ตอนที่ 978
บทที่ 978 เธอคิดว่าฉันเป็นคนที่ถูกคนรังแกเหรอ
October 31, 2026
กลิ่นอายที่คุ้นเคยปกคลุมนรมนในชั่วพริบตา
นรมนคิดจะผลักออกไปตามสัญชาตญาณ กลับถูกบุริศร์จับสองมือเอาไว้ทันที และกอดเธอแน่น
“คุณ……”
นรมนเงยหน้าขึ้นช้า ๆ มุมปากเฉียดริมฝีปากบางของบุริศร์ไป ทำให้เกิดความสั่นสะเทือนระหว่างกัน
นัยน์ตาของบุริศร์มืดลง เขากลืนน้ำลาย และคว้าท้ายทอยของนรมนเอาไว้ทันที จูบที่รุนแรงกวาดไปทั่วทั้งตัวในชั่วพริบตา
นรมนทำเป็นผลักออก ทั้งสองคนดื่มด่ำกับความสุขอย่างหาที่สุดไม่ได้
หลังจากความเร่าร้อนผ่านไป นรมนเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ
บุริศร์มองแผ่นหลังของเธอ หลายวันที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าจิตใจสงบอย่างแท้จริง
นรมนให้น้ำร้อนไหลผ่านร่างกายของตนเอง ความเร่าร้อนของเธอยังคงอยู่ ความรักและความผูกพันกับบุริศร์ยังคงอยู่ แต่เรื่องนั้นเหมือนก้างที่ติดคอ ไม่อาจทำเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นได้
ถ้าบุริศร์ไม่มีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นจริง ทำไมถึงกลัวเธอรู้？
และทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงตาย？
นรมนรู้สึกว่าตนเองไม่สามารถก้าวผ่านสิ่งนี้ไปได้ แต่ระหว่างบุริศร์เป็นแบบนี้อีกแล้ว ในขณะนี้จึงถอนหายใจไม่จบไม่สิ้น
รอเธอออกมา นัยน์ตาของบุริศร์สว่างไสว
“เมื่อไหร่คุณจะกลับไปเมืองชลธี？”
“ไม่มีความคิดที่จะกลับไป”
นรมนสะบัดผม
บุริศร์หาไดร์เป่าผมด้วยตนเอง และเข้ามาจับผมยาวของเธอเอาไว้
นรมนนิ่งไปชั่วครู่ แต่ก็ไม่ได้ขัดขวาง
ทั้งสองคนเป็นเหมือนเมื่อก่อน คนหนึ่งเป่าผม คนหนึ่งหลับตาพิงหน้าเตียง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
เส้นผมของนรมนนุ่มสลวย
บุริศร์ชอบผมยาวของเธอเสมอ วันนี้ยังสามารถสางผมสวยให้เธอ เขารู้สึกว่าเป็นเรื่องที่อิ่มอกอิ่มใจสุด ๆ
“ไม่โกรธเหรอ？”
“สิ่งที่ทำกับคุณไม่ได้หมายความว่าไม่โกรธ บางทีฉันอาจจะไม่โกรธ เพียงแค่อยากรู้ต้นเหตุของเรื่องราว บุริศร์ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร อย่าปิดบังฉันเลย ถึงแม้ฉันจะเชื่อว่าคุณไม่ได้นอกใจฉัน แต่ระหว่างคุณกับผู้หญิงคนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่ บอกฉันได้ไหม？”
นรมนลืมตาขึ้นทันที
หัวใจของบุริศร์หยุดเต้นไปเล็กน้อย กล่าวเสียงเบาว่า“ ไม่ได้บอกไปแล้วเหรอ？ถามเรื่องงานนิดหน่อย ถึงต้องเจอกัน เพียงแค่ผมคิดไม่ถึงว่าเธอจะมีความคิดแบบนั้นกับผม”
“เรื่องอะไร？”
บางทีนี่อาจเป็นกุญแจสำคัญ
บุริศร์ตอบเสียงเบา“ เรื่องของบริษัท”
“ยังไม่ยอมพูดอีกนะ”
นรมนรู้สึกผิดหวังขึ้นมาทันที รู้สึกเสียความรู้สึกมาก เมื่อสักครู่ทั้งสองคนรวมกันเป็นหนึ่ง เพราะเรื่องนี้จึงห่างเหินออกมาและไม่คุ้นเคยกันอีกครั้ง
“ฉันยังต้องปรับเสียงดนตรี คุณอยากจะค้างที่นี่ก็ค้างไปนะ”
นรมนดึงผมยาวของตนเองกลับมา สวมชุดนอนยาวเดินไปห้องอ่านหนังสือ
เธอไม่ได้ไล่บุริศร์
ในจุดนี้ บุริศร์ไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจ
นรมนมาถึงห้องอ่านหนังสือ ในสมองกลับว่างเปล่า
เธอทบทวนเรื่องที่เธอสงสัยว่าบุริศร์มีชู้ตั้งแต่ต้นจนจบ เบาะแสเพียงเล็กน้อยก็ไม่มี จากนั้นเธอนึกถึงราเชนอีกครั้ง
ดาราแถวหน้าคนนี้ ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงสนใจตนเอง？
และบุริศร์กับราเชนรู้จักกันหรือเปล่า？
และการวางตัวของราเชน เขาถูกคนต่อยอย่างไม่มีสาเหตุ ทำไมถึงไม่พูดอะไรสักคำ？
นอกจากเขารู้ว่าคนที่ต่อยเขาเป็นใคร ก็รู้จักบุริศร์คนนี้
แต่ด้วยตัวตนภูมิหลังของบุริศร์ ถ้าราเชนเป็นคนธรรมดา ไม่ซักถาม เงียบเป็นใบ้แบบนี้ปกติเหรอ？
สมองของนรมนทำงานอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ว่าอย่างไรก็หาเหตุผลที่สมเหตุสมผลไม่เจอ
ถ้าจะพูดว่าราเชนหลงรักเธอ นรมนรู้สึกว่าตนเองไม่ได้หลงตัวเองขนาดนั้น มันค่อนข้างไม่มีความเป็นไปได้ ในเมื่อราเชนหน้าตาหล่อเหลาขนาดนั้น จะไม่มีสเปคของผู้หญิงที่ต้องเลยเหรอ？ทำไมจะต้องมาชอบผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว？
นรมนรู้สึกว่าสิ่งนี้ไม่ชัดเจน
บางทีราเชนกับผู้หญิงก่อนหน้านี้อาจจะรู้จักกัน？
คิดถึงตรงนี้ นรมนตื่นตัวขึ้นทันที
ถ้าการคาดเดานี้เป็นความจริง งั้นราเชนกับผู้หญิงคนนั้นเกี่ยวข้องกันอย่างไร？
เขาเข้าหาเธอเพื่อจัดการบุริศร์？
หรือเพียงต้องการล้างแค้นให้ผู้หญิงคนนั้น？
คิ้วของนรมนขมวดเข้าหากันแน่น
เธอหยิบมือถือ ส่งข้อความคมทิพย์
“นอนหรือยัง？”
“ยังไม่นอน ทำไมบุริศร์กลับไปแล้วเหรอ？”
คมทิพย์ส่งอีโมจิหน้าตาทะเล้นมา
นรมนใบหน้าร้อนผ่าว
คมทิพย์คนนี้ ฉลาดจริง ๆ
“เปล่า เดาว่าคืนนี้เขาคงจะค้างที่นี่”
“แย่เลยฉัน ยังต้องเร่ร่อนอยู่ข้างนอกต่อ”
คำพูดของคมทิพย์ทำให้นรมนอยากจะหัวเราะ
“พูดไร้สาระ ฉันมีเรื่องจะถามเธอหน่อย”
“ว่ามา”
นรมนนิ่งไปชั่วคราว จากนั้นจึงพิมพ์ว่า“ยังจำผู้หญิงคนนั้นที่เป็นชู้กับบุริศร์ได้ไหม？หล่อนตายแล้ว ฉันอยากจะถามเธอว่า พอรู้จักคนที่จะช่วยสืบตัวตนกับข้อมูลของผู้หญิงคนนั้นให้ฉันไหม”
คมทิพย์ขมวดคิ้วเบา ๆ
“นภดลไม่ได้เป็นลูกน้องของเธอเหรอ？”
“ฉันไม่อยากใช้คนของฉัน”
ประโยคนี้ของนรมนทำให้คมทิพย์เข้าใจทันที
เธอกลัวอยากให้บุริศร์ตกใจ
“ในใจยังข้ามผ่านเรื่องนั้นไปไม่ได้ใช่ไหม？”