บทที่ 4

"นำสัญลักษณ์แห่งความรักออกมา แล้วฉันจะดู" อันรันสงบลง นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาวุ่นวาย เธอจะอยู่ที่นี่ในอนาคต สิ่งที่สำคัญที่สุดคือนำเธอกลับมา ใบสมัครทุน ถ้าเธอไม่ได้คืน เธอต้องออกจากที่นี่จริงๆ

คิ้วของอันรันกระตุก เธอหยิบจดหมายและกางเกงในกลับมาก่อนจะพูดต่อ

หร่วนจิงหยุนยิ้มทันที ก้มหน้าลงแล้วพูดข้างหู: "ถ้าคุณต้องการเอาคืน คุณทำได้ จูบนายน้อยของฉัน ฉันสัญญาว่าจะคืนให้คุณ"

"คุณ... ลงไป!" อันรันกลั้นไว้ก่อนที่เธอจะพูดคำว่าหลิว และจ้องไปที่หร่วนจิงหยุน: "คุณต้องการอะไรกันแน่"

“อย่างไร?” หร่วนจิงหยุนยิ้ม “เป็นผู้หญิงของฉัน”

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนตกใจ ยกเว้นอันรัน

ดวงตาของอันรันเรียบเฉย เธอเคยเห็นกลอุบายแบบนี้ที่เด็กสาวและเด็กหญิงวัยมัธยมเล่น พวกมันล้วนเป็นผึ้งและผีเสื้อที่บินว่อนท่ามกลางดอกไม้ เธอจะไม่เชื่อ

Enron จัดการกับมันอย่างใจเย็น ใจเย็นพอๆ กับเธอ นี่ไม่ใช่เวลาที่จะหุนหันพลันแล่น

“คุณต้องการไล่ตามฉันไหม” อันรันคิดอยู่ครู่หนึ่งและถามหร่วนจิงหยุนอย่างจงใจ

“ใช่” หร่วนจิงหยุนตอบอย่างตรงไปตรงมา มองตรงไปที่อันรันซึ่งทำให้อันรันประหลาดใจ แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้

"ฉันไม่เชื่อ."

"แล้วทำไมคุณถึงเชื่อล่ะ" เมื่อมองเข้าไปในดวงตาที่ฉลาดของอันรัน หร่วนจิงหยุนก็ยิ้มอีกครั้ง และเขาก็ก้าวข้ามไป จ้องมองไปที่ดวงตาของอันรัน

อันรันมีดวงตาที่มีเสน่ห์คู่หนึ่ง ดวงตาที่เคลื่อนไหวได้ สีดำและสีขาวนั้นแตกต่างกัน และมีออร่าที่ดึงดูดใจ

หร่วน จิงหยุน ขยับริมฝีปากสองครั้ง: "ที่นี่ ไม่มีอะไรที่ฉัน หร่วน จิงหยุน ทำไม่ได้ ฉันสามารถให้ทุกอย่างที่คุณต้องการได้"

"ฉันไม่ต้องการมัน ฉันแค่อยากให้เรื่องตรงหน้าจบลงโดยเร็วที่สุด ได้โปรดปล่อยฉันไป" อันรันไม่ต้องการโต้เถียง และเธอก็ไม่ต้องการโต้เถียง เธอคือ แตกต่างจากพวกเขาและไม่สามารถจ่ายได้

ตอนนี้เธอเริ่มประนีประนอมแล้ว เธอต้องการคืนแบบฟอร์มใบสมัครสำหรับทุน หากเธอไปหาพวกเขาตอนนี้ มันอาจจะสายเกินไป

แต่ถ้าเขาไม่ปล่อยเธอก็ไปไหนไม่ได้ใช่ไหม?

ดวงตาของหร่วนจิงหยุนหม่นหมอง การจ้องมองของเธอเหมือนน้ำ และดวงตาคู่นั้นจับจ้องไปที่มือที่บอบบางของเธอ และเธอพูดว่า: "พวกมันสวยงามมาก!"

อันรันไปดูสถานที่ที่หร่วนจิงหยุนกำลังมองดู ไม่มีอะไรเลย มีเพียงมือของพวกเขาที่จับกัน เขาหมายถึงมือของพวกเขาหรือเปล่า

อันรันเงยหน้าขึ้นมอง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นกลอุบายในการจีบสาวแบบนี้

เธอกำลังพูดถึงการปล่อยวาง และเธอก็ได้คุยกับเขาแล้ว และเขาก็ใจดี แต่เธอกำลังพูดถึงเรื่องอื่นที่ไม่เกี่ยวข้อง ซึ่งทำให้เธอไม่สามารถคิดวิธีจัดการกับมันได้ ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงรักษามัน อย่างไม่แยแส

เมื่อเห็นใบหน้าเล็ก ๆ ของ An Ran ไม่แยแส Ruan Jingyun ก็ไม่ได้หยิ่งหรือใจร้อน และหันไปมอง Jing Yun หญิงสาวคนที่สองของตระกูล Jing ผู้ซึ่งกำลังกลั้นความเจ็บปวดและกำลังจะร้องไห้