ตอนที่ 925
บทที่ 925 คุณเป็นใครกันแน่?
October 31, 2026
“หัวหน้า เป็นอะไรครับ?”
เมื่อลูกน้องเห็นแววตาที่เชษฐ์มองนรมน ก็คิดไปว่าเชษฐ์ชอบนรมน จึงรีบถาม แต่กลับถูกเชษฐ์มองจ้องอย่างดุดัน
“ฉันไม่ได้สนใจเธอ ฉันแค่เห็น… …”
แค่อะไร? เชษฐ์ ไม่ได้พูด แต่มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย
นรมนรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมายังตัวเองอีกครั้ง เธอลืมตาโพลง ก่อนจะมองตรงไปยังกล้อง
ดวงตาของคนสองคนชนกันในกล้องวงจรปิด ทำให้เกิดประกายไฟยามมอง
นรมนยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังกลับ และนอนหลับต่อไป
สีหน้าของเชษฐ์ค่อนข้างน่าเกลียด
ผู้หญิงคนนี้กำเริบสืบสาน?
เธอคิดจริงๆ เหรอว่าเขาจะไม่ทำอะไรเธอ?
ดูทำเข้า!
นี่มันตัวประกันเสียที่ไหน?
เหมือนมาเที่ยวพักร้อนมากกว่า!
“ให้นรมนไปทำความสะอาดที่โกดัง”
จู่ๆเชษฐ์ก็พูดขึ้นมา
เขาไม่คุ้นเคยกับท่าทางที่สบายๆ ของนรมน
“ครับ”
ลูกน้องรีบไปจัดการทันที
นรมนที่กำลังนอนหลับฝันหวาน ถูกคนเรียกขึ้นมา
“หัวหน้าสั่งให้คุณไปทำความสะอาดที่โกดัง นี่เครื่องมือ”
โดมนำไม้กวาดหรืออะไรบางอย่าง มายื่นให้ต่อหน้านรมน
คิมโกรธเล็กน้อย
“ล้อเล่นอะไรกัน ลูกสาวของฉันท้องอยู่นะ พวกแกให้คนท้องไปทำความสะอาดเนี่ยนะ? ถ้าต้องการทำให้ใครบางคนขายหน้าละก็ ฉันไปเอง”
“แม่ เขาบอกให้หนูไป อย่าไปดื้อแพ่งเลยค่ะ หนูไปก็พอแล้ว อีกอย่างหนูเพิ่งท้องได้ไม่นาน ไม่เป็นไรหรอก”
นรมนไม่ได้สนใจมากนัก
เธอไม่สนคิมที่กำลังขวาง หยิบไม้กวาดและผ้าขี้ริ้วแล้วตาม โดมไปที่โกดัง
ว่ากันว่าเป็นโกดัง แต่จริงๆแล้วมันเป็นที่วางวัสดุที่ไว้ใช้ในการทำเสื้อผ้าอะไรสักอย่าง
หลังจากโดมนำนรมนมาไว้ที่นี่ เขาก็จากไป
นรมนมองไปยังสถานที่นี้ พื้นที่มันค่อนข้างใหญ่ ค่อนข้างรกรุงรัง
เธอว่างไปสักพัก ก่อนจะเริ่มทำความสะอาด
มีวัสดุมากมายที่นี่ และยังมีเสื้อผ้าเก่าอื่นๆอีก ไม่รู้ว่าจะนำไปทิ้งหรืออย่างไร
นรมนรวบรวมเสื้อผ้าเก่าเข้าด้วยกัน และทันใดนั้น เธอก็เห็นเสื้อผ้าเปื้อนเลือด
ชุดนี้น่าจะเก่าไปหน่อย คราบเลือดบนนั้นเป็นสีหมองคล้ำ ถ้าไม่สังเกตให้ดี จะมองไม่ค่อยชัด
นรมนขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอหยิบเสื้อผ้าเปื้อนเลือดมาที่ใต้จมูกเพื่อดมกลิ่น แต่มันก็ไม่มีกลิ่นคาวเลือดแล้ว
เสื้อผ้าก็ขาดรุ่งริ่งราวกับถูกเฆี่ยนตี
เป็นใครกัน?
ทันใดนรมนก็นึกไปถึงแม่ของธิดา
จะเป็นของเธอไหม?
ถ้าเป็นเช่นนั้น ความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาของอชิระจะยอมให้สิ่งนี้เกิดขึ้นใต้จมูกของตัวเธอเองจริงเหรอ?
สมองของนรมนกำลังวิ่งแล่นอย่างรวดเร็ว
แต่เรื่องนี้ไม่น่ามีใครให้คำตอบแก่เธอได้
นรมนซ่อนชุดเปื้อนเลือด แล้วทำความสะอาดต่อไป แต่เธอไม่พบสิ่งอื่นใดอีก
หลังจากทำความสะอาด เธอรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย ก่อนจะไปนั่งบนเก้าอี้เพื่อพักผ่อน
ว่ากันว่าเป็นโกดัง แต่ก็ไม่มีเบาะแสอันมีค่า ยิ่งกว่านั้นคือ หาเงื่อนงำของการฝึกฝนข้างนอกไม่เจอเลย
ที่นี่ดูเหมือนจะมีสวนผักเป็นของตัวเอง ทั้งหมดเป็นการพึ่งพาตนเองทางเศรษฐกิจ
นรมนค่อนข้างท้อแท้
เธอเดินออกจากโกดัง มองดูพระอาทิตย์ตกที่ขอบฟ้าขณะที่มันใกล้จะลับขอบฟ้าไป จริงๆ แล้วเธออยู่ในโกดังตลอดช่วงบ่ายโดยไม่รู้ตัว
นรมนยืดเอวของเธอ ก่อนจะเห็นคนรับใช้หลายคนรีบวิ่งไปที่ตำหนักหลัก
“เกิดอะไรขึ้น?”
เธอขวางคนใช้คนหนึ่งไว้เพื่อสอบถาม
คนใช้พูดอย่างกังวล “จู่ๆคุณนายก็อาเจียนและท้องเสียค่ะ หัวหน้าใกล้จะฆ่าคนแล้ว”
“อาเจียนและท้องเสีย?”
นรมนขมวดคิ้วเล็กน้อย
เธอเดินตามคนใช้ไป
เสียงของ เชษฐ์ราวกับจะถล่มบ้านทั้งหลังได้
นรมนรู้สึกเสมอว่า เชษฐ์นั้นดุร้าย แต่ความรู้สึกของคนภายนอกจะเห็นเขาเป็นคนค่อนข้างที่จะมีมารยาท แต่เชษฐ์ตอนนี้เป็นเหมือนสิงโตที่โกรธอยู่ตลอดเวลา ทั่วทั้งร่างกายรุ่มร้อนราวกับถ้าใครก้าวมาข้างหน้าจะกัดกินให้ไม่เหลือ
เธอมองดูอ่างล้างหน้าที่อยู่รอบกาย ข้างในเป็นสิ่งสกปรก แน่ว่าคงเป็นอ้วกของอชิระ
“บนเกาะนี้ไม่มีหมอเหรอ? ทำไมไม่ไปหาหมอดู บางทีอาหารอาจจะเป็นพิษ”
นรมนพูดออกมา
ทันใดทั่วทั้งห้องก็เงียบเป็นเป่าสาก
ดวงตาของเชษฐ์มองมาทางนรมน
“เธอมาได้อย่างไร?”
“ฉันเดินผ่านมา เลยมาดู”
นรมนยักไหล่อย่างเฉยเมย
ดวงตาของเชษฐ์หรี่ลงเล็กน้อย
“เธอเพิ่งบอกว่าอาหารเป็นพิษ? หรือเป็นเธอเองที่วางยา? จับเธอเอาไว้”
เชษฐ์ออกคำสั่ง โดมและคนอื่นๆรีบมากดนรมนลงกับพื้น