บทที่ 2

หลังจากพูดจบ อันรันก็เปิดจดหมายในมือของเธอ จนถึงตอนนี้ เธอยังไม่ได้มองไปที่หร่วนจิงหยุน ราวกับว่าเธอไม่ได้มาเพื่อสารภาพรัก เธอแค่มาเพื่ออ่านออกเสียง เธอเริ่มจดจ่ออยู่กับการอ่านจดหมายรัก: "ผู้อาวุโสหร่วนจิงหยุน ฉันตกหลุมรักคุณตั้งแต่แรกพบ ฉันหวังว่าคุณจะยอมรับจดหมายฉบับแรกของฉัน..."

หลังจากอ่านข้อความนี้ อันรันก็ขมวดคิ้ว ไม่ได้หยุด ไม่หน้าแดง และจากนั้นเธอก็พูดต่อว่า "ฉันจริงใจ ฉันตั้งตารอริมฝีปากอันเร่าร้อนของคุณพิมพ์บนผิวของฉัน ฉันจะหวนคิดถึงความรู้สึกปีติยินดีอีกครั้ง ทั้งกลางวันและกลางคืนและเก็บไว้ในใจของฉัน ฉันหวังว่าคุณจะทำตามคำขอเล็ก ๆ น้อย ๆ ของฉัน นี่คือของขวัญที่ฉันเตรียมมาอย่างดี ฉันเสนอตอนนี้ "

เกิดความโกลาหลขึ้นในที่เกิดเหตุ ทุกคนแสดงความคิดเห็นว่า "โอ้พระเจ้า ผู้หญิงคนนี้ไร้ยางอายเกินไป"

“ผู้หญิงไร้ยางอายที่สุดในประวัติศาสตร์ คุณเห็นได้ว่าเธอไม่หน้าแดงแม้แต่น้อยและแม้แต่เสนอตัวครั้งแรก เธอต้องเป็นคนขี้โกงที่ได้นอนกับคนเป็นพันๆ คน”

หลังจากที่อันรันอ่านประโยคสุดท้ายจบ เธอก็อดไม่ได้ที่จะบ่นในใจ การเขียนนั้นแย่จริงๆ และประโยคก็ไม่สมเหตุสมผล เธอหยิบกล่องกำมะหยี่เล็กๆ ในมือ เปิดออก หยิบชุดชั้นในออกมา เมื่อเห็นว่าเป็นชุดชั้นใน อันรันก็ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรมาก เธอนึกถึงสิ่งที่เลวร้ายที่สุด แต่ก็ไม่ได้แย่ที่สุด

“ขอรับ” อันรันยื่นกางเกงชั้นในชายสีดำให้

กรามของ Liansheng ไม่ลดลง ชุดชั้นใน?

เกิดความโกลาหลขึ้นอีกครั้งและมีคนเริ่มกระซิบ ทุกคนกำลังรอดูการแสดงดีๆ ทุกคนรู้ว่า Ruan Shao เป็นที่รู้กันดีว่าไม่สนใจผู้หญิง ทุกคนกำลังรอว่าสาวไร้ยางอายคนนี้จะถูก Ruan Shao อับอายได้อย่างไร

ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เลย อันรันยังคงรออยู่ เธอคิดว่าถ้าอีกฝ่ายไม่ตอบก็ถือว่าเธอเสร็จ

“คุณไม่แม้แต่จะมองมาที่ฉันเมื่อคุณส่งจดหมายรักของคุณ?” เสียงที่สง่างามฟังดูเหมือนเสียงของเชลโล

ถ้ามีคนบอกให้คุณเงยหน้าขึ้น คุณจะเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว ดังนั้นอันรันจึงเงยศีรษะขึ้นโดยไม่รู้ตัวในขณะนี้ เบื้องหน้าของเขาคือใบหน้าที่หล่อเหลาขยายใหญ่ขึ้น คิ้วขมวด ดวงตาดำลึกราวกับท้องทะเล ใบหน้าสามมิติที่งดงาม และเสียงของเขาไพเราะมาก น่าแปลกใจ.

อันรันแค่เหลือบมองและไม่มองอีก สำหรับเธอ ต่อให้หน้าตาดีแค่ไหน ไม่สำคัญสำหรับเธอ?

หร่วนจิงหยุนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับความเงียบอย่างกะทันหันของเธอ มันทำให้เขาอึ้งไปชั่วขณะ และเขาไม่รู้จะพูดอะไร?

หลังจากถูกแช่แข็งอยู่พักหนึ่ง ผู้คนมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ ทุกคนกลั้นหายใจรอดูว่าหร่วนฉาวจะขับไล่หญิงสาวไร้ยางอายคนนี้ออกไปได้อย่างไร

หลังจากนั้นไม่นาน An Ran ก็หมดความอดทน เงยหน้าขึ้นและขอร้อง: "คุณจะยอมรับมันไหม เร็วเข้า ฉันจะ..." เธอหยุดสองคำสุดท้ายทันเวลา และฉันยังมีสิ่งที่ต้องทำ ดังนั้น เธอควรหยุดพูดเรื่องนี้ อย่าหักโหม

หร่วนจิงหยุนเกือบจะหัวเราะ

Lian Sheng ที่ด้านข้างตกตะลึง พระเจ้า นี่นายน้อยของเขากำลังหัวเราะงั้นหรือ? นายน้อยของเขากำลังยิ้มให้หญิงสาว? นี่มันอะไรกันเนี่ย? เขาจะต้องตื่นตา

"คุณรู้ไหมว่านี่หมายความว่าอย่างไร มันหมายความว่าอย่างไร" หร่วนจิงหยุนถามด้วยความสนุกสนานในดวงตาของเขา

อันรันตกตะลึงและอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เธอไม่เคยพูดเลย เธอแค่อยากจะทำให้มันจบโดยเร็วที่สุด ผู้คนจำนวนมากกำลังเฝ้าดู พวกเขาแค่ต้องการทำให้เธอขายหน้า ถ้าเธอขัดขืนในเวลานี้และทำให้คนเหล่านั้นไม่พอใจ แบบฟอร์มใบสมัครทุนของเธอก็จะกลายเป็นเถ้าถ่าน มันเป็นเพียงแบบฟอร์มซึ่งไม่มีค่าสำหรับคนเหล่านั้น ไม่เป็นไร เพื่อเปลี่ยนนิ้วของเธอให้กลายเป็นความว่างเปล่า แต่เธอทำไม่ได้หากไม่มีรูปร่างนั้น มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่ารูปร่างนั้นสำคัญกับเธอมากเพียงใด ปฏิกิริยาของ An Ran จึงราบเรียบมาก

อย่างไรก็ตาม เธอสงสัยว่าเธอควรจะคาดหวังมากกว่านี้อีกสักหน่อยไหม? เธอจึงพยายามคาดคั้น

แต่ดวงตาที่ไม่แยแสของเธอไม่ได้ถูกละเลยโดยหร่วนจิงหยุน

หร่วนจิงหยุนหัวเราะอีกครั้ง