บทที่ 15

เมื่อออกมาจากสถานที่แสดงดนตรี An Ran ก็เงียบมากขึ้นเรื่อย ๆ เธอไม่รู้ว่าทำไม Ruan Jingyun ถึงพาเธอมาที่นี่ แม้ว่า An Ran จะไม่เคยไปสถานที่แบบนี้ แต่เธอก็รู้ว่าไม่อนุญาตให้คนที่แต่งตัวเหมือนเธอ เพื่อเข้าสู่สถานที่แสดงดนตรีของ.

ถ้าไม่ใช่เพราะหร่วนจิงหยุน มันคงเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะเข้ามา

คอนเสิร์ตยังไม่จบ จริง ๆ แล้วเรารออีกหน่อยก็ได้ แต่ถ้ามีคนเยอะ คนก็จะดู อันรันรู้ว่าหร่วนจิงหยุนไม่ชอบสร้างปัญหาโดยไม่จำเป็น ดังนั้น เธอจึงออกมาก่อนเวลา .

ทั้งสองออกมาจากลิฟต์ด้วยกัน เหลียนเซิงเดินนำหน้า ออกจากห้องแสดงคอนเสิร์ตและนั่งอย่างปลอดภัยในรถ จากนั้นหร่วนจิงหยุนก็เข้าไปในรถ นอกรถมีหัวหน้างานและผู้จัดการของอาคารดนตรีกำลังดูหร่วนจิงหยุน ออกจาก.

รถแล่นไปตลอดทาง Anran พิงรถด้วยความงุนงงและหรี่ตา โดยปกติแล้ว Anran จะพักผ่อนตอน 10 โมงเย็น เมื่อคืนเธอเล่นเกมจนดึกและสีหน้าของเธอมีสมาธิมาก เป็นเรื่องปกติที่จะง่วงนอนในวันนี้นับประสาอะไรกับสายนี้

หร่วนจิงหยุนเอนตัวไป ดึงอันรานมานอน ให้ศีรษะของอันรานอยู่ในอ้อมแขนของเขา เอาแขนข้างหนึ่งโอบอันราน ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมองที่ข้อมือของเธอ สิบโมงกว่าแล้ว

"อาจารย์ เราจะไปโรงเรียนกันไหม" Lian Sheng รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องไปโรงเรียนในเวลานี้ เนื่องจากโรงเรียนปิดแล้ว

"ไป."

"ใช่."

...

หลังจากผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงรถก็มาถึงประตูมหาวิทยาลัย Eton หยุด Lian Sheng และคนขับลงจากรถและทั้งสองคนไปดูหลังจากประตูรถปิดแล้ว Ruan Jingyun เอนหลังพิง ที่นั่งในรถ เหล่อย่างเงียบ ๆ กอดมือของ An Ran ตบเธอเบา ๆ

อันรันไม่ได้รู้สึกผิดอะไร เธอมีความฝัน ฝันว่าคุณยายกำลังตบเธอจนหลับ

อันรันจำได้ว่าในปีนั้นเกิดไฟไหม้ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และเกือบทุกคนเสียชีวิตในกองเพลิง มีเพียงเธอเท่านั้นที่รอดชีวิต

เธอยังจำได้ว่าวันนั้นตอนที่คุณยายกำลังหยิบผ้าขี้ริ้วใกล้ๆ วันนั้น เมื่อเธอได้ยินเสียงตะโกน คุณยายวิ่งมากลางดึก เห็นไฟไหม้ จึงรีบไปขอความช่วยเหลือ เพียงเห็นเธอนอนร้องไห้คร่ำครวญอยู่บนพื้น ห่มผ้านวมเปียกโดยมารดาของคณบดี

คุณยายอยู่ในร่างกายที่แข็งแรงในเวลานั้น เมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ เธออุ้มอันรันและวิ่งออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

บ้านพังทลาย ไฟสว่าง ไฟไหม้บ้านของอันรันในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และไฟนั้นก็คร่าชีวิตคนไปหลายสิบคนเช่นกัน

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา An Ran ก็เปลี่ยนชื่อเป็น An Ran

คุณยายบอกว่าชื่อนี้ดีและเธอปลอดภัยดี

อันรันยังจำได้ว่าเธอมีไข้สูงอยู่หลายวันหลังจากที่เธอได้รับการช่วยเหลือ แต่ย่าของเธอไม่เคยส่งเธอไปโรงพยาบาล คุณยายยังบอกด้วยว่าต้องมีบางอย่างผิดปกติกับไฟไหม้ครั้งใหญ่ คุณยายยังบอกด้วยว่าพระเจ้าต้องการให้เธอ ไปเก็บขยะที่นั่น พระเจ้าต้องสั่งอะไรบางอย่าง

ไม่กี่วันถัดมา มีคนถามไปทั่วว่ามีใครเห็นเด็กๆ ที่หนีออกมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าบ้าง คุณยายบอกว่าไม่เห็น และเธอดูไม่เหมือนสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าของคุณหรือคนอื่นๆ ข้างบนเลย

อันรันจำได้ว่าในบรรดาเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่อยู่กับเธอในตอนนั้น มีเจ็ดคนที่อายุเท่าเธอ และว่ากันว่าพบศพเพียงหกศพ ดังนั้นจึงยังขาดไปหนึ่งคน และคนเหล่านั้นต้องตามหาคนที่เจ็ด .

และหลังจากนั้น An Ran ก็ประสบปัญหา เธอจะฝันร้ายเวลานอนตอนกลางคืน และเธอจะตะโกนตลอด คุณยายเป็นห่วงและตบเธอตลอดทั้งวัน มันจะดีกว่าตอนที่เธออยู่มัธยมต้น