บทที่ 14

หลังจากนั่งสักพัก มือของหร่วนจิงหยุนก็ออกจากตักของเธอแล้วเหยียดไปทางอันรัน อันรันลดศีรษะของเธอลง จ้องมองที่มือของหร่วนจิงหยุนที่วางอยู่บนมือของเธออย่างแม่นยำ ค่อยๆ ถือมัน นิ้วหัวแม่มือสอดเข้าไปข้างในแล้วถือไว้ด้วย นิ้วอื่น ๆ

An Ran ไม่ขยับ ในความเป็นจริงไม่ว่า Ruan Jingyun จะทำอะไรในเวลานี้เธอเชื่อว่าเธอจะไม่สามารถหลบหนีได้ แต่หลังจากลงมาสองครั้ง An Ran ก็ไม่ได้สังเกตว่า Ruan Jingyun กำลังจะทำอะไร ถึงเธอ.

ตรงกันข้าม หร่วนจิงหยุนดูเหมือนจะพยายามบอกเธอว่าเขาอดทนต่อเธอ แต่ทำไม? An Ran รู้สึกงงงวยเมื่อมาถึงจุดนี้

ตรงกันข้าม เป็นหร่วนจิงหยุนที่ค่อยๆ หันหน้าไปหาอันรัน และยิ้มอย่างสบายๆ ราวกับสายลมที่พัดผ่านทะเลสาบในเดือนมีนาคม อย่างแผ่วเบา ไม่กวนแม้แต่ระลอกน้ำเดียว

"น่าทึ่งมาก?" หร่วนจิงหยุนแตะริมฝีปากของเธอเบา ๆ และเคลื่อนตัวไปทางอันรัน ดวงตารู้สึกเหงาและเขาถอนหายใจราวกับทำอะไรไม่ถูก

"เป็นไปได้ไหมว่าคุณจะเฉยเมยมากถ้าคุณเปลี่ยนคนอื่น คุณเป็นหินที่แข็งแกร่งและสวยงามจริงๆ" Ruan Jingyun ยังคงหัวเราะในขณะที่เขาพูด แต่เขาก้มลงจูบ An Ran An Ran ซ่อนตัวกลับ แต่เขา มือไวกว่า กดหัวของ An แล้วกดไปที่ริมฝีปากของเขา

อันรันเบิกตากว้าง จ้องมองริมฝีปากที่สัมผัสของหร่วนจิงหยุน ขมวดคิ้ว และค่อยๆ ผ่อนคลายอีกครั้ง

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ตอบสนองมากนัก หร่วนจิงหยุนจึงพลิกตัวและกดเธอลงบนเบาะรถ แต่หร่วนจิงหยุนไม่ได้จูบเธอและไม่ได้ทำอะไรอีก เพียงแค่เฝ้าดูอันรันอย่างเงียบ ๆ ดวงตาของเขากลอกและอ้อยอิ่ง หร่วนจิงหยุนเห็นความเฉยเมยจากก้นบึ้งของดวงตาของเธอ ความเฉยเมยที่ดูเหมือนจะแยกตัวออกจากโลก

"นี่" หร่วนจิงหยุนยกนิ้วขึ้นและชี้ไปที่ริมฝีปากของเธอ ดวงตาที่สวยงามของอันรันมองออกไปนอกกระจกรถ เธอรู้ว่าถ้าเธอไม่จูบหร่วนจิงหยุน เขาจะไม่ลุกขึ้น

หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ อันรันก็จูบริมฝีปากของเขา หร่วนจิงหยุนยิ้มเมื่อเธอจูบเขา และจูบเธอก่อนที่เธอจูบ

จากนั้นหร่วนจิงหยุนก็ลุกขึ้นนั่งและดึงเสื้อผ้าของเขา

"เหลียนเซิง" อันรันเฝ้าดูหร่วนจิงหยุนลุกขึ้น และเธอก็ลุกขึ้นเช่นกัน ในเวลานี้หร่วนจิงหยุนมองออกไปข้างนอกและร้องเรียก

"จองตั๋วสองใบสำหรับคอนเสิร์ต ดนตรีไวโอลิน" Lian Sheng เปิดประตูและรออยู่ข้างนอก หร่วนจิงหยุนสั่ง ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขามีสีหน้าสงบ ไม่เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนอารมณ์ร้าย

อันรันนั่งลงและลังเลอยู่พักหนึ่ง: "คุณอยากไปคอนเสิร์ตกับฉันไหม"

“แล้วอะไรอีกล่ะ การเดทเป็นจุดเริ่มต้นของการออกเดทไม่ใช่เหรอ?” หร่วนจิงหยุนรู้สึกตลกมากเมื่อเขานึกถึงการถูกสารภาพ และเสริมว่า: “เราได้แลกเปลี่ยนสัญลักษณ์แห่งความรักระหว่างเรา ดังนั้นเราควรไปเดทกันไม่ใช่เหรอ? “ไปดูคอนเสิร์ต?”

"ฉันไม่ตกลงที่จะคบกับคุณ คุณจงใจเข้าใจฉันผิด คุณรู้ว่าฉันถูกบังคับ แต่คุณก็ยังรับของขวัญของฉันโดยเจตนา ไม่เพียงแต่ฉันเกือบจะทำใบสมัครหาย แต่คุณยังทำให้ฉันเป็นจินตนาการของ Mo Yunqi ศัตรู" " An Ran ดูไม่มีความสุข โกรธที่ถูกลากลงไปในน้ำโดยไม่มีเหตุผล แม้ว่าจะไม่มี Ruan Jingyun แต่ตัวละครของ Mo Yunqi ก็ไม่ยอมปล่อยเธอไป แต่ด้วยความช่วยเหลือของ Ruan Jingyun จะทำให้สิ่งต่าง ๆ แย่ลงอย่างไม่ต้องสงสัย เป็นเรื่องปกติ ใครอยากให้เกิดเรื่องแย่ๆ

“ฉันได้รับของขวัญทั้งหมดแล้ว และถ้าฉันไม่ขอออกเดท ฉันก็จะไม่ออกเดท ฉันไม่สามารถพูดได้ว่ามันสมเหตุสมผล และฉันก็พูดอย่างมั่นใจ ฉันเป็นนายน้อยของตระกูลรวน ฉันเคยเป็น สารภาพต่อหน้าต่อตา จากนั้นฉันก็ถูกทิ้งหลังจากที่ฉันยอมรับ ใบหน้าของตระกูล Ruan ของฉัน และใบหน้าของ Ruan Jingyun เป็นอย่างไร"

“เห็นได้ชัดว่าคุณเป็นคนอวดดี”

"นายน้อย" อันรันพูดได้ครึ่งทาง แต่ถูกขัดโดยเหลียนเซิงที่อยู่นอกรถ หร่วนจิงหยุนหันไปมอง: "พูด"

“นายน้อย มีคอนเสิร์ตไวโอลิน 2 ครั้ง ถ้าเราไปที่นั่นตอนนี้ ยังมีเวลา แต่การแสดงละครไม่เหมาะสมไปหน่อย” เหลียนเซิงก็งุนงงเช่นกัน โชคไม่ดีนัก

"เพลงอะไร" ร่วนจิงหยุนมองไปที่เหลียนเซิง และเหลียนเซิงตอบว่า "คนข้างหน้าคือเตี่ยเหลียนฮัว และคนข้างหลังคือเหลียงจู"

“มันสายเกินไปสำหรับ Die Lianhua ถ้าเราไป?” Ruan Jingyun ถาม Lian Sheng พยักหน้า “ใช่”

"งั้นไปฟังเหลียงจู้"

Lian Sheng ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แต่เขายังคงเดินไปรอบ ๆ รถแล้วเดินกลับไปที่รถ

คนขับสตาร์ทรถและตรงไปที่คอนเสิร์ตฮอลล์

เมื่อรถมาถึง หร่วนจิงหยุนลงจากรถก่อน จากนั้นหันกลับมาและยื่นมืออันรันรอให้เธอลงจากรถ

อันรันนั่งอยู่ในรถ สายตาจับจ้องไปที่หร่วนจิงหยุนนอกรถ: "ถ้าคุณสัญญา พาฉันกลับก่อนสิบโมง ฉันจะลงจากรถ ถ้าคุณไม่ตกลง ฉันชนะ อย่าลงจากรถ”

"ตกลง ฉันจะพาคุณกลับตอนสิบโมง" หร่วนจิงหยุนไม่ได้บังคับ และยังคงมีรอยยิ้มจางๆ อยู่ที่มุมปากของเขา