บทที่37 ฉันหยอดแค่ภรรยาตัวเอง

บทที่37 ฉันหยอดแค่ภรรยาตัวเอง

นรมนตัวแข็งทื่อขึ้นเพียงพริบตา

หลังจากแต่งงานมาสามปี ปรากฏการณ์ความรักระหว่างพวกเขาได้ร่วงลงไปในสมอง ความหวานชื่น ที่ทำให้คนต่างหลงใหลตรึงใจ เธอเคยคิดว่าผู้ชายคนนี้คือชั่วชีวิตของเธอ แต่ก็คิดไม่ถึงว่าเขาจะเป็นฝันร้ายของเธอ！

นิ้วมือกำเตียงไว้แน่น มองหน้าบุริศร์ที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หัวใจของเธอเกือบจะหยุดเต้น

เขยิบเข้ามาจนอีกเพียงหนึ่งเซนจะถึงปากของเธอ แล้วบุริศร์ก็หยุดลง

ขนบางๆบนหน้าเขามองเห็นได้ชัด

ห้าปีมานี้ เขายังคงหล่อเหมือนเคย แต่เธอไม่เหมือนตอนนั้นอีกแล้ว ยิ่งลูกของพวกเขาถูกอยู่ทรมานราวกับตายทั้งเป็นจากการป่วย

คิดถึงเท่านี้ นรมนก็ยกมือขึ้นทันที “ป๊าบ” เสียงตบดังๆสะท้านไปทั่วทั้งห้องทันที

บุริศร์เพิกเฉิยใส่สายเกลียดชังที่เธอส่งมาเมื่อครู่ สายตาเศร้าโศกนั้นดูเหมือนจะเป็นดาบคมที่แทงเข้าไปที่หน้าอกของเขา

แสบร้อนไปทั่วทั้งหน้า แต่บุริศร์ไม่ใส่ใจ เขาใช้ปลายลิ้นดันไปที่แก้มด้านที่ชา พูดเสียงต่ำ “พอไหม？ถ้ายังไม่พอยังมีอีกข้างนึง”

นรมนนิ่งอึ้งไปทันที

เป็นไปได้ยังไง？

นี่ไม่เหมือนกับบุริศร์ที่เธอรู้จัก！

บุริศร์คือคนหยิ่งทะนง ใครที่ไหนก็กระตุ้นต่อมเขาไม่ได้ทั้งนั้น ยังจำได้เมื่อหลายปีก่อนมีคนตั้งใจเดินกระแทกเขา เขาแทบจะเอาขาของคนนั้นมาให้ได้ เมื่อครู่นี้เธอก็ยังกลัวภายหลัง กลัวว่าบุริศร์จะจับเธอฉีกเป็นชิ้นๆ วันนี้เขาทำแบบนี้หมายความว่ายังไง？

ในสายตาของเขามีความอ่อนโยน ราวกับว่าตัวเองคือคนที่เขารัก สายตาแบบนี้เธอเคยเห็นบุริศร์ใช้ตอนที่เขามองเขมิกา ตอนนี้รู้สึกประชดประชันขึ้นมา

นรมนหันหัวออกอย่างทันทีทันใด หลีกเลี่ยงลมหายใจของบุริศร์ หน้าอกฮวบฮาบขึ้นลง หัวใจก็สับสนงุนงงไปหมด

“บุริศร์ คุณทำแบบนี้แล้วมีความหมายเหรอ？อย่าคิดว่าการที่คุณทำแบบนี้แล้วฉันจะให้อภัยคุณนะ คุณและแฟนสาวของคุณทำฉันขายหน้าและบาดเจ็บ ยังมีอุบัติเหตุจากการทดลองรถครั้งนี้อีก ฉันลืมไม่ลงหรอกนะ อีกอย่างคุณคิดว่าครั้งนี้มันเป็นอุบัติเหตุจริงเหรอ？”

นรมนไม่กล้ามองไปที่ตาของบุริศร์

ผู้ชายคนนี้เก่งเรื่องการแสดงเกินไปแล้ว เก่งเรื่องปลอมแปลง เหมือนว่าเธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา

บุริศร์เห็นว่านรมนหดตัวเองเพื่อป้องกันตัว เขาไปที่มือของนรมน

นรมนพยายามอยากที่จะดึงมือกลับแต่แรงไม่เพียงพอ

“บุริศร์ ตกลงคุณจะทำอะไรกันแน่？”

“ประโยคนี้ควรเป็นฉันถามเธอ ตกลงแล้วต้องการให้ฉันทำอะไรกันแน่？เธอพูดมา เพียงแค่เธอเอ่ยปาก ต่อให้เป็นชีวิตฉัน ฉันก็ให้เธอได้”

บุริศร์พูดด้วยความสัตย์จริง ดวงตาคู่สวยจ้องมองที่นรมน

หัวใจของนรมนหยุดเต้นกะทันหัน เจ็บปวดเล็กน้อย

“ประธานบุริศร์นี่พูดตลกเก่งจริงนะคะ พวกเราเพิ่งจะรู้จักกัน คุณก็เป็นอย่างนี้กับฉันแล้ว ไม่กลัวว่าคุณเขมิกาจะหึงเอาเหรอคะ？ หรือจะบอกว่านี่เป็นวิธีที่ประธานบุริศร์หยอดสาวคะ？”

เธอเกือบถูกเขาหลอกแล้ว！

ผู้ชายคนนี้รักตัวเองจะตายไป จะเป็นไปได้ยังไงที่จะพูดประโยคลึกซึ้งขนาดนี้？ยิ่งไปกว่านั้นถึงแม้ตัวเธอจะมีจุดน่าสงสัย แต่เพื่อจุดน่าสงสัยนั้นถึงกับทำให้บุริศร์ยอมทิ้งชีวิตตัวเองเลยเหรอ เป็นไปได้เหรอ？

ถ้าจะบอกว่าเมื่อก่อนบุริศร์รักเธอ แต่ว่าเขาเคยรักเธอเหรอ？

ความสัมพันธ์สามปีของการแต่งงาน เธอเป็นฝ่ายวิ่งตามเขามาตลอด แต่เขากลับอยู่ข้างบนมาเสมอ อยู่อย่างเย็นชาไม่แยแส ขนาดเธอตั้งท้องอยู่ยังให้คนเผาเธอได้อย่างโหดเหี้ยมป่าเถื่อน ตอนนี้มาแสดงดีลึกซึ้งกับเธอ โคตรจะตลก！

สายตาของนรมนส่งผ่านความเจ็บปวด

บุริศร์ไม่ได้เพิกเฉยต่อความเจ็บปวดนี้ จับมือของนรมนมาวางไว้บนหน้าของตัวเอง ตรงที่แสบๆร้อนๆตรงนั้น มือที่ร้อนผ่าว

นรมนต้องการชักมือกลับ แต่บุริศร์แรงเยอะเหลือเกิน ทำให้ตอนนี้เธอหมดหนทาง ทั้งที่ไม่พอใจ ทำได้เพียงส่งสายตามองค้อนใส่เขาด้วยความเกลียดชัง

เห็นท่าทางของเธอแบบนี้แล้ว บุริศร์รู้สึกราวกับว่าย้อนกลับไปยังอดีต วันที่เธอวิ่งตามจีบเขา เคยเข้าใจผิดว่าเรื่องนั้นไม่สำคัญไม่อยู่ในสายตา จนรู้ว่าเธอถูกฝังอยู่ในทะเลไฟกองใหญ่ที่ปะทุขึ้นอย่างไม่หยุด กระแทกเข้ามาในใจเขาอย่างต่อเนื่อง

ตอนนั้นเขาถึงได้รู้ว่า เขารักเธอมากขนาดไหน

วันนี้เธอกลับมาแล้ว ไม่ว่าจะด้วยวัตถุประสงค์อะไร ต้องการที่จะทำอะไร เขาก็ยินยอมทั้งหมด เพียงแค่เธออยู่เคียงข้างเขา

“ฉันไม่เคยหยอดสาวมาก่อน ฉันหยอดแค่ภรรยาตัวเอง”

เสียงของบุริศร์ต่ำ แต่นำมาด้วยความอ่อนโยน

เกาะป้องกันทั้งหมดของนรมนเกือบจะพังถล่มลง

สายตาของเขาอ่อนโยนเกินไป เสียงของเขาดึงดูดเกินไป แม้กระทั่งลมหายใจยังนำมาด้วยกลิ่นที่รมควันคน

นรมนรู้สึกว่ามีความรู้สึกเจ็บปวดนิดขึ้นมาที่หัวใจตัวเอง

ภรรยา？

เขายังจำภรรยาเขาได้ด้วยเหรอ？

“ประธานบุริศร์นี่ตลกจริงๆเลยนะคะ ฉันคือแคทเธอรีไม่ใช่ภรรยาของคุณสักหน่อย”

นรมนใช้แรงทั้งหมดที่มี อาศัยช่วยที่บุริศร์เผลอ ดึงมือตัวเองกลับมา

เหมือนว่ามือจะยังเหลือความอุ่นจากมือของเขาอยู่เล็กน้อย แต่เธอยัดมือเข้าไปในผ้าห่มเรียบร้อยแล้ว ถ้าไม่มองก็ไม่รู้สึก

บุริศร์รู้สึกเพียงแค่ว่าบนใบหน้าว่างเปล่า มือว่างเปล่า ราวกับว่าหัวใจทั้งดวงก็ว่างเปล่าแล้วเหมือนกัน

ห้าปีมานี้ เขาติดอยู่กับห้องนอนที่เย็นเฉียบ บ้านเย็นๆที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่ง่ายเลยที่เธอกลับมาแล้ววันนี้ มายืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้วจริงๆ การแสดงออกที่ชัดเจนของอารมณ์ความรู้สึกของเธอ แม้กระทั่งเขาสามารถจับต้องอุณหภูมิอุ่นๆบนร่างกายของเธอได้ เขาก็รู้สึกว่าหัวใจมีวิตชีวาขึ้นมาแล้ว อบอุ่นแล้ว

ในเมื่อนรมนไม่อยากยอมรับ ก็แล้วแต่เธอแล้วกันคงมีสักวันที่เธอบอกจุดประสงค์ของตัวเองออกมา วันนึงเขาจะเปิดม่านลึกลับของเธอออกมา

บุริศร์ยิ้มขึ้น ยิ้มเหมือนลอยอยู่บนอากาศ ยิ้มจนนรมนสยอง

บ้าไปแล้วเหรอผู้ชายคนนี้？

เขาเป็นชายภูเขาน้ำแข็งมาตลอด อยู่ๆมายิ้มอ่อนโยนขนาดนี้นี่ต้องการจะทำอะไร？

“บุริศร์ ฉันเตือนคุณนะ อย่าเข้าใจผิดว่าฉันบาดเจ็บแล้วจะทำอะไรคุณไม่ได้ ถ้าหากว่าคุณกล้าที่จะทำอะไรกับฉันละก็ ฉันรับประกันเลยนะว่า……”

“ฉันไม่ทำอะไรทั้งนั้น แค่ต้องการอยู่ดูแลเธอที่นี่ จนกว่าเธอจะแข็งแรง”