บทที่ 12

"Taxue คุณเล่นกับฉันได้ไหม" An Ran ก็อยากลองเช่นกัน เธอบอก Taxue เกี่ยวกับเรื่องนี้ในคืนนั้น และ Taxue ไม่สามารถขออะไรได้อีก และตอบตกลงทันที

อันหรันมุ่งเน้นไปที่การเรียนรู้ ดังนั้นเธอจึงเข้าไปข้างในก่อนเพื่อทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม บวกกับเธอเป็นมือใหม่ เริ่มจากระดับแรก เธอสามารถไปถึงเจ็ดสิบหรือแปดสิบระดับได้ด้วยการแขวนคอ

An Ran ยังเลือกชื่อ ชื่อของเธอไม่ได้ขี้เล่นเหมือนชื่อของ Ta Xue แต่เธอแค่นึกถึงชื่อหนึ่งและฟังดูคล่องแคล่ว

แอน!

"ชื่อนี้ไม่ได้ยิ่งใหญ่เลย ลองคิดดูสิ ถ้าในอนาคตคุณกลายเป็นเทพเจ้า คุณยังใช้ชื่อนี้อยู่ จะมีอำนาจเหนือได้อย่างไร" Taxue นึกถึงความรู้สึกที่ไม่เหมาะสมจริงๆ

อันรันชำเลืองมองเธอ: "อันที่จริง มันไม่สำคัญหรอกว่าจะเรียกว่าอะไร ฉันไม่อยากเป็นพระเจ้าเหมือนกัน ค่าครองชีพเพียงเล็กน้อยก็เพียงพอแล้วสำหรับฉัน ฉันต้องการซื้ออาหารให้คุณยายของฉัน"

เพราะการไปโรงเรียนทำให้คุณยายประหยัดเงินค่าอาหารและเงินเพื่อซื้อชุดให้เธอและยังประหยัดค่าครองชีพอีกด้วยเธอรู้สึกสงสารคุณยายจริงๆ

"ถ้าอย่างนั้นชื่อนี้ ... ลืมมันตราบเท่าที่คุณชอบ" เช่นนั้น An Ran ก็เข้าร่วมกองทัพเกมด้วย เธอไม่รีบร้อนที่จะหาเงิน เธอแค่กำลังศึกษาอยู่ ปาฏิหาริย์ก็คือเธอ ยังไม่พบใครที่ฆ่าเธอ สัตว์ประหลาด

แน่นอนว่า An Ran ต่อสู้กับสัตว์ประหลาดตัวน้อยเท่านั้น เธอไม่ได้วางแผนที่จะมีสิ่งดีๆ ก่อนเลเวล 100 และศึกษาเฉพาะในนั้นเท่านั้น

ในช่วงเวลานี้ An Ran ได้พบกับ Feng Guo Wuhen ครั้งหนึ่ง และเห็นอีกคนหนึ่งอยู่ข้างๆ เขา คนที่สวมเสื้อผ้าสีแดงซึ่งมีระดับถึงระดับของมหาเทพแห่งสวรรค์

เมื่อ Taxue เห็น เธอก็อิจฉาเช่นกันและบอกว่าเสื้อผ้าบนร่างกายของเธอมีราคา 800,000 หยวน An Ran รู้สึกว่าเสื้อผ้าราคาแพงเช่นนี้ฟุ่มเฟือยเกินไปที่จะสวมใส่บนร่างกายของ Yu Yu จะมีเสื้อผ้าราคาแพงเช่นนี้ได้อย่างไร

แต่เสื้อผ้าแปดแสนนั้นดูดีจริงๆ แขนเสื้อดูพริ้ว

"เราไปที่นั่นกันไหม" Taxue ดึง An Ran ให้ไปที่นั่น แต่ An Ran ไม่ไป: "เรากำลังจะพักผ่อน ถึงเวลาพักผ่อนแล้ว"

อันรันมองดูเวลา เกือบจะสิบเอ็ดโมงแล้ว หากเลยเวลานี้ไป จะมีผลในวันพรุ่งนี้

"ไปกันเถอะ" ชื่อของ An Ran คือ Xiao An ในเกม มันเป็นชื่อธรรมดามากและมันไม่ง่ายเลยที่จะดึงดูดความสนใจของผู้อื่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อ An Ran ลงทะเบียนกับเพศของเด็กผู้ชาย มหาเทพไม่มี ติดต่อกับเธอมาก และเขาแทบจะไม่เหลียวแลเธอเลยด้วยซ้ำ และหนุ่มๆ ก็ไม่สนใจเธอโดยตรงเช่นกัน

ในตอนนี้ ระดับของ An Ran ยังต่ำมาก เธอสวมเสื้อผ้าสีขาวที่มีขอบสีน้ำเงิน เธอดูเหมือนเธอยังเป็นชุดเด็ก และเธอไม่มีความตั้งใจที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่เธอนำเครื่องมือวิเศษมาด้วย และแน่นอน พวกเขาทั้งหมดเป็นรุ่นน้อง

An Ran จับมือ Ta Xue: "ไปกันก่อน"

เมื่อหันกลับมา เขาลาก Ta Xue ออกไป และในไม่ช้าหัวของพวกเขาก็กลายเป็นสีดำ และพวกเขาก็ถอนตัวออกจากเกม

“คุณรีบไปกันเถอะ ไปดูมหาเทพกัน บางทีเขาอาจจะพาคุณไปเล่น” เตนล์ดูผิดหวัง อันรันจัดคอมพิวเตอร์ให้เรียบร้อยและวางไว้ข้างๆ

"คุณหิวไหม" ยังมีเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงก่อนที่ไฟจะปิด และ Taxue ก็ทานอาหารเย็นอย่างเอร็ดอร่อยในตอนกลางคืน

เมื่อ An Ran ถามเธอ ดวงตาของ Ta Xue ก็เฉียบคม: "คุณหมายความว่าอย่างไร พาฉันไปทานอาหารเย็น"

"ฉันมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่นี่ และแอปเปิ้ลสองลูก คุณอยากกินมันไหม" อันรันไม่มีอะไรดีที่จะกิน และเธอก็ลังเลที่จะกินมัน แอปเปิ้ลสองลูกอยู่ที่นั่นตั้งแต่พวกเขามาถึง และพวกเขาก็ยังไม่มา สัมผัสได้ครึ่งเดือนกินอาจพังได้

Ta Xue มองไปที่ An Ran: "บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป?"

หลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง: "บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็ใช้ได้ ฉันหิวจริงๆ!"

"งั้นฉันจะทำอาหารให้คุณเองในขณะที่มีไฟฟ้า" อันรันยังทำอย่างเรียบร้อย ลุกขึ้นและปรุงบะหมี่สองชาม แล้วทั้งสองคนก็นั่งลงกับชามใบเล็กและกินบะหมี่ด้วยกัน

An Ran เล่นเกมในวันแรก และ Taxue คอยชื่นชมเธอ: "คุณเป็นนักเรียนชั้นยอดใช่ไหม ฉันตามหลังคุณมาก และคุณดูไม่เหมือนว่าคุณกำลังเล่นเป็นครั้งแรก"