บทที่ 13

อันรันหยุดอยู่ตรงนั้นกับต้าเสวี่ยที่ประตู จ้องมองอย่างสงบไปที่อาจารย์ใหญ่ซึ่งยืนขึ้นในสำนักงานของอาจารย์ใหญ่ซึ่งมีอายุมากกว่าหกสิบปี

อันรันคำนับครูใหญ่อย่างสุภาพ: "สวัสดี"

“สวัสดี คุณคือ An Ran ใช่ไหม” ครูใหญ่ถามโดยยังคงเคร่งขรึมมาก An Ran พยักหน้า: “ฉันเอง”

"สวัสดีอาจารย์ใหญ่ ฉันเพิ่งรู้จัก Taxue" Taxue พูดข้างๆ เขา และอาจารย์ใหญ่ก็ทักทาย Taxue ด้วย

"เกิดอะไรขึ้น" ครูใหญ่ถาม อันรันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ฉันมาที่นี่เพื่อส่งแบบฟอร์มทุนการศึกษา"

อันรันเดินไปหาอาจารย์ใหญ่ หยิบแบบฟอร์มทุนการศึกษาออกมา และส่งให้กับอาจารย์ใหญ่ด้วยมือทั้งสองข้างอย่างใจเย็น

อาจารย์ใหญ่รับแบบฟอร์มนั้น มองดูแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน หยิบตราพิเศษของอาจารย์ใหญ่และตราอย่างเป็นทางการของโรงเรียนออกมา ประทับตราทั้งหมด และมอบให้หร่วนจิงหยุนผู้ไม่เคยเหลียวหลังมอง

หร่วนจิงหยุนหันไปมองอันรัน จากนั้นมองไปที่ต้าเสวี่ยอีกครั้ง และเรียกอันรัน: "มานี่"

อันรันไม่ขยับ แค่ยืนอยู่ตรงนั้นและไม่ผ่าน

หร่วนจิงหยุนยิ้ม มุมปากของเธอกระพือ และดวงตาของเธอก็อ่อนโยน

"อยากให้ฉันเข้าไปกอดคุณไหม" หร่วน จิงหยุนหันกลับมาและเอนตัวไปด้านข้าง นัยน์ตาของเธอมีแววขี้เล่นเล็กน้อย อันรันไม่รู้ว่าเหตุใดหร่วน จิงหยุนจึงมาที่นี่ และทำไมเธอถึงอยากให้เธอข้ามไป แต่มัน ดูเหมือนว่าสิ่งต่าง ๆ จะไม่ง่ายอย่างที่เธอคิด

สำหรับทุนการศึกษา อันรันเดินไป

เป็นผลให้เธอถูกจับมือของหร่วน จิงหยุน ทันทีที่เธอเดินผ่านไป อัน รันพยายามหนี แต่เธอถูกดึงขึ้นไปบนตักของหร่วน จิงหยุนอย่างง่ายดาย ครูใหญ่ก็แก่แล้ว และทนเรื่องแบบนี้ไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงก้มหน้าลงและไม่พูดอะไร Lian Sheng ก็หันกลับมาเช่นกัน โดยไม่ได้มองไปที่ Ruan Jingyun และ An Ran ส่วน Ta Xue ยืนอยู่ข้างหลัง ดังนั้นเขาจะไม่มีใครสังเกตเห็น

ใบหน้าของอันหรันแดงก่ำทันที: "หร่วนจิงหยุน คุณไปไกลเกินไปหรือเปล่า"

Ruan Jingyun กอด An Ran เขาไม่ได้พูดอะไรนอกจากยิ้มอย่างเป็นกันเอง เอื้อมมือไปหยิบแบบฟอร์มใบสมัครไปที่ด้านข้างของโต๊ะ คว้าข้อมือของ An Ran และพาอินโดนีเซียไป An Ran ไม่รู้สึกแปลกอะไรจนกระทั่ง ตอนนี้.

เธอสงบสติอารมณ์และเฝ้าดูหร่วนจิงหยุนเปิดสร้อยข้อมือที่ข้อมือของเธอ กดแบบอินโดนีเซียที่ข้อต่อตรงกลาง จากนั้นกดลงบนแบบฟอร์มใบสมัครสำหรับทุนการศึกษา

อันรันจ้องไปที่ตราประทับที่สวยงามบนแบบฟอร์ม และเห็นได้ชัดว่ามีคำสามคำหร่วนจิงหยุนอยู่บนนั้น

เมื่อ An Ran อยู่ในความงุนงง Ruan Jingyun ได้นำกระดาษทิชชู่ออกมาเช็ดด้านล่างของตราประทับ รัดสร้อยข้อมืออีกครั้ง และเปลี่ยนรหัสผ่านก่อนที่ An Ran จะสังเกตเห็น

An Ran ก้มศีรษะของเธอ สร้อยข้อมือก็โค้งงอแล้ว

"คุณ……"

"ไม่มีใครบอกคุณเหรอว่าฉันเป็นใคร" อันรันนั่งบนตักของหร่วน จิงหยุน หัวของเธอสูงกว่าหร่วน จิงหยุนเล็กน้อย และเมื่อเธอมองไปที่หร่วน จิงหยุน เธอก็ต้องก้มหน้าลงเพื่อมองไปที่หร่วน จิงหยุน

“คุณเป็นใคร” อันรันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจนถึงตอนนี้

หร่วนจิงหยุนพยักหน้า: "นี่ ฉันจะบอกคุณ"

ใบหน้าของอันรันแดงเล็กน้อย ไม่ว่าเธอจะไม่สนใจมากแค่ไหน เธอก็ยังเป็นผู้หญิง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอตกหลุมรักครั้งแรก

มันเหมือนกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ยังไม่โตแต่ได้พบเจ้านายในความรัก แล้วเธอจะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้อย่างไร