บทที่ 6

"คุณจะทำอะไรบนโลกนี้ คุณคิดว่ามันไม่พอที่คุณจะทำร้ายฉันหรือ" อันรันทนไม่ได้อีกต่อไป และโกรธมาก เป็นเพราะเขาที่ทำให้เธอลำบากในตอนนี้ ให้ตายเถอะ เขายังเล่นไม่มากพอและเขายังต้องการที่จะทำร้ายเธอ

"ขอฉันคิดดูก่อน" หร่วนจิงหยุนเอนตัวไปข้างหนึ่ง มือของเขาคืออันรันที่จากไปอย่างกระทันหัน มองไปที่มัน มือข้างหนึ่งประคองมือของเขา อีกข้างหนึ่งเคาะขาของเขา รอยยิ้มยังคงเหมือนเดิม

อันรันจ้องมองที่หร่วน จิงหยุนด้วยสีหน้าสงบ เธอไม่กลัวสิ่งใด แค่รู้สึกรำคาญเล็กน้อยที่หร่วน จิงหยุนทำลายแผนของเธอ และเธอไม่สนใจว่าหร่วน จิงหยุนเป็นใครหรือต้องการทำอะไร เธอดูแลคือแบบฟอร์มใบสมัครความช่วยเหลือทางการเงินของเธอ

หร่วนจิงหยุนใช้เวลาว่างและพบว่ามันน่าสนใจมากขึ้นเรื่อยๆ

ถ้าตอนแรกเขาแค่สงสัย ตอนนี้เขาวางไม่ลงจริงๆ

เขาไม่เคยมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าในการครอบครอง อยากมีผู้หญิงสักคน และแม้กระทั่งพยายามทำให้เธอพอใจในทุกวิถีทาง

รู้สึกดี...! ยอดเยี่ยม!

ด้วยรอยยิ้มจาง ๆ เหมือนสายลม หร่วนจิงหยุนเห็นความเฉยเมยทั้งหมดของอันรันในดวงตาของเขา และเกี่ยวนิ้วของเขาอย่างสนุกสนาน: "จูบฉัน แล้วฉันจะปล่อยคุณลงไปทันที"

เหลียนเซิงแทบกระอักเลือด นายน้อยเป็นบ้าหรือ

อันรันแอบกัดฟัน มองใบหน้าที่หล่อเหลาของหร่วนจิงหยุน และตีเขาก่อน

แต่เธอนึกถึงคุณย่าของเธอและการเรียนที่ยังไม่จบ เธอจึงเอนตัวไปจูบหร่วนจิงหยุนที่ใบหน้า จากนั้นจากไปและถามว่า "ตอนนี้สบายดีไหม"

ร่วนจิงหยุนตกตะลึงเล็กน้อยครู่หนึ่ง ตามเขาไปและค่อยๆ หันไปมองอันรัน จ้องมองไปที่ความไม่พอใจในดวงตาของอันรัน แล้วถามว่า: "นอกจากฉันแล้ว มีใครอีกบ้างที่จูบคุณ หรือคุณเคยจูบคนอื่น? "ของ?"

อันรันคิดอยู่ครู่หนึ่ง คำถามแบบนี้พบได้ในทีวี ความฟุ้งเฟ้อของลูกคนรวยต้องอยู่ในที่ทำงาน ดังนั้นเธอจึงให้คำตอบที่น่าพอใจแก่หร่วน จิงหยุน เธอคิดว่าหากนี่คือคำตอบที่หร่วน จิงหยุนต้องการ เธอจะได้รับ ลงจากรถรับสาย นางจึงกล่าวว่า ไม่เอาแล้ว

Ruan Jingyun จ้องมองที่ดวงตาของ An Ran รูม่านตาสีดำสนิทของเขาไร้จุดสิ้นสุด ดำสนิทและไร้ขอบเขต ราวกับว่าเขาสามารถมองผ่านน้ำในฤดูใบไม้ร่วงได้ในแวบเดียว ทำให้บรรยากาศในรถลดระดับลงอย่างมาก

ทันใดนั้น หร่วนจิงหยุนหันหน้าออกไปและมองออกไปข้างนอก มุมปากของเขาโค้งอย่างแปลกประหลาด: "จูบ"

กรามของ Liansheng ลดลงอีกครั้ง เขาเหลือบมองด้านข้างของ Anran จากกระจกมองหลัง และละสายตาออกไปทันที Anran แค่เลิกคิ้ว เอนตัวไปโดยไม่คิดอะไร แต่ท่าทางของเธอแย่มาก แม้ว่า Ruan Jingyun ที่เอนตัวไปและ เบือนหน้าหนี จูบเธอไม่ได้

หลังจากหยุดชั่วคราว อันรันก็นั่งอย่างมั่นคง: "ถ้าคุณไม่หันกลับมา ฉันจะจูบได้อย่างไร"

อันรันต้องการออกไปทันที

ในเวลานี้ หร่วนจิงหยุนค่อยๆ หันไปมองอันรัน ดวงตาสีดำของเธอดูเหมือนจะเป็นท้องฟ้ายามค่ำคืนสีดำที่ไร้ขอบเขต ลึกจนมองไม่เห็นขอบในทันที

อันรันหอบอย่างลับๆ เพียงครู่เดียวเท่านั้น

โดยไม่สนใจการมองของ Ruan Jingyun ในดวงตาของเธอ เขาโน้มตัวไปจูบเธออีกครั้ง An Ran ดวงตาของ Ruan Jingyun สั่นไหว และเขาเพียงแค่เหลือบมอง Lian Sheng และคนขับ ทั้งคู่ก้มหน้าลงและไม่กล้าลืมตาขึ้นอีก ตาของพวกเขา หันหลังกลับ หร่วนจิงหยุนเงยหน้าขึ้น เธอยกมือขึ้นเพื่อกอดอันรันที่ลุกขึ้น แต่เธอไม่ต้องการให้อันรันล้มลงเพราะเขา อันรันยกมือเล็ก ๆ ของเธอโดยสัญชาตญาณเพื่อคว้าเสื้อผ้าของหร่วนจิงหยุน มิฉะนั้น เธอจะล้มลงอย่างง่ายดาย และอันรันก็กลัวเช่นกัน

มุมปากของหร่วนจิงหยุนยกขึ้นเล็กน้อย และสัมผัสอันนุ่มนวลของอันรันทำให้เขารู้สึกเหมือนมีแสงวาบกระทบหัวใจของเขาโดยตรง ไม่น่าแปลกใจที่ชายชราชอบอยู่กับแม่มากและมักไม่ชอบให้เขาเข้าไป ทาง.กลายเป็นแบบนี้.