บทที่15 พวกเธอกำลังทำอะไร

บทที่15 พวกเธอกำลังทำอะไร

นรมนตกใจกลัวขึ้นมาจริงๆ

เขาเป็นผู้ชายที่เผด็จการและดื้อรั้น เรื่องที่เขาต้องการจะทำนั้นเขาไม่สนใจสายตาของคนอื่น เรื่องนี้เธอรู้ดี แม้ว่าการยั่วยวนเขาเป็นหนึ่งในแผนการของเธอ แต่เธอก็ไม่ได้คิดว่าจะเปิดเผยตัวตนของตนเองเร็วเช่นนี้

แค่เพียงรอยแผลไฟไหม้ปรากฏขึ้นต่อสายตาของบุริศร์ แผนการณ์ของเธอก็จะเป็นไปไม่ได้อีกต่อไป ความเจ็บปวดทรมานในห้าปีที่ผ่านมานี้ก็จะอันตรธานหายไปเปล่าๆ

เมื่อถึงเรื่องนี้นรมนก็ฮึดขึ้นมา เธอเงยหน้าขึ้นมองอย่างรวดเร็ว และใช้หัวกระแทกเข้ากับจมูกของบุริศร์

ความเจ็บปวดกำลังโจมตีบุริศร์

เขาปล่อยนรมนในทันที จมูกนั้นหลั่งเลือดสีแดงสดไหลออกมา ดวงตาตันเฟิ่งคู่นั้นจับจ้องไปที่นรมนราวกับว่าเธอคือยาพิษ จ้องมองผู้หญิงที่กล้าหาญคนนี้

“คุณวางแผนการล่อให้ผมมาหาได้อย่างราบรื่น แต่ว่านะนรมน แต่ว่าสำหรับผมคุณยังอ่อนหัดไปหน่อย พูดมา ที่แท้คุณมีจุดประสงค์อะไร ตัวตนที่แท้จริงเป็นใคร”

ถึงแม้จิตใต้สำนึกของบุริศร์จะเจ็บปวดจนต้องการถอยสองก้าว จมูกก็เลือดออก อย่างไรก็ตามเขายังคงท่าทีอันดุร้าย ต้องการบังคับข่มขู่คน

หัวใจของนรมนเต้นราวกับจะหลุดออกมาจากลำคอ

เธอเจ็บหัวมาก!

จมูกของผู้ชายคนนี้ทำด้วยเหล็กอย่างนั้นรึ

ขนาดเขาถูกจู่โจมบริเวณที่เปราะบาง แต่กลับยังคุกคามเธอได้อยู่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น บุคคลนี้ช่างไม่มีจิตวิญญาณจริงๆ!

นรมนดึงชุดนอนของตัวเองและถอยหลังไปอีกก้าว เธอเตือนบุริศร์ด้วยเสียงอันเย็นชา “ประธานบุริศร์เข้าใจพูดนะคะ คุณมาที่บ้านฉัน ทำบุ่มบ่ามโดยไม่พูดไม่จา แล้วตอนนี้กลับมาถามดิฉัน ขอโทษนะคะคุณมีสิทธิ์อะไรมาทำกับฉันอย่างนี้คะ ถ้าหากว่าเป็นความร่วมมือของบริษัท แฟนของคุณก็ทำให้ฉันอับอายกลางที่สาธารณะ คุณยังมาทำตัวดูถูกดิฉันอีก ใช่เพราะต้องการแกล้งคนของบริษัทHJกรุปรึเปล่าคะ ประธานบุริศร์ถ้าหากว่าเป็นตามที่ฉันพูดล่ะก็ ฉันคงไม่หลงเหลือความรู้สึกใดให้กับบริษัทฮัวยูอีก พวกเราไปตกลงกันที่สถานีตำรวจดีกว่าค่ะ”

เมื่อเห็นนรมนเกรี้ยวกราดด้วยความขุ่นเคือง ดวงตาอันสวยงามทั้งสองข้างก็ลุกเหมือนเป็นเปลวไฟ การเคลื่อนไหวของเธอนั้น ช่างเหมือนกับคนที่อยู่ในความทรงจำ

นัยน์ตาของบุหรี่หรี่ลง แต่ว่าเขาไม่ได้พยายามกดดันนรมนอีกต่อไป

เรื่องอะไรที่เขาอยากรู้ไม่มีทางที่เขาจะไม่รู้ ไม่ช้าก็เร็วเขาจะต้องรู้ความลับของผู้หญิงตรงหน้านี้ให้ได้

“นรมน ทางที่ดูคุณรีบเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา ไม่อย่างนั้นผมจะทำให้คุณได้รู้ว่า การสร้างความลำบากใจให้กับผมบุริศร์นั้นจะจบลงไม่สวยแน่”

“ประธานบุริศร์ข่มขู่ดิฉันหรอคะ ดิฉันกลัวจริงๆ! ถ้าหากว่าประธานบุริศร์ไม่ได้จริงใจที่จะร่วมงาน ดิฉันหวังว่าประธานบุริศร์จะโทรหาประธานของทางบริษัทเรา หรือถ้าหากว่าประธานบุริศร์มีอคติส่วนตัวต่อดิฉัน ก็สามารถแจ้งให้ท่านประธานของทางเราเปลี่ยนตัวสถาปนิกคนใหม่มาให้ได้ ไม่จำเป็นต้องมารังแกผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่ง ทำอย่างนี้รังแต่จะทำให้ดิฉันรู้สึกแย่”

นัยน์ตาของนรมนนั้นเยือกเย็น