็นเพราะสภาพแวดล้อมที่อยู่อาศัยแน่นอน
ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะการบีบบังคับของเชษฐ์ ปัญญ์จะติดเชื้อได้อย่างไร?
“นายไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะต้องจ้างหมอที่ดีที่สุดในโลกมารักษาขานายให้ได้ ไม่ว่ายังไงก็ตาม ฉันจะไม่ทำให้นายพิการแน่นอน”
คำพูดนรมนทำให้ปัญญ์พยักหน้า
“พี่นรมน ไม่ต้องหรอก ประธานบุริศร์เตรียมให้ผมเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้ผ่าตัด คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะ ผมจะไม่เป็นอะไร”
ได้ยินปัญญ์พูดแบบนี้ นรมนก็วางใจ
“มีปัญหาลำบากอะไรก็บอกฉันได้ ไม่ต้องเกรงใจนะ”
“ทำไมต้องเกรงใจล่ะ? ยังไงตระกูลโตเล็กของพวกคุณก็ติดหนี้ตระกูลเจริญไชยของเรา ไม่ว่าเราต้องการอะไรก็เป็นหลักการที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้”
คมทิพย์ไม่รู้ว่าตื่นตั้งแต่ตอนไหน สิ่งที่พูดออกมาทำให้นรมนตกตะลึง
“มองอะไร? ฉันพูดไม่ถูกเหรอ?”
คมทิพย์เชิดคอ ท่าทางนั้นกวนตีนมาก แต่นรมนก็รีบพยักหน้า
“ถูกๆๆ เธอพูดถูกทั้งหมด เธอสวย เธอมีเหตุผล”
“นั่นก็จริง ใครใช้ให้ฉันสวยล่ะ”
คมทิพย์พยักหน้าอย่างไม่ฝักฝ่ายใด แต่จากนั้นก็ลุกขึ้น คว้าคอเสื้อนรมนไว้ทันที แล้วดึงมันลงมา
“เฮ้ คมทิพย์……”
ถูกถอดเสื้อคลุมในที่สาธารณะ นรมนก็ไม่ทันได้ตั้งตัว และที่นี่ก็ยังมีปัญญ์อีกด้วย
ปัญญ์รีบหลับตา แต่สีหน้ากลับแดงก่ำแล้ว
“บาดเจ็บตรงไหน?”
คมทิพย์ขมวดคิ้ว ทำหน้ากังวลและเป็นห่วง
หัวใจนรมนร้อนระอุ แผดเผาทันที รู้สึกได้ว่าความรักระหว่างเธอกับคมทิพย์มันกลับมาแล้ว
“ไม่ได้บาดเจ็บ ฉันแสดงละครให้ทุกคนดู มีถุงเลือดอยู่ด้านใน เลือดพวกนั้นคือเลือดในถุง ไม่ใช่เลือดของฉัน”
คมทิพย์ตกตะลึงจริงๆ
เธอมองนรมน หลังจากเห็นบนร่างกายนรมนไม่มีรอยแผลเป็นจริงๆ ก็ขมวดคิ้วพูดขึ้นอย่างไม่ชอบใจ “เธอเรียนรู้เรื่องไม่ดีตามบุริศร์จริงๆ ด้วย”
“แต่กับเธอ ฉันยังเป็นเหมือนเดิมนะ”
นรมนกอดเธอจากด้านหลัง
“คมทิพย์ ต่อไปห้ามพูดตัดความสัมพันธ์กับฉันง่ายๆ อีกแล้วนะ เธอก็รู้ เพื่อนที่ดีที่สุดของฉันในชีวิตนี้ก็คือเธอ ถ้าเธอไม่ต้องการฉันฉันจะเสียใจมาก”
ร่างคมทิพย์แข็งทื่อทันที ดวงตาก็มีความอบอุ่นเล็กน้อย
“เรื่องพ่อแม่ฉันทำให้ฉันเสียใจมากจริงๆ ตอนนั้นฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เห็นกับตาตัวเองว่าคนคนนั้นคือบุริศร์ ฉันก็เลยเป็นบ้า นรมน เธอก็รู้ จะเป็นใครก็ได้ทั้งนั้น แต่ห้ามเป็นเธอคนเดียว ยิ่งห้ามเป็นคนที่เธอเกี่ยวข้อง ฉันทนไม่ได้”
น้ำตาคมทิพย์ไหลสะอึกสะอื้นลงมา
ทุกวันนี้พฤกษ์ไม่กล้าคุยเรื่องใดๆ เกี่ยวกับตระกูลโตเล็กและนรมนข้างๆ หูเธอ แต่เขาจะคุยกับปัญญ์
คมทิพย์ได้ยินบางอย่างจากข้างๆ จริงๆ แล้วก็เป็นห่วง แทบอยากจะติดปีกบินไป แต่เธอยังผ่านช่วงเวลาสำคัญของพ่อแม่ไปไม่ได้
ในขณะนี้รู้แล้วว่าเรื่องพ่อแม่ไม่เกี่ยวข้องกับบุริศร์ คมทิพย์นึกถึงเรื่องไร้ยางอายที่ตัวเองทำลงไปเพื่อแก้แค้นพวกเขา เธอแค่รู้สึกว่าตัวเองไม่มีหน้าไปเจอนรมน แต่ไม่คิดเลยว่านรมนจะมาหาเอง
นรมนจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าคมทิพย์คิดอย่างไร?
เธอพูดเสียงทุ้ม “มันผ่านไปแล้ว ต่อไปเรายังเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน ไม่ว่าเจอเรื่องอะไร เธอต้องห้ามปิดบังฉันนะโอเคไหม?”
“โอเค”
ในที่สุดทั้งสองก็ให้อภัยต่อกัน
ระหว่างนรมนและคมทิพย์คุยกันไม่จบไม่สิ้น ปัญญ์เห็นพวกเธอเป็นแบบนี้แล้วก็ดีใจแทนพวกเธอ
โดยไม่รู้ตัว นรมนก็พูดถึงพ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธนและเนตรา คมทิพย์ฟังจบก็มองเธออย่างสงสัยแล้วพูดขึ้น “เธอทนเนตราผู้หญิงคนนั้นได้จริงๆ เหรอ? ไม่ใช่สิ เธอเลี้ยงพ่อแม่ไปทำไม? หลอกใช้เธอปูทางให้เนตราเหรอ?”
“เหมือนจะเป็นอย่างนั้นนะ”
พูดถึงตรงนี้ นรมนก็เสียใจเหมือนกัน
“ช่างเถอะ ถือเป็นการตอบแทนพระคุณที่พวกเขาเลี้ยงดู แค่เนตราไม่ก่อเรื่อง ไม่ใช่ว่าฉันดูแลเธอไม่ได้”
ได้ยินนรมนพูดแบบนี้ คมทิพย์ก็ค่อนข้างโกรธทันที
“เธอเลี้ยงดูพ่อแม่เพื่อให้มาควบคุมเธอสินะ”
“เอาล่ะ ไม่ว่าฉันแล้ว เธอกับปัญญ์รักษาบาดแผลที่นี่ให้เต็มที่นะ รอบุริศร์กลับมาแก้ไขปัญหาเรื่องนี้แล้ว ฉันกับพวกเธอก็ไปรับคุณลุงนารธิปกลับบ้านด้วยกัน”
คมทิพย์และปัญญ์ชะงักทันที จากนั้นก็พยักหน้า
“ก็ไม่รู้ตอนนี้พ่อฉันเป็นยังไงบ้างแล้ว? เธอว่าบุริศร์พาพวกเขากลับมาได้จริงๆ ไหม?”
“ได้สิ! ฉันเชื่อใจเขา”
นรมนส่งแววตาเด็ดเดี่ยวให้ความกล้าหาญและความหวังกับคมทิพย์
“แค่เขาพาพ่อฉันกลับมา ฉันยอมแบกรับหนามเพื่อขอโทษเลย”
“รู้แล้ว”
นรมนและคมทิพย์คุยกันสักพัก จากนั้นก็กลับไปที่ห้องผู้ป่วยโรงพยาบาลของตัวเอง
ชัยยศบอกเธอ คิมและคุณท่านตระกูลพรโสภณมาแล้ว
นรมนค่อนข้างกังวล
ถึงแม้เรื่องการจับกุมตัวเชษฐ์นั้นตัวเองจะทำผลงานออกมา แต่เรื่องที่โดนแทงยังทำให้หลายๆ คนเป็นห่วงมากจริงๆ
เธอถอนหายใจ จากนั้นก็ผลักประตูเดินเข้าไป
“แม่ คุณตา พวกคุณมาแล้วเหรอ?”
นรมนยิ้มบางๆ จากนั้นก็เดินเข้ามา