บทที่ 98 นรมน ฉันรักคุณ

บทที่ 98 นรมน ฉันรักคุณ

“นรมน เพียงแค่ฉันตายใช่ไหม คุณก็จะยอมหันกลับมา? เพียงแค่ฉันได้รับความทุกข์ทรมานเหมือนกับคุณ คุณถึงจะยอมเชื่อว่าในใจของฉันมีคุณจริงๆใช่ไหม? ถ้านี่เป็นสิ่งที่คุณต้องการ ชีวิตนี้ของฉันยกให้คุณ!”

บุริศร์พูดเสร็จ ก็ยกมีดสั้นขึ้นแล้วแทงเข้าไปในหัวใจของตนลึกๆ

เสียง “พือ” ในสนามฝึกซ้อมที่เงียบสงัดกว้างโล่งอย่างนั้นทำให้เสียงของเครื่องมือที่ทำด้วยเหล็กจมเข้าไปในกล้ามเนื้อ ดังกังวานขึ้นอย่างชัดเจน

ฝีเท้าของนรมนหยุดนิ่ง หัวใจเหมือนโดนดึงเอาไว้แน่นอย่างฉับพลัน

ไม่!

ไม่ได้!

บุริศร์เป็นคนที่รักชีวิตขนาดนั้น เป็นไปได้อย่างไรที่จะทำร้ายตนเอง?

แต่ฝีเท้าของเธอกลับรู้สึกเหมือนว่าหนักหน่วง อย่างไรก็ยกเท้าไม่ขึ้นแล้ว

นรมนรู้สึกแทบจะทนไม่ไหวที่เบ้าตามองไม่ชัดเจน ของเหลวอุ่นๆทะลักขึ้นมาแล้ว ความรักใคร่สนิทสนมความเกลียดชังอาฆาตแค้นในอดีตเหล่านั้น ตอนนี้พัวพันกันอยู่ที่หน้าอก ราวกับอยากจะระเบิดออกมา

เธอไม่กล้าหันไป ไม่สามารถหันไป ถึงขั้นไม่อยากหันไป!

บุริศร์เห็นเธอตัดเยื่อใยเช่นนี้ ฝืนยิ้มแล้วพูดขึ้น: “แม้ฉันจะตาย คุณก็ไม่สามารถกลับมาอยู่ข้างกายฉันได้แล้วใช่ไหม? ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อ คุณนรมนเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในชีวิตนี้ของฉันบุริศร์ ภรรยาเพียงคนเดียว! กานต์ก็เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของฉันบุริศร์!”

“กานต์” ชื่อนี้สะเทือนไปถึงเส้นประสาทของนรมน

กานต์ กมล!

ไม่!

บุริศร์ตายไม่ได้!

ไม่ใช่เพราะเธอรักเขาสุดหัวใจ ไม่ใช่เพราะตัดใจไม่ได้ แต่เป็นเพราะกมล!

เพื่อกมลแล้ว บุริศร์ตายไม่ได้!

นรมนราวกับว่าหาเหตุผลที่สมเหตุสมผลเจอแล้ว เธอหันไปทันที ก็เห็นบุริศร์ที่ล้มอยู่ในกองเลือดท่ามกลางแสงยามเช้า

มืดสั้นเล่มนั้นแทงเข้าไปในหน้าอกของเขาลึกๆ เลือดสีแดงสดเปียกชุ่มไปทั่วร่างท่อนบนของเขา

ดวงตาคู่นั้นของบุริศร์อยู่ที่การหันกลับมาของนรมนอย่างทันที ในที่สุดก็มีความสดใสแล้ว

“คุณยังเป็นห่วงฉันใช่ไหม? นรมน คุณยังรักฉันอยู่!”

มุมปากของบุริศร์แฝงไว้ด้วยรอยยิ้ม หันตัวกลับมาทันที

“ไม่!”

นรมนเพียงรู้สึกว่าความเจ็บปวดที่ทรวงอกกำลังฉีกขาด ความทุกข์ทรมานเมื่อห้าปีก่อนเทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดในตอนนี้

เธอรีบวิ่งไปหาบุริศร์ น้ำตาเหมือนกับเปิดน้ำท่วมที่กั้นเอาไว้ให้ล้นเอ่อออกมา

“บุริศร์ ถ้าคุณกล้าตาย ฉันจะไม่ให้อภัยคุณเลย!”

นรมนกอดบุริศร์เอาไว้แน่น

ในสายตาของเธอเปล่งประกายความกังวล ปวดใจ แล้วก็อารมณ์ซับซ้อนที่บุริศร์ไม่เข้าใจ

บุริศร์จับมือของเธอแน่นๆพูด: “ที่ฉันพูดทั้งหมดเป็นเรื่องจริง เชื่อฉัน เชื่อฉันอีกครั้งได้ไหม? ถ้าครั้งนี้ฉันหนีจากความตายได้ ให้โอกาสฉันสักครั้ง ให้โอกาสฉันได้อธิบายกับคุณสักครั้งได้ไหม? นรมน แต่ก่อนฉันเอาแต่คิดว่าแต่งงานกับคุณเพราะเป็นความรับผิดชอบ เพราะฉันนอนกับคุณแล้ว เพราะฉันทำให้คุณต้องเสียความบริสุทธิ์ที่ล้ำค่าที่สุดของผู้หญิงต่อหน้าทุกคน แต่หลังจากแต่งงานมาสามปี ฉันก็ตกหลุมรักคุณโดยไม่รู้ตัวจริงๆ กับเขมิกาเป็นความสัมพันธ์ของเพื่อนธรรมดามาโดยตลอด แล้วก็ไม่เคยเกินเลยเรื่องต้องห้ามระหว่างชายหญิงเลย มิเช่นนั้นฉันก็คงไม่แน่วแน่ที่จะแต่งงานกับคุณขนาดนั้นและปล่อยเธอไปหรอก”

นรมนกำลังฟังที่บุริศร์พูด ตาก็เอาแต่มองเลือดที่ไหลออกมาของเขา

“ผู้ชายอย่างคุณนี่จะใจร้ายกับทุกคนเลยใช่ไหม? คุณคิดจริงๆหรือว่าการใช้แผนทรมานตัวเองนิดหน่อยฉันก็จะให้อภัยคุณ? บุริศร์ ไม่เลย! ผู้หญิงอย่างฉันใจร้ายที่สุดแล้ว คุณติดค้างฉัน ติดค้างลูกๆ ไม่ใช่ว่าแค่คุณตายก็จะทดแทนได้ ฉันบอกคุณเลยนะ ถ้าคุณกล้าตาย ตลอดชีวิตนี้ฉันก็จะไม่ให้กานต์ยอมรับคุณ!”

น้ำตาของนรมนราวกับฝนตก ไม่รู้ว่าตนเองพูดอะไรตั้งนานแล้ว

เธอบอกตนเอง เธอไม่สามารถให้บุริศร์ตายได้เพราะต้องให้บุริศร์กับกมลไปทำการตรวจความเข้ากัน ของอวัยวะ ก่อนที่ผลการตรวจยังไม่ออกมา เขาตายไม่ได้

แต่ความเจ็บปวดที่ทรวงอกเป็นเพราะอะไรล่ะ?

ความเจ็บปวดที่ฉีกขาดนั้นราวกับแผ่กระจายจากกระดูกไปจนถึงมือเท้าและทั่วทั้งร่างกาย เจ็บจนเธอเกือบจะหายใจไม่ได้อยู่แล้ว

ของเหลวสีแดงสดนั่นสะเทือนเข้ามาที่แก้วตาของเธอ เจ็บปวดมากๆ

“ฉันจะตามหมอ! โทรศัพท์คุณล่ะ? โทรศัพท์ล่ะ?”

ตอนที่ออกมานรมนไม่ได้เอาโทรศัพท์มาด้วยตั้งแต่แรก เวลานี้กังวลซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งกังวลก็ยิ่งหาเสื้อคลุมของบุริศร์ไม่เจอ

เห็นนรมนวุ่นวายเช่นนี้ บุริศร์ก็ราวกับได้เห็นเธอเมื่อห้าปีก่อนแล้ว

นรมนในตอนนั้นก็เป็นอย่างนี้เพื่อบุริศร์แล้วไม่ใส่ใจอะไรเลย

นรมนของเขากลับมาแล้วใช่ไหม?

บุริศร์จับมือของนรมนเอาไว้แน่นๆ พูดเบาๆ: “นรมน ฉันรักคุณ”

สามคำนี้ก็เหมือนกับการโดนทำลายความสงบสุข ทิ้งลูกระเบิดใส่นรมนอย่างฉับพลัน

เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีวันที่ตนเองได้ยินสามคำนี้ออกมาจากปากของบุริศร์

ไม่ว่าจะเป็นการหลอกลวง หรือเป็นอะไร นาทีนี้นรมนก็โดนควบคุมเอาไว้แล้ว

อารมณ์ที่ซับซ้อนทะลักเข้ามาในใจ ทำให้เธอตกตะลึงอยู่ตรงนั้น เบิกตาโพลงมองไปที่บุริศร์ที่หลับตาลงอย่างแฝงไปด้วยรอยยิ้ม

ในตอนที่ข้อมือบุริศร์ตกลงไป นรมนก็เหมือนเพิ่งจะตื่นจากความฝัน

เธอหามือถือของบุริศร์อย่างกับเป็นบ้าไปแล้ว รีบปลดล็อก แล้วโทรหาแชมป์ทันที

“แชมป์ บุริศร์กำลังจะตายแล้ว! ที่นี่มีหมอไหม?”

แต่แรกแชมป์คิดว่าจะนอนหลับสักครู่ ได้ยินนรมนพูดอย่างนี้ ก็ลุกขึ้นยืน รีบเรียกหมอมาทันที

ตอนที่เขาเห็นบุริศร์ที่ได้รับบาดเจ็บ ก็โมโหขึ้นมาทันที

“เกิดอะไรขึ้น? คุณฆ่าเขาแล้ว?”

นรมนไม่ได้พูดอะไร แล้วก็ไม่ได้โต้แย้ง กำลังมองหมอนำบุริศร์ขึ้นบนเปลหาม แล้วรีบวิ่งไปที่ห้องผ่าตัดอย่างรวดเร็ว

เธอก็เหมือนกับตุ๊กตาผ้าขี้ริ้วที่ติดตามอยู่ด้านหลัง ในหัวมีเสียงสะท้อนคำพูดสุดท้ายของบุริศร์ไม่หยุดหย่อน

เขาบอกว่า “นรมน ฉันรักคุณ!”

เขารักเธอ?

น่าขำสิ้นดี!