บทที่ 20

เมื่อได้ยินว่า Ruan Group กำลังจะจัดการแข่งขันการออกแบบรถยนต์ มันยังอยู่ในมหาวิทยาลัย และ Jing Yun ต้องการจะลอง ดังนั้นเขาจึงลังเลอยู่ที่ประตู

"เกิดอะไรขึ้น?" Jing Yunzhe อยู่กับพี่สาวที่บ้าน 2 วันมานี้ เขาไม่ได้ไปโรงเรียนเพราะกลัวว่าน้องสาวของเขาจะอารมณ์ไม่ดี

แต่เนื่องจาก Jing Yun ได้รับโทรศัพท์จาก Ji Xuan หญิงชราของตระกูล Ruan เขาจึงสูญเสียอารมณ์ทั้งหมดไปเลย และยังคงโต้เถียงเกี่ยวกับการไปโรงเรียนในวันนี้

"พี่ชาย" เมื่อเห็น Jing Yunzhe Jing Yunzhe ก็วิ่งมาหาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม คว้าแขนของ Jing Yunzhe และเอาแขนโอบแขนของ Jing Yunzhe ทำท่าเหมือนเด็กทารก

พี่น้องทั้งสองพูดคุยกันทุกเรื่อง ถ้า Jing Yunzhe บอกว่าเขาไม่สามารถยอมแพ้ได้ มันจะเป็นน้องสาวที่อยู่ตรงหน้าเขาแน่นอน

“ดีใจอะไรนักหนา” จิงหยุนเจ๋อเลิกคิ้ว

"พี่ชาย คุณเคยได้ยินมาว่า Ruan Group จัดการแข่งขันการออกแบบรถยนต์ที่ Eaton University การออกแบบของฉันดีมากทำไมเราไม่สมัครเข้าร่วมล่ะ" ผมสีดำของ Jing Yun หลวมและเขาสวมกระโปรงสีขาว ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความกระฉับกระเฉงราวกับตุ๊กตา จิงหยุนเจ๋ออายเกินกว่าจะปฏิเสธ

Jing Yunzhe ยกมือขึ้นลูบหัวของ Jing Yun น้องสาวของเขา ผมสีดำนุ่มสลวยเป็นประกายและเรียบลื่นทันทีเหมือนกระต่าย

"ถ้าคุณชอบ ฉันสมัครให้คุณได้ แต่ถ้าฉันไม่ชอบ ก็ไม่จำเป็น" Jing Yunzhe ไม่เคยชอบสิ่งที่มีชีวิตชีวาเช่นนี้ ดังนั้นเขาจึงปฏิเสธไป

จิงหยุนบอกว่า โอ้ เธอไม่ได้บังคับ พี่ชายของฉันเองก็ไม่ชอบที่จะมีส่วนร่วมในกลุ่ม Ruan ดังนั้นเขาจะทำอะไรก็ได้ที่เขาชอบ ยังไงก็ตาม เป้าหมายของเธอสำเร็จแล้ว เธอกำลังจะเข้าร่วมใน การแข่งขันออกแบบรถยนต์

จำนวนผู้สมัครเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วมากกว่า 500 คน แต่จำนวนนี้ถูกคัดออกอย่างรวดเร็ว เหลือไม่ถึง 60 หรือ 70 คน แม้จะเปิดรับทั้งโรงเรียนแต่ก็ต้องผ่านการตรวจสอบเป็นชั้น ๆ อุปสรรคแรกคือความเข้าใจ ของรถ. เหลือไม่เยอะแล้ว.

An Ran เข้าเรียนทันทีหลังจากผ่านระดับแรก และทั้ง Taxue และเธอก็สอบผ่านระดับแรก

ไม่มีความระแวงเกี่ยวกับเรื่องนี้ และทั้งสองคนก็ไม่ได้จริงจังกับมัน

พวกเขากลับไปในชั้นเรียนตอนบ่าย รับประทานอาหารเย็น และเริ่มเตรียมบันทึก

มีเพียง An Ran และ Ta Xue ในหอพักของพวกเขาและพวกเขาทั้งหมดดูเงียบเมื่อประตูปิดลง An Ran ทำแบบร่างอย่างรวดเร็ว เก็บแบบร่างการออกแบบและอ่านหนังสือ

ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามคือ Ta Xue ซึ่งเงยหน้าขึ้นมอง An Ran: "ทำไมคุณถึงเร็วจัง"

"มีคนมากมาย อาจไม่สามารถถูกเลือกได้ ดังนั้นฉันไม่ได้วางแผนที่จะรบกวน มาทำกันเถอะ" อันรันคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว มีคนมากเกินไป และฉันไม่ ทราบว่ามีโควต้าเริ่มต้นหรือไม่

"มันไร้สาระเกินไป" Ta Xue จัดระเบียบ

“คุณออกแบบเสร็จหรือยัง” อันรันไม่เห็นตาเสวี่ยเริ่มเขียน

"ผมไม่มีแรงบันดาลใจ มาเล่นเกมกัน บางทีเราอาจจะสร้างรถแนวคิดข้ามศตวรรษก็ได้" อันที่จริง เขาไม่สามารถเหยียบหิมะได้เลย

...

ทั้งสองทิ้งพิมพ์เขียวไว้ข้างหลังเล่นเกมสักพักแล้วเปิดหีบสมบัติใบใหญ่ตอน 10 โมง คราวนี้สองคนเปิดมันพร้อมกันโดยไม่มีใครอื่นและการเก็บเกี่ยวก็ไม่น้อย คนละครึ่ง

หลังสิบโมง อันรันเข้านอน

หลังจากคุยกันสักพัก ผมก็ขอตัวไปพักผ่อนก่อน