ตอนที่ 910
บทที่ 910 ฉันคือภรรยาเขา
October 31, 2026
“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณหาใครคะ?”
อีกฝ่ายที่รับสายคือผู้หญิง
คิ้วนรมนขมวดเล็กน้อย
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธออาจจะวางสายทันที แต่ตอนนี้เธอยังค่อนข้างใจเย็น
“บุริศร์ล่ะ? ฉันคือภรรยาเขา”
เสียงนรมนไม่ดังไม่เบา แต่เหมาะสมกำลังพอดี
เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายตกตะลึงสักพัก จากนั้นก็ได้ยินทางด้านนั้นตะโกน “บุริศร์ โทรศัพท์จากภรรยาคุณ”
ไม่นานนัก บุริศร์ก็วิ่งมา
“นรมน”
บุริศร์หายใจหอบ
ความคิดของนรมนยังคงอึดอัดเนื่องจากผู้หญิงคนนี้
“เธอเป็นใคร?”
เมื่อเอ่ยปาก นรมนก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนสาวน้อยขี้หึง แต่เธอไม่อยากอดทน เธอหึงแล้ว!
บุริศร์ตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นก็เหลือบมองคนข้างๆ พูดเสียงทุ้มต่ำ “เจ้าหน้าที่ด้านเทคนิคของที่นี่ เมื่อกี้เสื้อผ้าฉันเปียก โทรศัพท์วางไว้ข้างนอก ไม่ได้ตั้งใจไม่รับสายคุณนะ”
“อ๋อ”
เสียงนรมนยืดยาวมาก แต่ไม่พูดอะไรอื่นๆ อีก
บุริศร์รู้สึกได้อย่างรวดเร็วว่าเธออารมณ์ไม่ดี
เขาหยิบโทรศัพท์เดินออกมาจากห้อง ไปด้านนอกที่ค่อนข้างสงบ พูดขึ้นเสียงทุ้ม “เราวิดีโอคอลกัน”
“โอเค”
สุดท้ายนรมนก็ไม่พูดอะไรอีก
เมื่อบุริศร์วิดีโอคอลมา นรมนก็รับสายทันที
เห็นบุริศร์สวมเสื้อแขนสั้น ถึงกล้ามหน้าอกแกร่งจะมีเสื้อผ้ากั้นอยู่ แต่ยังคงเห็นได้อย่างชัดเจนมาก สีหน้านรมนก็ไม่ค่อยดี
“เจ้าหน้าที่ด้านเทคนิคสวยไหม? อีกอย่าง คุณทำอะไรมา? ทำไมเสื้อผ้าเปียก? หืม?”
คิ้วนรมนขมวดเล็กน้อย การแสดงออกตอนถามทำให้บุริศร์ยิ้มขึ้นมาทันที
“หึงเหรอ?”
“ใช่”
นรมนยอมรับอย่างมั่นใจ เธอไม่อยากไร้เหตุผล
รอยยิ้มบุริศร์ยิ่งกว้างขึ้น
“ฉันดีใจมาก”
“อย่าเปลี่ยนเรื่อง คุณยังไม่ตอบคำถามฉันเลยนะ”
นรมนเบ้ปากอย่างไม่ใจเย็นแล้ว
บุริศร์รีบหันมุมวิดีโอนิดหน่อย จากนั้นก็เห็นผู้หญิงตัวสูงใหญ่แต่ละคนอยู่ข้างๆ กำลังคอยชี้แนะเจ้าหน้าที่ด้านเทคนิคเคาะคอมพิวเตอร์
นรมนตกตะลึงเล็กน้อย อาจจะไม่คิดว่าบุริศร์จะตรงไปตรงมาแบบนี้ เมื่อเห็นว่าผู้หญิงหน้าตาไม่ใช่แบบที่บุริศร์ชอบ ก็โล่งอก
“ทำไมเสื้อผ้าถึงเปียก?”
“ฝนตกน่ะที่รัก ไม่ได้พกร่ม”
บุริศร์ตอบอย่างจริงจังมาก
นรมนถึงได้พยักหน้า
“โอเค ฉันจะยกโทษที่คุณให้ผู้หญิงคนอื่นรับสาย แต่ฉันไม่อยากให้มีครั้งต่อไป ไม่งั้นฉันจะให้คุณลองได้รับความรู้สึกเวลาโทรศัพท์ฉันมีผู้ชายคนอื่นรับสายบ้าง”
“ไม่เอา!”
บุริศร์ประหม่าขึ้นมาทันที
“ฉันรับประกัน คราวหน้าถึงโทรศัพท์จะเปียกฝน ฉันก็จะไม่ให้ผู้หญิงคนอื่นแตะต้องโทรศัพท์ของฉัน”
“ก็พอได้อยู่นะ”
นรมนถึงได้โล่งอก
หลังจากสอบสวนเสร็จแล้ว นรมนก็พูดเสียงทุ้ม “ฉันคิดถึงคุณ คุณจะกลับมาเมื่อไร?”
“น่าจะประมาณหนึ่งวันถึงจะจัดการเรื่องทางนี้เสร็จ ฉันยังหาพ่อคมทิพย์ไม่เจอเลย สถานการณ์ทางนี้มันซับซ้อนกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะ”
บุริศร์รู้ความสัมพันธ์ของนรมนและคมทิพย์ แน่นอนว่าค่อนข้างพยายามเต็มที่กับเรื่องนี้
เห็นบุริศร์ยุ่งแบบนี้ เธอก็รีบพยักหน้าพูดขึ้น “โอเค คุณระวังความปลอดภัยหน่อยนะ ฉันจะรอคุณกลับมา”
“ได้ อยู่คนเดียวเบื่อมากก็กลับบ้าน ไม่ต้องไปสนใจว่าสื่อจะพูดยังไง ยังไงแล้วถึงตอนนั้นเรื่องราวของเชษฐ์ถูกเปิดโปง ทุกอย่างมันก็ผ่านไปหมดแล้ว อีกอย่างก็ยังมีฉันไม่ใช่เหรอ?”
บุริศร์รู้ว่านรมนอยู่เฉยๆ ไม่ได้ ให้เธอแกล้งป่วยอยู่โรงพยาบาลทั้งวัน มันทำให้เธอรู้สึกแย่จริงๆ
นรมนพยักหน้าพูดขึ้น “แม่ให้ฉันไปกินข้าว งั้นฉันไปอยู่บ้านคุณตาสักสองวันแล้วกัน”
“ก็ดีนะ”
บุริศร์ได้ยินว่านรมนจะไปที่บ้านคุณท่านตระกูลพรโสภณ แน่นอนว่าดีใจ อย่างไรแล้วความปลอดภัยของลานเขตทหารนั้นรับประกันได้มาก มีญาติคอยอยู่เป็นเพื่อน คนเหล่านั้นที่ไม่มีความจำเป็นก็จะรังควานได้น้อยลง
นรมนนึกถึงธิดา ก็พูดเสียงทุ้ม “ธิดากลับมาแล้ว ฉันให้เธออยู่ที่คฤหาสน์หลังเก่าตระกูลโตเล็ก”
บุริศร์เงียบไปสักพักหนึ่งก่อนพูดขึ้น “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้อภัยเธอง่ายๆ”
“แล้วแต่คุณ ยังไงก็เป็นน้องสาวคุณ คุณจะไม่ยอมรับเธอไปตลอดชีวิต ฉันก็ไม่มีปัญหา”
บุริศร์รู้ว่านรมนกำลังกระตุ้นตน ก็ถอนหายใจอย่างอดไม่ได้ก่อนพูดขึ้น “คุณน่ะ อดทนกับคนในครอบครัวฉันตลอดเลยนะ คุณรู้ไหม คุณเป็นแบบนี้มันทำให้ฉันรู้สึกปวดใจมากจริงๆ ครั้งนี้ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ คุณจะทนกับความกดดันมากขนาดนี้ได้ยังไง? ได้รับความทุกข์มากขนาดนี้ได้ยังไง?”
“แต่ฉันก็ไม่เป็นอะไรนี่หน่า และในทางกลับกันเพราะเธอเราถึงได้กำจัดเชษฐ์ทิ้งได้ ก็ดีกว่ามีคนจับจ้องเราอยู่ด้านหลัง วางแผนใส่เราตลอดเวลาใช่ไหม? อีกอย่าง ตอนนี้เธอท้องแล้ว ต้องรักษาอารมณ์ให้ดี ก่อนหน้านี้ใช้ชีวิตเหมือนเด็กกำพร้ามาตลอด แม่ที่ปรารถนามากที่สุดก็ไม่ได้เจอ มีแค่พี่ชายอย่างคุณ แต่ก็ไม่สามารถยอมรับได้ จริงๆ แล้วเธอก็ใช้ชีวิตยากลำบากมากเหมือนกัน”
ได้ยินนรมนพูดแบบนี้ บุริศร์ก็ถามเสียงทุ้ม “คุณรู้หมดแล้วเหรอ?”