ตอนที่ 1626 คุณนายรัตติกรวรกุลเซ็นชื่อแล้ว

“ประธานบุริศร์!”

พฤกษ์รีบขวางบุริศร์เอาไว้

“คุณผิดหวังในตัวผมสินะครับ? หลายปีมานี้ผมไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเลวทรามขนาดนี้เลย ผมรู้ว่าเรื่องนี้ทำร้ายทั้งคุณ ทั้งคุณนาย ยิ่งทำร้ายคมทิพย์อย่างหนัก แต่ตอนนั้นผมโดนครอบงำจนสติเลอะเลือน การทำเรื่องที่ผิด ผมเองก็จนปัญญาที่จะให้อภัยตนเอง ที่ผมทำอย่างนี้ผมไม่ได้ขี้ขลาด แต่ผมกลัวจะทำให้คมทิพย์ลำบากใจ”

“นายไม่ใช่เธอ นายอย่าคิดว่าตัวเองเข้าใจเธอแล้วจะปิดบังเรื่องทั้งหมดกับเธอได้ ไม่งั้นนายจะต้องเสียใจ”

บุริศร์เพิ่งจะพูดจบ โทรศัพท์ของพฤกษ์ก็ดังขึ้น

ทนายปวินนั่นเอง

มือของพฤกษ์สั่นเล็กน้อย แต่ยังคงรับโทรศัพท์ต่อหน้าบุริศร์

“ทนายปวิน”

“ประธานพฤกษ์ คุณนายรัตติกรวรกุลเซ็นชื่อแล้วนะครับ”

“คุณว่าอะไรนะ?”

พฤกษ์นิ่งงันไปเลย ราวกับตกใจจนฟังไม่ชัดเจน

ทนายปวินพูดขึ้น: “คุณนายรัตติกรวรกุล อ้อไม่สิ คุณคมทิพย์เซ็นชื่อในใบหย่าแล้ว ตั้งแต่ตอนนี้ สถานภาพสมรสของคุณสองคนจบลงแล้ว ถ้าไม่มีปัญหาอะไร พรุ่งนี้ผมจะไปดำเนินการที่สำนักกิจการพลเรือนให้เรียบร้อยนะครับ ส่วนทรัพย์สินพวกนั้นที่คุณมอบให้ คุณคมทิพย์ฝากให้ผมมอบให้คุณนายบุริศร์แทน เธอไม่ต้องการอะไรเลย”

พฤกษ์รู้ ตนเองเสียใจแล้ว

และนี่ราวกับเป็นผลลัพธ์ที่แน่นอนแล้ว

พูดได้ไม่ชัดเจนว่าในใจรู้สึกยังไง พฤกษ์เจ็บปวดจนหายใจไม่ออก

ทั้งหมดนี้เขาทำขึ้นมาเอง ไม่เช่นนั้นเขาจะมีชีวิตคู่ที่มีความสุข แค่นึกถึงเมื่อก่อน นึกถึงเย็นวันนี้ ดวงตาของเขาก็อดไม่ได้ที่จะชุ่มชื้นขึ้นมา

เขาสัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังและความปวดใจของคมทิพย์แล้ว เดิมทีคิดว่าถ้าทั้งสองคนได้กลับมาเกี่ยวข้องกันอีกครั้ง อาจจะเกิดการเปลี่ยนแปลงที่ไม่เหมือนเดิมก็ได้ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเธอจะเลือกอย่างนี้

ในเมื่อเป็นสิ่งที่คมทิพย์เลือก เขาจะยอมรับ

บางทีนี่อาจจะเป็นการลงโทษเขาก็ได้!

ลงโทษที่เขาโดนครอบงำจนสติเลอะเลือน ดังนั้นพระเจ้าจึงกำหนดให้เขาต้องโดดเดี่ยวตลอดชีวิต เพียงแค่มันเกี่ยวกับคมทิพย์......

พฤกษ์ปวดใจ มองบุริศร์พูดขึ้น: “ประธานบุริศร์ ต่อไปผมไม่อยู่แล้ว รบกวนพวกคุณช่วยดูแลคมทิพย์ด้วย ถ้าเธอมีคนที่ชอบแล้ว ถึงตอนนั้นยังหวังให้พวกคุณช่วยเธอพิจารณาด้วยนะครับ”

“นายคิดอย่างถี่ถ้วนแล้วสินะ ในเมื่อตัดสินใจแล้วก็อย่าหันกลับมา บนสนามรบมีการเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วเสมอ นายต้องระวังตัวให้ดี ฉันไม่คาดหวังที่จะได้รับข่าวร้ายของนายนะ”

สำหรับพฤกษ์ที่กำลังจะจากไปบุริศร์เองก็อาลัยอาวรณ์จริงๆ

ก่อนหน้านี้เพราะเขากับคมทิพย์ยังเป็นสามีภรรยากัน แต่คิดไม่ถึงว่าคมทิพย์จะเซ็นชื่อในใบหย่า

เดิมทีคิดว่าระหว่างพวกเขายังพอมีหวังอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ดูแล้วเขาคงคิดมากไปเอง

สภาพจิตใจของพฤกษ์ตอนนี้ถ้าจะลงสนามรบ บุริศร์ก็เป็นห่วงจริงๆ

การวางปืนมาจับปากกาน่ะมันง่าย แต่การวางปากกามาจับปืนต้องเสียสละมากกว่าคนอื่นๆมาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพฤกษ์ที่หลายปีมานี้ไม่ได้อยู่ในเขตฝึกฝนเลย

ในใจของพฤกษ์ก็รู้สึกแย่มากๆ

คริชณะได้ยินว่าพฤกษ์หย่าแล้ว ถึงจะรู้สึกแย่ แต่สำหรับเขาที่กำลังจะรีบไปสนามรบต่างประเทศแล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกบางทีอาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้

พฤกษ์หันไปมองคริชณะ พูดขึ้น: “หัวหน้าครับ ถึงผมกับคมทิพย์จะหย่ากันแล้ว แต่ผมหวังว่าเงินเดือนกับสวัสดิการทั้งหมดของผมจะถูกส่งมาให้เธอ ค่าตอบแทนที่ประเทศชาติมอบให้ครอบครัวทหารก็มอบให้เธอด้วยได้ไหมครับ?”

“ฉันจะบอกคุณชายธเนศพลให้ น่าจะไม่มีปัญหาอะไรนะ”

ตอนนี้สนามรบต่างประเทศต้องการคน พฤกษ์มีความสามารถในการเป็นผู้นำ เพียงแค่เขายอมไป ไม่ว่าจะข้อเสนออะไรคุณชายธเนศพลต้องตกลงแน่นอน

เดิมทีบุริศร์เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด แต่กลับคิดไม่ถึงว่าพฤกษ์จะเกิดเรื่องนี้ขึ้นมา ให้พฤกษ์ไปจึงเหมาะสมกว่าอยู่แล้ว

“ขอบคุณครับ!”

พฤกษ์ยกแก้วเหล้าขึ้นมาคารวะบุริศร์