ตอนที่ 969
บทที่ 969 มันเรื่องอะไรของคุณ
October 31, 2026
สีหน้าบุริศร์เคร่งเครียด
“นรมน หยุดโวยวายได้แล้ว! กลับบ้าน!”
เขาอยากจะอุ้มนรมน แต่นรมนหนีไปข้างๆ เบี่ยงตัวหลบเขาไม่ยอมให้แตะตัว
“คุณไปซะ! ใครอยากจะกลับกับคุณ ไม่กลับ! เราหย่ากันแล้ว กลับทำบ้าอะไร!”
นรมนเรอ สายตาพร่ามัว
รัศมีความโกรธแผ่ออกมาจากรอบตัวบุริศร์ ทำให้อากาศรอบตัวหนาวเหน็บ
พนักงานเห็นอย่างนี้ แต่ละคนไม่รู้ควรจะพูดอย่างไรดี มีคนโทรไปหาพริมาแล้ว
บุริศร์สูดลมหายใจลึก พยายามระงับอารมณ์โกรธของตัวเอง เดินเข้าไป พยายามบังคับอุ้มนรมนขึ้นมา
“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้! คนบ้า! เราหย่ากันแล้ว!”
“หุบปาก!”
อารมณ์โกรธพลุ่งพล่านในตัวบุริศร์
“ประธานนรมน...”
มีคนอยากจะเข้ามาห้าม แต่ต้องตกใจเมื่อเห็นดวงตาบุริศร์ที่เย็นชาจนทำให้คนตัวแข็ง รีบถอยหลังไป
“ไม่เอาไหน!”
นรมนขมวดคิ้วแน่น พึมๆ พำๆ รู้สึกว่าท้องไส้ปั่นป่วนทรมาน
เธอตบบุริศร์ กระซิบ “ฉันอยากอ้วก”
บุริศร์ยิ่งขมวดคิ้วแน่น
เขาเห็นนรมนท่าทางทรมาน ทนดูต่อไปไม่ไหว อุ้มนรมนไปห้องน้ำ
ห้องน้ำถูกบุริศร์กันให้คนอื่นออกไปให้หมด
เขาอุ้มนรมนเข้าไปข้างใน ก็วางเธอลงที่อ่างล้างหน้า
นรมนอ้วกอยู่นานแต่ก็ไม่มีอะไรออกมา
“ไม่ได้กินอะไรแล้วดื่มเหล้าหรือ”
เสียงของบุริศร์ฟังแล้วหนาวเย็นเหมือนหิมะโปรยปราย หนาวจนตัวสั่น
นรมนเรอออกมา ดวงตาพร่าเลือนมองเขา สบถออกมา “เกี่ยวอะไรด้วย”
“พูดให้ดีๆ หน่อย!”
บุริศร์รู้สึกว่านรมนตอนนี้อยากจะถูกตบเหลือเกิน โดยเฉพาะสายพร่ามัวเพราะเมา ยิ่งมีแรงดึงดูดมาก
เขายิ่งควบคุมความคิดของตัวเองไม่ได้
นรมนไม่รู้สึกตัว บุริศร์พูดดีกับเธอเท่าไหร่ เธอยิ่งต่อต้าน
“ไม่! ไม่! มันเรื่องอะไรของคุณ”
เธอพูดแล้วก็พะอืดพะอม
เมื่อเห็นเธอไม่มีอะไรจะอ้วกออกมาได้ บุริศร์ก็แบกเธอขึ้นบนไหล่พาออกมาข้างนอก
พนักงานรอกันอยู่ข้างนอก เห็นบุริศร์ออกมา ก็รีบเข้ามาใกล้
“ถอยไป!”
บุริศร์อารมณ์บูด โดยเฉพาะเมื่อนรมนมีสภาพเป็นอย่างนี้ ถ้าคนพวกนี้มีความสามารถบางทีเขาอาจจะไม่เอาเรื่องก็ได้
“คุณเป็นอะไรกับประธานนรมน ถ้าจะพา ประธานนรมนไปอย่างนี้ พวกเราจะแจ้งตำรวจ”
อีกฝ่ายหยิบมือถือออกมา ข่มขู่บุริศร์ทันที
บุริศร์ยิ้มเย็น โยนทะเบียนสมรสให้พวกเขาดู
“ตอนนี้ยังจะขวางมั้ย”
เมื่อเห็นว่าบุริศร์คือสามีของนรมน ก็หลีกทางให้ทันที
“คุณบุริศร์ ประธานนรมนไม่ค่อยได้กินอะไร ดื่มมากอาจจะไม่ค่อยสบาย คุณ...”
“รู้ว่าเธอไม่ได้กินอะไรยังปล่อยให้เธอดื่มอีกหรือ”
น้ำเสียงของบุริศร์ราวกับจะลงโทษประหารอีกฝ่าย ทำให้อีกฝ่ายตกใจจนเงียบกริบ
นรมนไม่ค่อยพอใจ
“ บุริศร์ ฉันจะบอกให้นะ ขู่พนักงานฉันให้น้อยๆ หน่อย ไม่งั้นฉันจะให้คุณนอนโซฟา!”
คำพูดนี้ฟังแล้วเผด็จการ
บุริศร์คลายโมโหไปหน่อยหนึ่ง
“ทำไมจะนอนโซฟาไม่ได้”
บุริศร์ไม่ได้สังเกตตัวเอง น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงมาก
นรมนรู้สึกไม่สบายดึงบุริศร์ พะอืดพะอม จากนั้นก็พูดอย่างหงุดหงิด “บุริศร์ ฉันไม่ไหว! ฉันไม่ไหว!”
“โอเค ผมจะพาคุณกลับ”
สายตาของบุริศร์อ่อนโยนเหมือนน้ำ อุ้มนรมนออกไป
คนที่อยู่รอบๆ ก็ไม่ขวางอีก
“สามีของประธานนรมน คนนี้ ทำไมดูแล้วคุ้นๆ หน้า! เหมือนเคยเห็นที่ไหน”
“พวกนายไม่เคยดูข่าวเศรษฐกิจหรือไง เขาน่าจะเป็นบุริศร์เจ้าพ่อเมืองชลธี”
“เมื่อกี้ ประธานนรมนเรียกชื่อนี้ใช่มั้ย”
“เหมือนจะใช่นะ”
สองสามคนซุบซิบกัน สุดท้ายก็เข้าใจแล้วทำไมนรมนตัวเล็กๆ ถึงตั้งบริษัทผลิตภาพยนตร์ ได้สำเร็จ
นรมนไม่รู้เรื่องนี้สักนิด
หลังจากเธอถูกบุริศร์อุ้มขึ้นรถ รู้สึกว่าหัวมึนๆ หนักๆ
บุริศร์ให้เธอพิงไหล่ ชัยยศขับรถค่อนข้างนุ่มนวล
กลับมาถึงที่พักของนรมน บุริศร์อุ้มเธอลงจกรถ นรมนหลับไปแล้ว
หลายเดือนมานี้ บุริศร์กับนรมนไม่ได้ใกล้ชิดกันอย่างนี้มานาน เขาอาลัยช่วงเวลาที่ดีเช่นนี้ แต่ก็ไม่อยากเห็น นรมนเป็นทุกข์แบบนี้
บุริศร์อุ้มเธอเข้าไปในห้องนอน ถอดรองเท้า แล้วห่มผ้าห่มให้เธอ ตอนที่จะเดินไปก็รู้สึกว่าชายเสื้อถูกนรมนดึงไว้
“อย่าไป!”
เสียงของเธอไม่ดังมาก ถึงกับสะอึกนิดหนึ่ง ขอบตามีน้ำตาซึมออกมา