ตอนที่ 1624 ความรู้สึกนี้เธอคุ้นเคยดี

คมทิพย์ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ดื่มเหล้าที่มีอยู่จนหมด ไม่รู้ว่าหมดสติไปตั้งแต่เมื่อไหร่

ภายในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นเหล้าที่รุนแรง ร่างหนึ่งค่อยๆผลักประตูห้องเธอเบาๆ เห็นคมทิพย์ที่เมาไม่ได้สติล้มอยู่บนพื้น จึงอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว

เขาก้าวเข้าไปอุ้มคมทิพย์ขึ้นมาแล้ววางลงไปบนเตียง แล้วจัดการเก็บขวดเหล้าที่กระจัดกระจายอยู่รอบๆขึ้นมา กลัวว่าตอนที่เธอตื่นจะสะดุดล้มได้

หลังจากจัดการเก็บกวาดห้องเสร็จแล้ว ฝ่ายชายยืนอยู่หน้าเตียงของคมทิพย์ เห็นสภาพที่เจ็บปวดทรมานของเธอ จึงอดไม่ได้ที่จะสงสาร

“แหวะ------”

จู่ๆคมทิพย์ก็รู้สึกถึงความทรมานในท้อง พาดอยู่ที่ข้างเตียงอยากจะอ้วกขึ้นมาทันที

ฝ่ายชายรีบไปหยิบกะละมังในห้องน้ำมาวางที่ใต้เตียงของเธอ มือข้างหนึ่งตบเบาๆอยู่ที่หลังของเธอ ตบเบาๆทีละครั้งทีละครั้ง อย่างอ่อนโยน

จู่ๆคมทิพย์ก็ตะลึงงัน แล้วรู้สึกใจสลายขึ้นมาทันที

“พฤกษ์ นายออกไปเลยนะ!”

เธอผลักผู้ชายตรงหน้าออกไป ร้องไห้ราวกับใจจะขาด

แต่ก่อนตอนที่เธอดื่มเยอะในงานปาร์ตี้ พฤกษ์ก็จะดูแลเธออย่างนี้ แต่เธอรู้ว่า เป็นไปไม่ได้ที่ตอนนี้พฤกษ์จะปรากฏตัวอยู่ที่นี่

เขาอยู่ในสถานกักกัน!

ความปวดใจที่กว่าแอลกอฮอล์จะยับยั้งเอาไว้ได้ทะลักขึ้นมาอีกครั้ง เสียดแทงจนเธอเจ็บไปทั้งตัว ทุกเซลล์กำลังสั่นเทิ้ม กำลังสั่นไหว

“ฉันดื่มจนเมาแล้วแต่ทำไมนายยังไม่ยอมไปไหนอีก? ทำร้ายฉันแล้วตอนนี้มาดูแลฉันมันจะมีประโยชน์อะไร? ตบหัวแล้วลูบหลังงั้นเหรอ? ฉันไม่ต้องการ! นายออกไปนะ!”

คมทิพย์ตะโกนจนเสียงแตก

สีหน้าของฝ่ายชายทั้งสับสนทั้งสงสาร

เขาชงน้ำผึ้งมาให้คมทิพย์ แต่กลับโดนคมทิพย์ปัดตกลงไป

“ไม่ต้องมาทำดีกับฉันอีก! ฉันขอร้องนายล่ะ! อยากหย่าไม่ใช่เหรอ? นายคิดจะทิ้งฉันแล้วจะมาสนใจฉันทำไม? ต่อไปฉันจะเป็นจะตายยังไงมันก็ไม่เกี่ยวกับนายแล้ว! อย่ามายุ่งกับฉัน!”

ร่างของฝ่ายชายนิ่งงัน แล้วค่อยๆกลับตัว ก้าวเท้าจะเดินออกไปข้างนอก

คมทิพย์เห็นร่างนั้นกำลังจะออกไป ก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรไป ถึงค่อยๆยืนขึ้น แล้วกอดอีกฝ่ายจากด้านหลังเอาไว้ทันที

“อย่าไปนะ! พฤกษ์ อย่าไปนะ! ฉันทนไม่ได้! จริงๆนะ! นายให้ปัญหาที่แก้ยากขนาดนั้นกับฉัน ฉันควรจะทำยังไงดี? ด้านเหตุผลบอกฉันว่า นายทำผิดอย่างนี้ฉันไม่ควรให้อภัย ฉันไม่ควรทำให้ตัวเองลำบาก! แต่ด้านความรู้สึกฉันปล่อยนายไปไม่ได้ นายบอกมาสิฉันควรทำยังไง? ตั้งแต่เกิดเรื่องจนถึงตอนนี้ ฉันทรมานอยู่ทุกวินาที ฉันไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ตัวเองจะเป็นยังไง วันที่ไม่มีนาย เตียงมันว่างเปล่า มันเหน็บหนาว บ้านทั้งหลังราวกับอุโมงค์เก็บน้ำแข็ง หนาวจนทำให้ฉันตัวสั่น ฉันคิดถึงอ้อมกอดของนาย คิดถึงเสียงของนาย ฉันคิดถึงจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว! แต่เพราะอะไร? เพราะอะไรนายถึงทำร้ายฉันอย่างนี้? เพราะอะไร?”

น้ำตาของคมทิพย์ที่หยดลงบนหลังของฝ่ายชาย ราวกับน้ำมันร้อนๆที่กำลังลวกเขาอยู่

“ขอโทษนะ”

ฝ่ายชายพูดขึ้นเบาๆ

แต่คมทิพย์กลับส่ายหัวพูดขึ้น: “ฉันไม่อยากได้คำขอโทษ ร้อยพันหมื่นคำขอโทษจะมีประโยชน์อะไร? ฉันต้องการแค่นาย! พฤกษ์ นายเป็นทุกอย่างของฉัน เป็นโลกทั้งใบของฉัน! แต่ตอนนี้นายกลับทำลายโลกของฉัน นายจะให้ฉันทำยังไง?”

“ผม......”

ฝ่ายชายหันตัวกลับมายังไม่ทันได้พูดอะไร ก็โดนคมทิพย์จูบซะแล้ว

จูบของเธอรีบร้อนขนาดนั้น รอไม่ไหวขนาดนั้น ถึงกับมีความเด็ดเดี่ยวที่โถมเข้ามาโดยไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

ฝ่ายชายตะลึงงันไปทันที

“ไม่ได้นะ! คมทิพย์ คุณรู้สึกตัวหน่อยสิ!”

เขาอยากจะผลักคมทิพย์ออกไป แต่น่าเสียดายที่คมทิพย์ในตอนนี้เหมือนไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เหนี่ยวรั้งฝ่ายชายเอาไว้อย่างแน่นหนา จูบที่เร่าร้อนพร้อมกับฉีกเสื้อผ้าเขาออกไปด้วย

“พฤกษ์ ฉันคิดถึงนาย คิดถึงนายจริงๆ! อย่าปฏิเสธฉันเลยนะ!”

การเคลื่อนไหวของคมทิพย์ดุเดือดบ้าระห่ำ ฝ่ายชายยอมรับไม่ได้จึงกำลังหลบหลีกเธอ

“ทำไมนายถึงหลบฉัน? นายไม่รักฉันแล้วใช่ไหม? นายชอบใครล่ะ? บุลินงั้นเหรอ? เพราะเธอให้กำเนิดลูกแก่นายได้แต่ฉันทำไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?”

แววตาที่สิ้นหวังของคมทิพย์ น้ำตาของเธอราวกับสร้อยไข่มุกที่โดนตัดสายหยดลงไปกระแทกบนร่างกายของกันและกัน ซึมผ่านเสื้อผ้าเข้าไปในผิวหนัง ราวกับเตารีดร้อนๆที่กำลังลวกผิวอยู่