บทที่1212 เขาดูดีแล้ว?

“คุณบุริศร์ คุณ......”

“ชู่ว——”

มุมปากของบุริศร์โค้งรอยยิ้มที่ชั่วร้ายออกมา ไม่นานนักก็เจาะเข้าไปได้ จากนั้นการใช้เทคโนโลยีการแฮ็กคอมพิวเตอร์ทำให้เกิดความตื่นตระหนกในสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติของประเทศM ลูกศรชี้ตรงไปที่การติดตั้งเมืองชลธี

ดวงตาของพฤกษ์หรี่ลงเล็กน้อยก็รู้ว่าบุริศร์จะทำอะไร

กานต์ขมวดคิ้วแน่น เห็นได้ชัดว่าตระหนักถึงความหมายของบุริศร์แล้ว แต่ก็ไม่ได้ห้าม

เขายังเป็นเพียงแค่เด็ก บางครั้งฟังคำของผู้ใหญ่ก็ไม่ผิด

กานต์ปลอบใจตัวเองแบบนี้ ใช้เทคนิคการแฮ็คอย่างเงียบๆบนคอมพิวเตอร์อีกเครื่องเพื่อเพิ่มไฟ

ในเวลานี้ศูนย์ส่งกำลังของเมืองชลธีจำคำเตือนเรื่องความปลอดภัยได้ทันใด พวกเขาทั้งหมดรวมตัวกันในพริบตา เข้าสู่สถานะเตรียมรบ

คุณท่านตนุวรเดิมทีมาที่นี่เพื่อจะสอบถามเรื่องการติดตามผลในปีนั้นของหมู่บ้านดารายน แต่กลับคิดไม่ถึงว่าพึ่งพูดไปได้ไม่กี่ประโยคก็ถูกกักตัวไว้ แล้วยังไม่ได้เก็บมือถือและอุปกรณ์สื่อสารทั้งหมดของเขา โดยพื้นฐานแล้วนับว่าเป็นการกักบริเวณ

โตษินโมโหจนอยากจะพุ่งออกจากทฤษฎี แต่กลับถูกคุณท่านตนุวรห้ามไว้

เขาพูดเสียงเบา “ดูท่าเรื่องการติดตามผลของหมู่บ้านดารายนจะมีลับลมคมใน”

“ท่านหัวหน้าตระกูล พวกเราต้องกลับไป ไม่อย่างนั้นคุณหนูกับประธานบุริศร์จะถูกดึงเข้ามาเกี่ยว”

สิ่งที่โตษินกังวลคือเรื่องนี้

คุณท่านตนุวรกลับพูดเสียงต่ำ “ไม่ต้องกังวล บุริศร์น่าจะมีลู่ทางพานรมนออกจากเมืองชลธี”

“เป็นไปได้ยังไง? เมื่อกี้ผมฟังมา ได้ยินว่าทางทะเลบกอากาศถูกควบคุมแล้ว ต่อให้ประธานบุริศร์มีความสามารถของสวรรค์ ก็ออกไปไม่ได้ ผมกลุ้มใจแล้ว หมู่บ้านดารายนปีนั้นก็แค่ปฏิบัติการทางทหาร ทำไมตอนนี้ให้พูดถึงยังไม่ได้? อีกอย่างพวกเราพูดถึง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณหนูและประธานบุริศร์? พวกเขาควบคุมไม่ให้สามีภรรยาคุณหนูสองคนนั้นออกจากเมืองชลธีนี่มีหมายความว่ายังไง?”

โตษินเดินไปเดินมาอย่างโมโห ในปากบ่นพึมพำ

ดวงตาของคุณท่านตนุวรเผยอารมณ์ที่ซับซ้อน

“ป้าโอแม่บ้านคนก่อนของบุริศร์เป็นคนของหมู่บ้านดารายน แล้วมิลินก็เป็นคนของหมู่บ้านดารายน ก่อนหน้านี้ไม่นานเคยติดต่อไปหาบุริศร์ ผู้หญิงสองคนนี้มีความเกี่ยวข้องกับบุริศร์ไม่มากก็น้อย เบื้องบนต้องการตามหาบุริศร์เพื่อตรวจสอบก็เข้าใจได้”

“เข้าใจได้คืออะไร? ป้าโอคนนั้นมีแผนการแยบยล ท้ายที่สุดเกือบทำให้คุณหนูกับประธานบุริศร์ตาย เรื่องพวกนี้เบื้องบนไม่รู้หรอ? ตอนนี้ยังจะสอบถามอะไรอีก? ต่อให้สอบถาม ก็ควบคุมพวกเขาไม่ให้ออกไปไม่ได้ สถานการณ์ตอนนี้กลับทำให้ผมรู้สึกเหมือนเบื้องบนจะจัดการประธานบุริศร์”

โตษินพูดอย่างไม่คิด แต่คุณท่านตนุวรฟังแล้วมีความหมาย

“โตษิน คิดหาวิธีส่งข่าวไปให้ธรณี ตอนนี้คนที่สามารถช่วยพวกเขาได้มีแค่ธรณีแล้ว”

“ความเกี่ยวข้องทั้งหมดของเราถูกตัดขาดไปแล้วครับ ท่านผู้นำตระกูล”

โตษินยิ่งพูดยิ่งโมโห เป็นคนซื่อตรงมาทั้งชีวิต ทำไมตอนนี้เหมือนกลายเป็นนักโทษ ถูกคนมาเฝ้าดูแล้วล่ะ?

สีหน้าของคุณท่านตนุวรซีดขาวลงทันที

“พวกนรมนตอนนี้ไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง”

ในตอนที่ทั้งสองขมวดคิ้วไม่คลาย ด้านนอกมีเสียงรปภ.ดังขึ้น เป็นรปภ.กลุ่มหนึ่ง

“ทำไมหรอ? มีศัตรูลักลอบเข้ามา? จะต่อสู้แล้วหรอ?”

โตษินแค่ฟังก็รู้ว่านี่คือแตรสัญญาณอะไร

คุณท่านตนุวรเองก็รู้สึกแปลกประหลาด

คนที่คอยเฝ้าดูพวกเขาอยู่ก็ผ่อนคลายลงมาก

ใช้ประโยชน์จากช่องว่างนี้ คุณท่านตนุวรให้โตษินรีบออกไปจากที่นี่ไปหาธรณี ตนเองจะอยู่ต่อเพื่อจ้องมองแรงกดดันของเบื้องบน

บุริศร์กับกานต์สองคนหลังจากขัดขวางการป้องกันของเมืองชลธีแล้ว ก็ได้ยินพฤกษ์โทรศัพท์ออกไป ไม่นานนักเรือรบลำหนึ่งก็จอดอยู่ที่ท่าเรือเบอร์1

“ประธานบุริศร์ เรือมาแล้ว พวกนายไปเถอะ”

บุริศร์มองไปที่พฤกษ์ พูดเสียงเบา “ดูแลตัวเองให้ดี”

“วางใจเถอะ”

ทั้งสองกอดกันนิดหน่อย บุริศร์ก็พานรมนกับลูกๆไปที่ท่าเรือเบอร์1ผ่านช่องทางพิเศษจากเมืองที่ไม่เคยหลับใหล

กานต์มองไปที่เรือรบ ดวงตาเป็นประกายเล็กน้อย แต่ทำเป็นไม่เห็นอะไร ดึงมือของกิจจากับกมลขึ้นเรือไป

คมทิพย์ไม่สามารถมาส่งพวกเขาได้ ในใจนรมนรู้สึกดศกเศร้าและไม่เต็มใจ แต่ผู้ชายและลูกๆของตนล้วนอยู่ตรงหน้า ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวดเกินไป เดินตามพวกบุริศร์ขึ้นเรือไป

เรือเคลื่อนตัว

เพราะเป็นเรือรบ ระหว่างทางไม่มีการสอบถามใดๆ แต่บุริศร์กลับให้หยุดเรือที่ท่าเรือแรกหลังออกจากเมืองชลธี

เขาพานรมนและลูกๆลงจากเรือ ตรงไปที่คลับระดับไฮเอนด์ที่อยู่ใกล้ท่าเรือ

นรมนไม่คาดคิดเลยว่าจะได้พบวินเซนต์ที่นี่

เธอตกตะลึง

“วินเซนต์? ทำไมนายมาอยู่ที่นี่?”

“ฉันควรอยู่ที่ไหน?”

วินเซนต์ยิ้ม แววตาเต็มไปด้วยความหยอกล้อ ในตอนที่มองเห็นบุริศร์ก็ชะงักเล็กน้อย รู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงการเปลี่ยนแปลงของออร่าบนตัวบุริศร์ ก็แต่ยังคงก้าวไปข้างหน้า กอดเขาหนึ่งที

“ต้อนรับกลับมา เจ้านาย!”

เสียงของวินเซนต์ไม่ดัง แต่เพียงพอที่จะทำให้คนที่อยู่รอบด้านได้ยินอย่างเข้าใจชัดเจน

บุริศร์กอดเขาแน่น พูดยิ้มบางๆ “อินทรี หมาป่าเดียวดายของฉันกลับมาแล้ว”

“หมาป่าเดียวดาย” รหัสชื่อนี้ทำให้ตัวของวินเซนต์สั่นเล็กน้อย ดวงตาชื้นทันที

“นายกลับมาแล้ว ดีจริงๆ”

เสียงของวินเซนต์มีความสะอื้น

บุริศร์ปล่อยเขา มองเหล่าพวกพ้องรอบด้าน มีที่รู้จัก และมีที่ไม่รู้จัก แต่ก็ไม่สำคัญ ไม่มีใครรู้ว่าคลับนี้คือสำนักงานใหญ่ของสหภาพQT

คนมากมายต่างนึกว่าสำนักงานใหญ่ของสหภาพQTอยู่ต่างประเทศ แม้แต่พวกพ้องในสหภาพQTล้วนแต่เชื่อแบบนี้ มีแต่พวกพ้องที่นี่ที่เป็นแกนหลักที่สุด เป็นพวกที่ปีนขึ้นมาจากกองคนตายพร้อมกับวินเซนต์และบุริศร์มาตลอด

นี่เป็นเมืองระดับสามที่ธรรมดามาก เรียกได้ว่าซ่อนอยู่ในเมือง

วินเซนต์รีบให้คนนำชามาเสิร์ฟ แล้วให้พวกนรมนนั่งลงบนเก้าอี้ด้านหนึ่ง