ตอนที่ 951
บทที่ 951 นายเองก็รู้สึกว่าฉันโหดร้ายเกินไปใช่ไหม
October 31, 2026
เสียงเย็นเยือกดังสวนมา ทำให้บูรณ์หนาวสั่นโดยไม่รู้ตัว ในตอนที่เขาเห็นชัดเจนว่าคนตรงหน้าคือใคร ก็ยิ่งกลัวจนวิญญาณหลุดออกจากร่าง
“คุณ..คุณชายอรรณพ ?”
“ทำไม? แกมีปัญหากับลูกสาวของฉัน?”
คนบนโลกต่างรู้ดีว่าสิ่งล้ำค่าที่สุดของอรรณพก็คือลูกสาวของเขา ตอนนี้บูรณ์จะตีลูกสาวของเขาในงานเลี้ยงฉลองของลูกสาวเขา นี่มันเหมือนตบหน้าอรรณพในที่สาธารณะ เป็นธรรมดาที่แววตานั้นจะเยือกเย็น
บูรณ์ในตอนนี้ถึงได้สติว่าเด็กผู้หญิงตรงหน้าคือใคร แต่มันก็สายไปแล้ว
“ขอโทษครับ คุณชายอรรณพ ผมไม่รู้ว่าเป็นคุณหนู ผม......”
“นี่มันคนของใคร? โยนมันออกไปซะ ชั่วชีวิตนี้อย่าให้ฉันเห็นมันอีก!”
อรรณพไม่ฟังคำอธิบายของบูรณ์ ออกคำสั่งไปทันที แล้วคุกเข่าลงอุ้มไอราขึ้นมา
“บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
“เจ็บหูมากเลย”
ไอรามุ่ยปาก ใบหน้าน้อยใจ
อรรณพโกรธขึ้นมาทันที
“ไอ้คนนี้มันทำอะไร? ฉันไม่อยากเห็นมันปรากฏตัวอยู่ในอาชีพนั้นอีก”
ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่เป็นการออกคำสั่งแบนบูรณ์
บูรณ์เสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป อยากจะขอความเมตตา แต่ก็ถูกคนปิดปากไว้แล้วลากไป
รมิดามองฉากละครอยู่ด้านข้าง ตอนนี้ถึงยิ้มพูดกับนรมน “แบบนี้ก็ไม่มีภัยคุกคามแล้ว”
นรมนมองไปที่รมิดาพูดด้วยความเหลือเชื่อ “นึกไม่ถึงว่าเธอจะเอาลูกสาวเธอมาเป็นเครื่องมือ?”
“แล้วยังไง? ไอราพละกำลังสูง ไม่มีปัญหาหรอก”
รมิดากลับไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
นรมนเอาแต่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็คิดไม่ออก
“แต่ว่าเธอไปคุยกับคุณชายอรรณพโดยตรงเลยไม่ดีกว่าหรอ?”
“ฉันกับเขาไม่มีอะไรต้องคุยกัน”
รมิดาพูดคำนี้ด้วยความเฉยชาเล็กน้อย แต่นรมนก็ยังฟังออกถึงเศษส่วนของความโมโหอยู่ในนั้น
นี่ทะเลาะกันหรอ?
นรมนไม่สะดวกที่จะยื่นมือเข้าไปยุ่งปัญหาความรักของคนอื่น ได้เพียงยิ้มหึหึ จากนั้นก็พูดขึ้น “ขอบคุณนะ หลังจากนี้ถ้ามีเรื่องอะไร ถ้าฉันทำได้จะทำให้อย่างแน่นอน”
“เอ้อ ความหมายเธอคือจะเปิดบริษัทภาพยนตร์?”
“มีความคิดนี้อยู่”
นรมนไม่ได้ปิดบังรมิดา
“ฉันจะหุ้นด้วย”
รมิดาพูดพลางส่งบัตรธนาคารใบหนึ่งให้นรมน
“นี่......เธอไม่กลัวฉันเปิดไม่ไหวหรอ?”
“จะเป็นไปได้ยังไง? ประธานบุริศร์เป็นผู้ชายที่มีอำนาจที่สุดในเมืองชลธี มีเขาอยู่ เธอจะทำไม่ไหวได้ยังไง?”
รมิดาพูดจบก็ตบไหล่ของเธอ
“เธอมีธุระก็ไปก่อนเถอะ ฉันไม่ไปส่งแล้ว”
“โอเค พรุ่งนี้ฉันจะรอเธอ”
นรมนรู้สึกว่ารมิดาคนนี้นิสัยตามใจตนเกินไปแล้ว กระทั่งทำให้คนรู้สึกอิจฉา
เธอใช้ชีวิตอย่างอิสระ ใช้ชีวิตตามใจตัวเอง แต่หลักๆคือเธอมีทุนที่จะตามใจตัวเอง เพียงแค่ดาบสากลเล่มเดียวก็สามารถทำให้คนวิ่งตามเป็นฝูงเป็ดแล้ว
นรมนจู่ๆก็พบว่าตนก็ควรที่จะมีความสามารถในการปักหลักหน่อยถึงจะดี
รมิดาพูดถูก ตอนนี้ในเมืองชลธี ทุกคนต่างรู้ว่าเธอคือภรรยาของบุริศร์นอกจากนั้นแล้ว คนอื่นรู้ไหมว่าเธอนรมนเป็นคนยังไง?
อยากที่จะใช้ชีวิตของตัวเอง เธอจำเป็นต้องใช้ความพยายามและกายใจมากขึ้นถึงจะได้
คิดได้อย่างนี้แล้ว นรมนก็รู้สึกว่าชีวิตคนกลายเป็นสวยงามขึ้นมาไม่น้อย
เธอยิ้ม โบกมือให้กับแผ่นหลังของรมิดาจากนั้นก็พูดกับชัยยศที่อยู่ด้านข้าง “ไปกันเถอะ ดูซิว่าบุริศร์จะถามอะไรไหม?”
“ครับ คุณนาย”
ชัยยศออกมาจากงานเลี้ยงวันเกิดพร้อมกับนรมน จากนั้นก็พานรมนมาที่โรงงานร้างห่างไกลแห่งหนึ่ง
เห็นได้ชัดว่าที่แห่งนี้ถูกบุริศร์เอาไปใช้งานแล้ว
ในตอนที่นรมนได้เจอชยนต์อีกครั้ง ชยนต์ก็บาดเจ็บไปทั้งตัวแล้ว
อยู่กับบุริศร์มานานขนาดนี้ เธอรู้มาโดยตลอดว่าบุริศร์ไม่ใช่พ่อพระ และรู้วิธีการของบุริศร์เห็นมาเยอะแล้ว เป็นธรรมดาที่จะชินชาแล้ว
ในตอนที่ชยนต์เห็นนรมนก็เข้าใจทุกอย่างอย่างชัดเจน
“เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่? เธอเป็นผู้เชี่ยวชาญมาจับฉันหรอ?”
นรมนพูดยิ้ม “นายอย่ามองตัวเองสูงเกินไป ฉันไม่ได้มาที่นี่เพราะนาย เรื่องบังเอิญทั้งนั้น
ฉันมาที่นี่เพื่อร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของลูกสาวคุณชายอรรณพ ไปเข้าห้องน้ำตามสะดวก ถ้าไม่ใช่เพราะนายรีบร้อนอยากที่จะทำอะไรกับผู้หญิงคนนั้นจนทนไม่ไหว ฉันก็ยังไม่รู้จริงๆว่านายอยู่ที่นี่”
ได้ยินนรมนพูดแบบนี้ ชยนต์ก็ตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง
“เป็นไปได้ยังไง? ฉันตรวจสอบห้องน้ำไปแล้ว ไม่มีคนอยู่เลย”
“ผ่านช่องระบายอากาศ”
นรมนเพียงแค่พูดออกมาไม่กี่คำ ชยนต์ก็เข้าใจ
“ฉันพลาดเอง”
เขาไม่อาจไม่ยอมรับได้ว่าตนช่างโชคร้าย
“แล้วนายคิดจะพูดทุกอย่างออกมาหรือยัง?”
แววตาที่นรมนมองชยนต์เย็นชาเล็กน้อย
ชยนต์นิ่งเงียบ
บุริศร์คว้าไหล่ของนรมน พูดเสียงอ่อนโยน “กลับกันก่อนเถอะ ไม่เร็วก็ช้าเขาก็ต้องพูด ไม่พูดก็ไม่เป็นไร ถึงยังไงเราก็มีวิธีที่จะรู้ ตอนนี้ดึกแล้ว เดี๋ยวเป็นหวัด”
“โอเค”
นรมนพยักหน้า ทั้งสองเดินไปทางด้านนอก