บทที่ 17

“คุณเป็นอะไร ทำไมไม่คุยกัน เกิดอะไรขึ้นกับคุณและคน ๆ นั้นเมื่อคืนนี้” Taxue ยังคงไม่พูดอะไร An Ran เงยหน้าขึ้นมอง Taxue เธอไม่ได้ตะโกนเหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ หลบเหมือน ถ้าโดนจับได้ เธอยังพูดอย่างใจเย็นว่า "เราไปฟังเพลงกัน ขากลับหลับ หลับข้างประตู ตื่นเช้ามา"

"คุณนอนที่ประตูได้อย่างไร" Taxue ยังคงไม่ตั้งใจ แต่คราวนี้เขาดูงุนงงนึกถึงภาพคนสองคนนอนอยู่ที่ประตู

"ในรถที่ประตู หร่วนจิงหยุนไม่ปลุกฉัน" อันรันคิดไม่ออกเช่นกันตั้งแต่เธอถูกพาตัวไป แต่เธอก็ไม่ได้ทำอะไรกับเธอเลย ทุกอย่างปกติ แปลกแค่ไหน .

"ถ้าอย่างนั้นเขาก็ปฏิบัติต่อคุณอย่างดี" เต็กซื่อจำได้ว่าครั้งแรกที่เขาเห็นหร่วน จิงหยุน เมื่อเขายังเด็ก แม้ว่ามันจะไม่เลวร้ายนัก แต่เขาก็ใจร้ายมาก เขามักจะไม่พูด นับประสาอะไรกับผู้หญิงคนอื่น สาว ๆ ในสายตาของ Ruan Jingyun อาจจะไม่มีอะไร

"อย่าพูดถึงเขา มาพูดถึงคุณกันดีกว่า" อันรันนั่งและมองไปที่ต้าเสวี่ยซึ่งดูแปลก ๆ เล็กน้อย: "คุณกำลังพูดถึงอะไร"

เป็นไปได้ไหมที่มันถูกค้นพบ?

“เมื่อคืนคุณไม่ได้นอนทั้งคืน วันนี้คุณยังไปเรียนได้ไหม ทำไมคุณไม่ขอลา” อันรันคิดเกี่ยวกับการเหยียบหิมะ

"ไม่" Taxue เข้ามาปกป้อง An Ran เขาจะจากไปได้อย่างไร

"ฉันจะไปกับคุณ และฉันจะไม่ไป" An Ran ไม่เคยมีเพื่อนเลย แต่ Ta Xue ช่วยเธอ ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถลืมรากเหง้าของเธอได้และตัดสินใจที่จะอยู่ต่อ

"คุณจะไม่โกหกฉันใช่ไหม" Ta Xue กระพริบตาโต ตามข้อมูล An Ran ไม่เคยขาดเรียนเลยตั้งแต่เธอยังเด็กยกเว้นช่วงเวลาที่คุณย่าของเธอล้มป่วย

"ทำไมฉันถึงโกหกคุณ เป็นไปได้ไหมว่าฉันมีใบหน้าที่หลอกตามาก" อันรันรู้สึกขบขันเมื่อเห็นอันเซียว ต้าเสวี่ยตกตะลึงไปครู่หนึ่ง และอยู่ในอาการงุนงงเป็นเวลาสามสิบวินาทีโดยไม่ฟื้นตัว

“คุณเป็นอะไรไป” อันรันค่อนข้างประหลาดใจ

Taxue ส่ายหัว: "ไม่มีอะไร"

Taxue ไม่รู้ว่านายน้อยจะหลงใหลหรือไม่หากเขาเห็นคนที่ทำให้ผู้หญิงสับสนเมื่อเขายิ้ม นายน้อยต้องเคยเห็นมาก่อน

“ถ้างั้นเธอพักก่อน ฉันจะขอตัวไป ฉันบอกครูว่าเธอเป็นหวัดไม่สบาย ฉันจะอยู่ดูแลเธอ ฉันไปเรียนไม่ได้ ฉันจะเอาอาหารมาให้เธอเมื่อฉัน กลับมาเถอะ พักผ่อนได้แล้ว”

คำอธิบายอย่างรอบคอบของ An Ran ทำให้ Taxue รู้สึกประทับใจเล็กน้อย นอกจากนี้เธอยังชอบผู้หญิงเหล่านี้ด้วย

Taxue นอนลงและออกมาจากหอพักอย่างปลอดภัย ไปล้างตัว ขอลาอาจารย์ แล้วไปร้านอาหาร

"ดูสิ นี่คือเพื่อนร่วมชั้นหญิงไร้ยางอายคนนั้น เพื่อที่จะประจบประแจงนายน้อยหร่วน เธอไม่เพียงแค่อ่านจดหมายรักที่น่าอับอายต่อหน้าผู้คนมากมายเท่านั้น แต่ยังมอบกางเกงชั้นในให้นายน้อยหรานด้วย และบอกว่าเธอจะ มอบ Chu Ye ให้กับเธอ ช่างเป็นอีตัว”

เมื่อ An Ran กลับมาจากร้านอาหาร เธอได้ยินคนที่อยู่เบื้องหลังพูดไม่ดีกับเธอ แต่ An Ran เดินไปข้างหน้าโดยไม่สนใจเธอเลย

ที่นี่เป็นแบบนี้ ถ้าเธอสนใจพวกเขา เธอไม่ต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป

พวกที่ไม่มีอำนาจหรืออำนาจก็สนใจเช่นพวกเขาว่าเธอจะยังมีทางรอดหรือไม่

“นังบ้าอะไร ดูเธอสิ เธอดูน่าสงสารจัง หน้ากลัดมัน”

“ถูกต้อง นายน้อยหร่วนชอบนางเช่นนั้น ข้าจะไม่เป็นเจ้าหญิงอีกต่อไป”

"ใช่ ใช่! ฮ่าฮ่า..."