บทที่ 971ประธานนรมนเก่งรอบด้านจริง ๆ

หลังจากบุริศร์วางสาย คิ้วก็ขมวดแน่น

เขารู้ว่าราเชนเป็นดารา แต่ทำไมคนคนนี้ถึงมาหานรมนอย่างไม่มีเหตุผล？

“ชัยยศ ตรวจสอบเบื้องลึกเบื้องหลังของราเชนให้ฉันหน่อย ยิ่งละเอียดยิ่งดี”

“ครับ ประธานบุริศร์”

หลังจากชัยยศออกไป บุริศร์ยังคงรู้สึกว่ามีบางอย่างทะแม่ง ๆ เขาจึงโทรหาอรรณพต่อ

“ช่วยสืบเรื่องคนหนึ่งให้ฉันหน่อย”

“ว่ามา”

“ราเชน。”

อรรณพนิ่งไปชั่วครู่ จากนั้นจึงวางสายไป

ทางฝั่งนรมนหลังจากวางสายก็รู้สึกงงงวย ดาราดังขนาดนี้ มีทรัพยากรดีขนาดนี้ทำไมถึงมาหาเธอ？

เธอไม่ได้รู้สึกว่าตนเองล้ำเลิศมาก ในสังคมนี้ ถ้าไม่มีความช่วยเหลือจากบุริศร์ บริษัทภาพยนตร์เล็ก ๆ ของเธอไม่รู้เลยว่าจะเป็นอย่างไร สถานการณ์เช่นนี้จะสามารถดึงดูดดารานักแสดงแถวหน้ามาเซ็นสัญญาร่วมแบ่งปันทรัพยากรของตนเองได้อย่างไร？

นรมนไม่ใช่คนโง่ สามารถคิดได้เช่นนี้

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ตัดสินใจไปหาคมทิพย์ นานมากแล้ว คมทิพย์ก็ได้รับความนิยมเช่นกัน

นรมนพูดกับปาณีสักพัก ปาณีจึงเตรียมของให้เธอ

เธอโทรหาคมทิพย์ รู้ว่าเธออยู่ที่อาคารฟอร์จูนจึงขับรถไป

อาคารฟอร์จูนเป็นอาคารขนาดใหญ่ครบวงจร ด้านในมีธุรกิจมากมาย นรมนรู้ว่าคมทิพย์กำลังอัดเสียงอยู่ อีกครึ่งชั่วโมงหลังจากนี้ถึงจะมีเวลา และสตูดิโอบันทึกเสียงก็ไม่ใช่ว่าใครจะเข้าไปก็ได้ เธอจึงจองที่นั่งในร้านอาหารชั้นสี่ ตัดสินใจหาอะไรรับประทานระหว่างรอคมทิพย์ลงมา

นรมนสั่งคาปูชิโนแก้วหนึ่ง จากนั้นหยิบมือถือออกมาเปิดเวย์ปั๋วดู ในเมื่อตอนนี้เปิดบริษัทภาพยนตร์ ก็ต้องสนใจข่าวสาร และถือโอกาสผลักดันคนใหม่ในบริษัทของตนเองออกไปสักหน่อย แต่อย่างไรก็ตามต้องหาแหล่งทรัพยากรที่ไว้ใจได้

ในขณะที่นรมนกำลังอ่านอย่างใจจดใจจ่อ เสียงกระแอมอย่างสุขุมดังขึ้นเหนือศีรษะ

“ผมนั่งตรงนี้ได้ไหมครับ？”

นรมนแปลกใจเล็กน้อย เมื่อเงยหน้าขึ้น ก็มองเห็นผู้ชายที่ดูสง่ายืนอยู่ตรงหน้าตนเอง

เธอคิ้วขมวดเล็กน้อย มองออกไปรอบ ๆ ธุรกิจที่นี่ดีจริง ๆ จนไม่มีที่นั่งเหลือเลย

“ตามสบายค่ะ”

นรมนพูดจบก็ก้มลงปัดหน้าจอมือถือต่อไป ไม่สนใจผู้ชายตรงหน้า

ราเชนมองผู้หญิงตรงหน้า รู้สึกน่าหัวเราะอย่างอดไม่ได้

ตอนนี้เขาไปที่ไหนก็กลัวว่าจะถูกแฟนคลับจำได้ คิดไม่ถึงว่านรมนจะมองเขาเป็นแค่คนที่ผ่านมา

นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้รู้สึกสบายอกสบายใจแบบนี้？

ราเชนจำไม่ได้แล้ว

เขามองนรมน แววตาดูอ่อนโยนขึ้น

นรมนไม่ใช่คนโง่ และไม่ได้ตาบอด แววตาที่ส่องแสงของราเชนแสดงความสนใจเกินขอบเขต ถึงกับทำให้เธอรู้สึกรังเกียจ

“คุณค่ะ ถ้าคุณจะดื่มกาแฟ ทางที่ดีดื่มเสร็จแล้วรีบไปซะ ฉันนัดกับเพื่อนเอาไว้ อีกสักพักจะมา ถึงตอนนั้นคุณจะไม่มีที่นั่ง”

นรมนไม่อยากไล่คนโดยตรง แต่คำพูดก็ไม่ต่างอะไรกับไล่คน

ราเชนอึ้งไปเล็กน้อย เอามือลูบจมูกและสูดดมทันที“คุณไม่รู้จักผมเหรอ？”

“วิธีชวนคุยแบบนี้ล้าสมัยไปหน่อยนะ ขอโทษด้วย ฉันแต่งงานแล้ว”

นรมนพูดจบก็ก้มหน้าลงต่อ แต่น้ำเสียงไม่ชอบใจ

ราเชนถูจมูก กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ผมคือราเชน”

“ฉันไม่สนว่าคุณเป็นใคร ดื่มเสร็จแล้วก็รีบไปซะ！”

ความอดทนของนรมนมาถึงขีดสุด

ตอนนี้ระหว่างเธอกับบุริศร์กำลังมีปัญหา ไม่มีความคิดที่จะมีความรัก แต่มีผู้ชายสายตากรุ้มกริ่มต้องการหาเรื่องให้โดนด่าที่นี่ เธอก็จะไม่เกรงใจ

เดิมทีราเชนคิดว่าบอกชื่อของตนเองออกไปแล้วจะได้รับการปฏิบัติที่แตกต่าง คิดไม่ถึงว่านรมนจะโมโหขึ้นมาทันที นี่ทำให้เขาอดแปลกใจไม่ได้

“ผมบอกว่าผมชื่อราเชน”

“ฉันบอกให้คุณออกไป ฟังภาษาจีนไม่รู้เรื่องเหรอ？ไม่อย่างนั้นฉันจะใช้ภาษาอังกฤษพูดกับคุณ？”

สีหน้าของนรมนน่าเกลียดมาก

ราเชนเห็นเธอเป็นเช่นนี้ จึงรู้ว่าตนเองอยู่ที่นี่ต่อไปอาจจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น เขาจึงรีบพูดเสียงเบาว่า “นี่คือช่องทางการติดต่อผม อย่างส่วนตัว หากมีธุระคุณสามารถติดต่อผมได้ทุกเมื่อ”

นรมนไม่ได้พูดอะไร

ราเชนคอตกเดินจากไป

นี่ยังเป็นครั้งแรกที่รู้สึกคับอกคับใจเช่นนี้หลังจากที่เขามีชื่อเสียง แต่เพราะอีกฝ่ายคือนรมน เขาจึงอดทน

นรมนไม่แม้แต่จะมองนามบัตรใบนั้น โยนทิ้งลงถังขยะด้านข้างทันที

เธอก้มหน้าดูมือถือต่อ ไม่มีความฝังใจและผลกระทบกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่

เมื่อคมทิพย์ลงมา เธอเปี่ยมไปด้วยความกระฉับกระเฉง

“นรมน รอนานไหม？”

“ไม่เลย เพิ่งจะมาถึง”

นรมนมองเห็นว่าคมทิพย์เปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม

ราวกับเธอค้นเจอเป้าหมายของชีวิต ความเบิกบานที่ส่งออกมาจากทั่วทั้งตัวทำให้คนเปล่งประกาย เธอรู้มาตลอดว่าคมทิพย์เป็นคนสวย เพียงแต่เธอตอนหน้าสดแตกต่างกับเธอในตอนนี้ที่แต่งหน้าบาง ๆ

“ทำไม？เคลิ้มไปกับใบหน้าของพี่เหรอจ๊ะ？”

คมทิพย์คุยโม้อย่างขี้อวด