บทที่ 11

“ทำไมล่ะ เธอไม่มีคอมพิวเตอร์เหรอ?” Ta Xue กำลังโทรหาใครบางคนในโลกของเกม เธอกำลังมองหาคนที่ชื่อ Feng Guo Wuhen

An Ran ไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลย แต่ Ta Xue ติดเธอและพูดคุยกับเธอ An Ran ไม่สามารถเรียนรู้ที่จะอ่านได้ ดังนั้นเธอจึงได้แต่มองไปที่ Ta Xue: "คอมพิวเตอร์ของฉันไม่ค่อยได้ใช้ และฉัน เล่นเกมแบบคุณไม่ได้ และฉันก็เล่นไม่ได้เช่นกัน”

"ถ้าอย่างนั้นคุณก็ออกไปจริงๆ นี่มันสังคมแบบไหนกัน คุณยังยึดติดกับกฎ นี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดี นอกจากนี้ หาเงินค่าขนมไว้ใช้" เป๋าจื้อพูด จดจ่อกับสมุดบันทึกของเธอ แล้วพูดว่า : ฉันกับเธอต่างกัน มีครอบครัว เลี้ยงดูได้ เรียนหนังสือได้ไม่เดือดร้อน ฉันต่างกัน ฉันไม่มีเงินใช้หลังออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ถ้าไม่เล่นเกม จะใช้เรียนอะไรดี”

An Ran มองไปที่ Ta Xue สายตาของเธอค่อยๆจับจ้องไปที่ใบหน้าของ Ta Xue: "คุณสามารถสร้างรายได้จากการเล่นเกมได้หรือไม่"

“แน่นอน ไม่อย่างนั้นฉันก็เป็นผู้หญิง จะเล่นเกมทำไม” Taxue ต้องการหาคนเล่นเกมกับเธอจริงๆ

สำหรับ An Ran เธอขาดเงินมาก แต่เธอไม่เข้าใจเกมเลย

"Taxue คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่" An Ran ชะโงกหน้าไปดูมัน และ Ta Xue เล่าประสบการณ์การเล่นเกมของเธอให้ An Ran ฟัง

ตามที่ Taxue กล่าว เธอกำลังเล่นเกมเทพนิยาย ในนั้นมีสมบัติและเครื่องมือวิเศษ หากคุณได้รับหนึ่ง...

Taxue ยิ้มอย่างสุภาพ: "ชิ้นเดียว มีบางชิ้นที่สามารถขายได้เป็นหมื่น"

อันรันตกตะลึง: "มากขนาดนั้นเลยหรือ"

“แต่พวกนั้นเป็นเครื่องมือวิเศษของเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ มันไม่ง่ายสำหรับคุณที่จะได้มันมา คุณต้องต่อสู้กับสัตว์ประหลาดและอัพเกรดเมื่อคุณเข้ามา หลังจากการอัพเกรด สิ่งที่คุณได้มาจะไม่เป็นที่ต้องการของผู้อื่น เว้นแต่คุณจะพบ เจ้าแห่งทวยเทพผู้ยิ่งใหญ่ให้นำมันไปด้วย" ในกรณีนั้นเจ้าจะได้สมบัติบางอย่างมาอย่างง่ายดาย แม้ว่าเจ้าจะขายมันด้วยราคาหลายหมื่นหรือหลายแสนก็ไม่น่ามีปัญหาหากพวกมันมี เล็กไม่กี่ร้อยหรือใหญ่ไม่กี่พัน”

Ta Xue พูดอย่างภาคภูมิใจ An Ran ถามเธอ: "คุณเคยทำมาก่อนไหม"

Taxue ตกตะลึงไปครู่หนึ่งเมื่อนึกถึงครั้งแรกที่เธอเล่นเกมและอยู่ใต้ผ้าห่มของ Wuhen เธออายุเพียงสิบปีซึ่งดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น แต่ Wuhen ถูกโยนออกไปหลังจากที่เธออายุสิบสามปี

“ลืมมันไปเถอะ หาเงินค่าขนม เราอยู่ในโลกเสมือนจริง ไม่มีใครรู้จักเรา อยากทำอะไร ใครจะรู้ การหาเงินมาจุนเจือครอบครัวไม่ใช่เรื่องน่าอาย” Taxue รู้สึกเอะใจอีกครั้ง

อันรันครุ่นคิดอยู่นาน สุขภาพของคุณยายแย่ลงทุกวัน เมื่อเดือนที่แล้วเธอไปรับเงินช่วยเหลือจากฝ่ายกิจการพลเรือน และเธอถูกดุมากมาย บอกว่าเธอมีเงินเรียนที่ ม.อีตันแต่ไม่มีเงินเลี้ยงยาย

อันรันไม่สนใจว่าคนพวกนั้นพูดอะไร มีคำหยาบคายมากมายที่แย่กว่านี้ แต่จะดีมากถ้าเธอซื้ออาหารเสริมให้คุณยายได้

“Taxue คุณอยู่ระดับไหน คุณเป็นเทพหรือเปล่า” An Ran อยากลองดู แม้ว่าเธอจะไม่แน่ใจก็ตาม

ดูหิมะ: "ฉันสามารถถูกมองว่าเป็นเพียงเทพเจ้าองค์เล็กๆ แต่ค่าครองชีพก็เพียงพอแล้ว"

“ถ้าอย่างนั้นคุณพาฉันไปได้ไหม ฉันไม่ต้องการอะไรมากมาย ถ้ามีอาวุธวิเศษที่สามารถขายได้ในราคาสิบหยวน คุณพาฉันไปที่นั่นได้ แล้วฉันจะช่วยคุณ ถ้าคุณขายมัน ให้ฉัน 20 %."

“เงินสิบดอลลาร์อยู่ที่ไหน ถ้ามีก็ไม่มีใครซื้อ คนที่ซื้ออาวุธวิเศษก็เป็นคนแบบคุณที่ไม่รู้อะไรเลย พวกเขาไม่มีความสามารถอะไรเข้ามา พวกเขาซื้ออาวุธวิเศษเพื่อป้องกันตัวและฆ่า ศัตรู วิธีนี้ง่ายกว่า

มันง่ายที่จะหาเงิน สิ่งสำคัญคือการหาเจ้านายที่ดีเพื่อเป็นผู้นำคุณ

แต่ไม่ต้องห่วงอาจารย์ที่นี่ชอบสาวๆ มาก ตอนที่ฉันเข้าไปครั้งแรกมีคนกลุ่มหนึ่งขอให้พาฉันไปด้วยและทุกคนสัญญาว่าจะให้ของดีๆ กับฉัน แต่..." พูดถึง Taxue เธอ รู้สึกหลงทางเล็กน้อย และอันรันก็จ้องมองเธอ: "แต่อะไรนะ? "

"คุณก็รู้ว่าฉันอายุสิบขวบ คุณก็เลยไม่สนใจฉัน" Taxue รู้สึกเสียใจเมื่อนึกถึงเรื่องนี้และรู้สึกอึดอัด ถ้าไม่ใช่เพราะ Wuhen เป็นคนเดียวกับเธอ เธอคงไม่ติดตาม Wuhen , อย่างเย็นชา, แม้แต่ในโลกนี้ ฉันก็ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับดอกไม้ไฟ! ไม่ดี!

"คุณเล่นเกมมาตั้งแต่อายุ 10 ขวบ คุณเป็นปรมาจารย์ไม่ใช่หรือ" อัน รันค่อนข้างประหลาดใจ คนที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยอีตันด้วยความสามารถของเขา ไม่ว่าเขาจะเล่นเกมแย่แค่ไหนก็ตาม ไม่สามารถเป็นเพียงทหารหลังจากเล่นมาสิบปี

"คุณไม่เข้าใจ เกมมักจะเปลี่ยน และเกมใหม่ออกมาก่อนที่คุณจะคุ้นเคย คุณจะเป็นผู้เชี่ยวชาญได้อย่างไร" Ta Xue เริ่มบ่น ถ้า Wuhen ไม่เคยไปถึงระดับปรมาจารย์มาก่อน เปลี่ยนผู้เล่น เธอจะเป็นเทพไม่ได้เหรอ?