บทที่ 10

"ฉันเอง" อันรันพูด คนหนึ่งทำสิ่งต่าง ๆ และอีกคนต้องรับผิดชอบ เนื่องจากเป็นเพราะเธอ อันรันจึงต้องยอมรับ

"คุณคืออันรัน?" เหวินยูเหม่ยยิ้ม ไม่ว่าเธอจะอารมณ์เสียแค่ไหน เธอโค้งคำนับอันรันอย่างสุดซึ้ง: "ฉันขอโทษ ในฐานะแม่ ฉันไม่ได้ให้การศึกษาแก่ลูกของฉันให้ดี ปล่อยให้ฉันมี ถูกเข้าใจผิด ฉันจะตรวจสอบเรื่องนี้อย่างลึกซึ้งอย่างแน่นอนและหวังว่าจะได้รับการให้อภัยจากคุณ An Ran คุณยกโทษให้ป้าได้ไหม เพื่อประโยชน์ของคุณป้า ยกโทษให้ Mo Yunqi ด้วย"

An Ran ดูธรรมดามาก แม้ว่าเธอจะแปลกใจเล็กน้อยที่แม่ของ Mo Yunqi จะขอโทษเธอ และเธอดูไม่เหมือนว่าแม่ของ Mo Yunqi จะเป็นคนที่ขอโทษคนอื่น

ร่างกายที่สูงและไม่เท่ากัน กระโปรงสีแดง ผมหยิกนุ่มสีดำ และริมฝีปากสีแดงที่เย้ายวน ไม่ว่าจะเป็นแบบไหนก็ตาม มันยากที่จะเห็นว่าเธอเป็นผู้หญิงที่จะขอโทษ โดยเฉพาะสายตาที่ปฏิเสธ

อันรันก้มลงไปหาอีกฝ่าย: "เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของโมทั้งหมด ฉันต้องรับผิดชอบด้วย"

อันรานไม่มีคำอธิบายที่ซ้ำซ้อน และอันรานก็ไม่ต้องการพูดอะไรอีก ถูกและผิด ถูกและผิดล้วนอยู่ต่อหน้าต่อตาเธอ ผู้ที่เข้าใจย่อมเข้าใจโดยธรรมชาติ และผู้ที่ไม่เข้าใจ จะไม่เข้าใจ

ยุคนี้คนหัวเราะเยาะคนจน แต่ไม่เย้ยโสเภณี เธอไม่รู้หรอกว่าบนภูเขามีเสือ และชอบเดินบนภูเขาเสือ สิ่งหนึ่งที่มากกว่านั้นแย่กว่าสิ่งหนึ่งน้อยกว่า มาดูกัน และทะนุถนอมมัน

"โอ้ An Ran คุณใจดีมาก คุณจะเรียกฉันว่าป้าเพื่อขอบคุณได้อย่างไร" Wen Yumei ก้าวไปข้างหน้าสองก้าวและจับมือของ An Ran คนอื่น ๆ เงียบมากและเข้าใจในใจของเธอ Wen Yumei จะไม่ปล่อยให้ เรื่องนี้ไป.

Wen Yumei คือใคร เธอเป็นคนเจ้าเล่ห์และใจร้ายฉาวโฉ่ เธอถูกเลี้ยงดูมานอกบ้านตั้งแต่ยังเป็นเด็ก และ Mo Chongyu สามารถปฏิบัติต่อเธอแตกต่างออกไป นี่แสดงว่าเธอเป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบายมาก

ในเวลานี้ลูกสาวไม่เหมือนมนุษย์หลังจากถูกใครบางคนทุบตี มันต้องไม่ใช่กรณีที่เธอทำเรื่องวุ่นวาย เธอเป็นลูกสาวของเธอเอง ภรรยาของเขาหลายคนทำให้เขาขายหน้า ช่างน่าละอายเช่นนี้ได้อย่างไร ความอัปยศอดสูถูกทิ้งไว้ตามลำพัง

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ต่อหน้าฉันไม่มีใครหนุนหลังและอย่างที่สองเธอไม่มีความสามารถใด ๆ มันจะเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว

อันรันเพิ่งพูดว่า: "เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน และเราทุกคนมีบางอย่างผิดปกติ"

“คุณยังมีสติอยู่นะ อันรัน คุณป้ามีเรื่องนี้อยู่ในใจ ในอนาคต ถ้าคุณมีอะไรทำ คุณสามารถมาหาคุณป้าได้โดยการขอร้อง แต่คุณป้าจะไม่มีวันปฏิเสธสิ่งที่คุณป้าทำได้ เรื่องครอบครัวของฉัน เรื่องหยุนฉี ฉันมักจะปล่อยเธอไปเยอะ ไม่ต้องห่วง กลับมาคราวนี้ ป้าต้องตีสอนเธอให้ดี จะได้ไม่กล้ารังแกเพื่อนร่วมชั้นอีก”

Wen Yumei ตบไหล่ An Ran ที่ไหล่ An Ran ไม่ได้พูดอะไร แต่ในความเป็นจริงเธอรู้ดีอยู่ในใจของเธอ Wen Yumei จำไว้ในใจของเธอ มันต้องไม่ดีกับเธอ

แต่มาถึงขนาดนี้แล้วเธอเป็นนักเรียนที่ไม่มีอะไรเลยและเธอไม่สามารถทำอะไรได้

Wen Yumei สุภาพอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็ทิ้งกระเป๋าของ Mo Yunqi ลูกสาวของเธอ เมื่อทุกคนออกไปเตียงในหอพักก็ว่างเปล่าเช่นกัน

Taxue เอากระเป๋าของเธอไปฝั่งตรงข้าม จัดเตียงก่อน แล้วเปิดกระเป๋าเดินทางบนนั้น มีหนังสือทั้งหมดที่ควรจะมี แต่มีเสื้อผ้าไม่มากนัก หนังสือเป็นหนังสือเก่าทั้งหมด ดูเหมือนจะเป็น ลังเลที่จะโยนมันทิ้งเมื่อพวกเขามองไปที่พวกเขา ของ.

An Ran ซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามก็หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน หนังสือของ Ta Xue บังเอิญเป็นเล่มที่เธอต้องการอ่านและไม่สามารถหาหรือซื้อได้ เธอจึงถาม Ta Xue: "คุณอ่านหนังสือเหล่านี้ทั้งหมดแล้วหรือยัง"